16

เคนจิมองดูลูกชายคนเดียวของเขา แล้วแอบเหลือบแลไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เจ้าหล่อนสวมชุดกิโมโนสีชมพูเป็นลวดลายดอกซากูระ ชุดของภรรยาเขาเอง ดูเหมือนนพสุดาจะถูกอกถูกใจกับว่าที่สะใภ้คนใหม่นี้มาก พาไปจัดแจงแต่งตัว และคุยจ้อ บอกกล่าวถึงวิธีการเข้าสังคมของพวกเขาอย่างละเอียดลออ

          หน้าตาก็จิ้มลิ้มพริ้มเพราดีอยู่หรอก ถ้ามองแบบไม่อคติ ไม่แปลกใจว่าทำไมบุตรชายถึงได้ไปติดเนื้อพึงใจเข้า ก็หน้าตาเจ้าหล่อนน่ารักราวกับตุ๊กตาปั้น ตัวเล็กบอบบาง หากดูมั่นอกมั่นใจในตนเอง ไหล่ของเธอยืดตรง บุคลิกดี พื้นเพของเจ้าหล่อน...ก็ไม่ยากหรอกที่จะสืบค้น เขามีมือขวาอย่างอิชิกาวะ ที่สามารถรู้เรื่องได้ทุกอย่างบนโลก เพียงเขาสั่งเท่านั้น

          และประวัติของเจ้าหล่อนก็ดูสวยหรู ไม่ด่างพร้อยเลยสิน่า ติดที่ยังเรียนไม่จบ แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะเขาไม่ได้สนใจอยากจะให้ผู้หญิงมาเก่งกาจเหนือผู้ชายสักเท่าไหร่ ก็ว่าไม่ได้...เขาแอบลอบมองหน้าภรรยา ที่ตอนนี้นั่งประกบกับแม่สาวน้อย เธอสวมกิโมโนสีน้ำเงินดูสวยสง่าและยังดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง

          นพสุดาเองก็เกือบจะเรียนจบด็อกเตอร์ด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะ...

          คิดถึงตำนานรักอันบ้าบิ่นของตนเองแล้ว สีหน้าของเจ้าพ่อยากูซ่าก็อ่อนโยนลงอย่างไม่รู้ตัว แล้วสายตาของเขาและนพสุดาก็บังเอิญสบกัน เธอเลิกคิ้วน้อย ๆ เมื่อเห็นสามีมองจ้องแบบนั้น นัยแห่งนัยน์ตาคมกริบนั่น ทำให้เธอเผลอมองสบด้วย แล้วทั้งสองคนก็เผลอมองตากันอยู่แบบนั้น จนอิชิกาวะต้องกระแอมขึ้นนั่นแหละ เล่นเอา เคนจิถึงกับสะดุ้ง แล้วหันขวับส่งสายตาอำมหิตให้ลูกน้องคนสนิท

          “ตอนนี้งานรับรองนะครับลูกพี่ ถ้าอยากสวีทกับนายหญิงก็ต้องรอหลังงาน”

เสียงกระซิบนั่นทำให้เคนจิหน้าเป็นสีเรื่อน้อย ๆ ก่อนจะมองเขม็งใส่ลูกน้องร่างยักษ์ ซึ่งผิวปากหวืออย่างไม่อนาทรต่อสายตานั้น แล้วโบกมือเรียกลูกน้อง ให้ไปดูความเรียบร้อยเพื่อเตรียมต้อนรับแขกคนสำคัญ คำกระซิบแบบชนิดช้างยังได้ยินของอิชิกาวะนั่น ทำให้คนที่ได้ยินพากันอมยิ้ม ส่วนนายหญิงของโซเรียวได้แต่มองค้อนลูกน้องคนสนิทของสามี

          อย่างที่รู้กันว่า เคนจินั้นรักภรรยามากขนาดไหน ชนิดว่าใครแตะต้องหล่อนเข้า ทางเดียวนั่นก็คือ ทางไปสุสานนั่นแหละ และนายหญิงของโซเรียวนั้น ก็เป็นที่รักใคร่ของบรรดาลูกน้องสมาชิกแก๊ง บางอย่างเธอค่อย ๆ ปรับ ค่อย ๆ เปลี่ยนเท่าที่พอจะทำได้ บางอย่างก็ต้องหลับหูหลับตาไปเสียเพราะไม่อาจจะเปลี่ยนมันได้ เกี่ยวกับงานของสามี

          เลือกที่จะขึ้นหลังเสือมากับเขาแล้ว ก็ต้องอยู่บนนี้กับเขานั่นแหละ

          นี่คือสิ่งที่นพสุดาคิด และเป็นอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้บุตรชายคนเดียวและ...แม่สาวน้อยน่ารักข้าง ๆ เธอนี่จะต้องประสบชะตากรรมเดียวกับเธอและสามี

          ถ้าเป็นไปได้...

          เฮ้อ...

          มองดูบุตรชายที่มีสีหน้าเอิบอาบไปด้วยความสุข และมือที่จับมือของแม่สาวนั่นไม่ยอมปล่อย เธอก็มีความสุขไปด้วย และหวังอยากจะให้ทั้งสองคนเป็นอย่างนี้ไปตลอด

          แต่...

          เธอไม่อยากให้มีคำว่าแต่เลยจริง ๆ

          ภรรยาของหัวหน้าแก๊งอันดับหนึ่งลอบถอนใจ เซริวไม่เหมือนเคนจิ เขามีส่วนผสมระหว่างเธอและสามี และความเป็นตัวของตัวเองปะปนลงไปด้วย การที่เขาจะมาสืบทอดอย่างเต็มใจนั้น ยากนัก ยากแน่ ๆ มีทางเดียวคือ ต้องให้สามีวางมือ และเปลี่ยนโอนอำนาจไปเสีย

          นั่นก็...

          โอย...

          แค่คิดก็ปวดหัวละ เคนจิคงจะไม่เลือกทำอะไรแบบนั้นแน่นอน

          “คุณทาคุวะ กับคุณยูกะมาถึงแล้วครับ”

โตกาวะซึ่งไปดูความเรียบร้อยอยู่ด้านหน้าบ้าน เข้ามารายงาน เคนจิพยักหน้า และนั่งตัวตรง เขากระแอม พลางเอ่ยขึ้นมาเสียงขรึม ๆ

          “ดูแลคนของเราให้เรียบร้อยล่ะ เซริว ให้ทางโน้นยอมรับ”

          “ครับพ่อ”

          “ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ?”

เสียงของฟ้าใหม่ค่อนข้างจะสั่นด้วยความตื่นเต้น มือของเธอที่เขาจับไว้เย็นลงและเริ่มมีเหงื่อซึม

          “คุณอิชิกาวะจะช่วยบอกครับ ผมเชื่อใจฟินนะ ว่าจะทำทุกอย่างให้เป็นไปด้วยดี”

          “ค่ะ...ฉันจะพยายามนะ เพื่อเรา”

เธอยิ้มแหย ๆ ส่งให้เขา เซริวบีบมือเธออย่างให้กำลังใจ อิชิกาวะพยักหน้าให้กับเธอให้ตามเขาไปเตรียมตัวด้านใน เคนจิมองตามหลังของฟ้าใหม่ ก่อนจะหันมาบอกย้ำกับบุตรชายอีกหน

          “พ่ออยากจะให้ทุกอย่างมันจบลงด้วยดี การที่เราปฏิเสธเขา มันสร้างความแหนงใจระหว่างกัน แต่ถ้ารุ่นพี่ทาคุวะ เห็นว่า ว่าที่คู่หมั้นของแก เหมาะสมกับตำแหน่งว่าที่ภรรยาหัวหน้าแก๊งมากขนาดไหน มันก็จะเบาลง ถ้าทางนั้นยอมรับ”

          “ครับพ่อ”     

          “แกเป็นทายาทของพ่อ ว่าที่หัวหน้าแก๊งอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น มีอีกหลายชีวิตฝากไว้ที่แก”

          “ครับพ่อ”

เซริวกลืนน้ำลาย เพราะคำ ๆ นี้นั่นแหละ มันทำให้บ่าของเขาหนักอึ้ง มันทำให้เขาไม่อาจจะทำสิ่งที่รักได้

          มารดาของเขาแอบสะกิดเขา และยิ้มอย่างให้กำลังใจส่งให้กับเซริว มันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นบ้าง ว่ามีคนอยู่ข้างเขาเห็นใจเขา และให้กำลังใจเขา

          ต่อไปก็จะมีเพิ่มเป็นสองคนสินะ

          ความคิดนี้ทำให้เขายิ่งมีกำลังใจมากยิ่งขึ้น

          เขาจะแสดงให้หัวหน้าแก๊งโอริว ยอมรับให้ได้ว่า ทำไมเขาถึงได้เลือกผู้หญิงคนนี้มาเป็นคู่หมั้น แทนที่จะเป็นบุตรสาวของตน

          คนอย่างคุณหนูยูกะน่ะ

          ตัวอันตรายของจริง

          แค่คิดก็ขนลุกขนชันเสียแล้ว กับอดีตผู้หญิงที่บิดาหมายมั่นปั้นมือจะให้มาเป็นภรรยาของเขา

          พวกผู้ใหญ่นี่บางทีก็ไม่รู้อะไรเอาเสียเลยสิน่า

          “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เคนจิ”

          “ตั้งแต่งานเลี้ยงเมื่อสองเดือนก่อนเองครับรุ่นพี่”

เคนจิค้อมคำนับให้กับทาคุวะอย่างนอบน้อม      ทาคุวะเป็นชายกลางคนที่ยังมีเค้าความหน้าตาดี หากแต่ลงพุง และบวมฉุเพราะความปล่อยเนื้อปล่อยตัวในระยะหลัง ให้กับสุรา ยา และนารี ความบันเทิงในแบบที่       บั่นทอนสุขภาพ

          “นานจนนายเกือบลืมคำมั่นของพวกเราหรือเปล่า”

ทาคุวะหรี่ตา สองเสือมองจ้องสบสายตากัน ก่อนที่เคนจิจะหัวเราะเสียงทุ้ม นัยน์ตาเป็นประกายกล้า

          “คำมั่นของเรา ผมไม่ลืมง่าย ๆ หรอกครับรุ่นพี่ เพียงแค่ว่า คำมั่นที่พูดกันไว้มันต้องอยู่ในกติกา ซึ่งตอนนี้เซริวก็พ้นจากกติกานั้นแล้วครับ”

          “ยังกระมัง ก็แค่หมั้น”

เขากระแอม ตาต่อตากับเคนจิอย่างไม่ยอมแพ้

“บางทีคู่ครองของว่าที่ทายาทของแก๊ง ก็เกี่ยวพันกับการยอมรับนับถือของคนในแก๊งด้วยนะ เคนจิ”

          “ครับ”

เขาเพียงรับคำสั้น ๆ เพราะรู้ว่าต่อปากต่อคำไปก็จะยิ่งเป็นการทำให้ขัดเคืองใจกันมากยิ่งขึ้น เขาจึงเงียบเสีย และให้ทาคุวะ เห็น ‘ว่าที่’ คนนั้นด้วยตนเองจะดีกว่า

          “ยูกะ ยังไงก็รอเซริวนะคะ คุณพ่อเคนจิ”

หญิงสาวผมสั้น หน้าตาสะสวย เธอสวมชุดเกาะอกสีดำรัดรูปแบบยาว ผ่าถึงโคนขา เครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวคือต่างหูเพชรยาวถึงไหล่ แต่มันกลับทำให้เธอดูเจิดจ้าจนไม่อาจจะละสายตาได้ รอยสักของเธอเด่นหราอยู่บนไหล่ และกลางหลัง เธอเอ่ยขึ้นเมื่อเคนจิพูดจบ เธอยิ้มหวานส่งให้เขา แต่นัยน์ตาของเจ้าหล่อนนั้น ทำให้เคนจิรู้สึกแปลก ๆ

          เสือย่อมมองเสือด้วยกันออก

          แม่หนูนี่ไม่ใช่กวางหรอก...

          ลูกสาวของรุ่นพี่ทาคุวะ

          เจ้าหล่อนพูดและสบตากับเขา ก่อนที่จะหันไปมองเซริว ยิ้มพลางค้อมศีรษะให้กับชายหนุ่มน้อย ๆ รอยยิ้มโปรยปรายอย่างเปี่ยมเสน่ห์และเจ้าชู้นั่น ทำให้ขนาด     โตกาวะมือซ้ายของเขาที่ไม่เคยสะเทือนกับเสน่ห์ของสาวใด เผลอไปมองเข้า ก็ยังหน้าเป็นสีเรื่อหน่อย ๆ

          ยอมรับล่ะว่าเจ้าหล่อนมีเสน่ห์มาก และคงอันตรายมากไม่หยอก ไม่อย่างนั้นลูกชายของเขาคงไม่ถอยกรูหรอก...

          เหมือนเคนจิจะเพิ่งเข้าใจเซริวนาทีนี้ละ ว่าทำไมถึงไม่อยากหมั้นกับยูกะ

          “รับประทานน้ำชากันก่อนนะครับรุ่นพี่”

เขาปรบมือเป็นสัญญาณ แล้วหญิงสาวในชุดกิโมโน พร้อมกับชุดชงชา ก็ก้าวออกมาจากประตูห้อง การมาของเธอดึงดูดทุกสายตาให้มองจ้องเป็นตาเดียว

          “อื้อหือ”

คือคำอุทานจากทาคุวะ เมื่อเห็นหน้าจิ้มลิ้มของเจ้าหล่อนชัดถนัดตา เธอนั่งชงชาแบบญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว และมั่นใจ อิชิกาวะรับหน้าที่พนักงานเสิร์ฟกิตติมาศักดิ์ เคนจิลิ้มรสชาที่เจ้าหล่อนชงมาให้ชิมแล้ว ก็หรี่ตาลงน้อย ๆ พลางคิดในใจว่า

          ไม่เสียหน้าแหะ...

          ทาคุวะและยูกะยกน้ำชาขึ้นดื่ม รวมถึงเซริวและมารดา และสมาชิกคนสำคัญในแก๊งที่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันมื้อนี้อีกจำนวนหนึ่ง สองพ่อลูกซุบซิบกันเบา ๆ ส่วนสมาชิกคนอื่นมีสีหน้าพึงใจกับรสชาติของมัน

          “เมื่อครู่เป็นชาแบบญี่ปุ่นของเรา ๆ ”

อิชิกาวะประกาศเสียงก้อง เมื่อดื่มชาจนหมดถ้วย และผายมือไปยังแม่ตุ๊กตาตัวน้อยข้างเขา เจ้าหล่อนมีดีที่รสมือและเขาก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะนำเสนอให้กับทุกคนได้ลอง และพากันแอบเป็นสาวกของแม่สาวนี่ไปด้วยกัน

          “ต่อไปจะเป็นชาแบบไทย ๆ ครับผม”

ชาใส่นมแบบไทยแท้ ถูกนำแจกจ่ายให้กับบรรดาแขกได้ชิมนพสุดาถึงกับอุทานอย่างประหลาดใจและชอบใจ แน่ล่ะความพึงพอใจถูกจ่ายแจกไปยังแขกทุกคนด้วย

          ยูกะเองก็หรี่ตาน้อย ๆ เมื่อลิ้มชิมเครื่องดื่มที่ปรุงโดยแม่สาวชาวไทยคู่หมั้นของเซริวเข้าไปแล้ว

          “อาหารมื้อนี้ จะถูกปรุงโดยคุณหนูฟินครับ อ้อ...ถ้าใครไม่รับอาหารไทย เรามีอาหารจากแม่ครัวต่างหากเสิร์ฟด้วยนะครับ แต่ไม่อยากให้พลาดเลยจริง ๆ ผัดกะเพราแบบต้นตำรับ เป็นอะไรที่ สุดยอด!”

          เมนูสุดฮอตฮิต ขึ้นชื่อลือชาออกจะขนาดนี้ แถมด้วยคนทำเป็นคนไทยไปอีก มีใครจะยอมพลาด แม้กระทั่งเคนจิเองก็ไม่บอกผ่าน และมื้อนั้นพวกเขาก็ได้ชิมผัดกะเพรารสชาติแบบฝีมือคนไทยทำแท้ ๆ อร่อยจับจิตจับใจกันไปเลยทีเดียว

          การใส่กิโมโนทำอาหาร ถึงจะทุลักทุเลไปบ้าง แถมไม่ได้เตรียมตัวเลยสักนิด แต่ก็ได้มาอยู่ในครัว ห่างไกลจากสายตาประหลาดที่เพ่งจ้องมองเธอเขม็งเอาแบบนั้น มันก็ทำให้ฟ้าใหม่ค่อยหายใจหายคอคล่องขึ้นมานิดหน่อย เธอเห็นผู้หญิงที่เป็นว่าที่คู่หมั้นของเซริวแล้วก็ได้แต่มองอย่างตกตะลึง ในความสวย เฉี่ยว ประเปรียวนั่น เท่ ด้วย คนอะไรทั้งสวยทั้งเท่ คือคำจำกัดความที่เธอมอบให้แก่ยูกะ โอย...แล้วดูตัวเธอสิ มีอะไรไปเทียบ

          ความรักของเซริวอย่างไรล่ะ

          คิดมาถึงตรงนี้ แก้มเธอก็แดงน้อย ๆ มีแรงฮึดมหาศาลในการผัดกระเพราควันโขมงไปจามไป และอยู่ในชุดกิโมโนอย่างสวย หัวหูตอนนี้มีแต่กลิ่นอาหารก็ตามที

          กว่าเธอจะออกห้องครัวมา ก็ทั้งร้อน ทั้งหิว แต่ก็อดทน เพราะอิชิกาวะเรียกแล้ว จิบน้ำชาไปนิดหนึ่งแก้หิว แต่ทำไมมันยักกะหิวหนักขึ้นกว่าเดิมก็ไม่รู้

          เธอทรุดลงนั่งข้างเซริว ยิ้มแย้มรับคำชมของใครต่อใครว่าอาหารไทยฝีมือเธออร่อยมาก เปิดโลกผัดกะเพราแบบต้นตำหรับ ก็ว่าไป ตอนนี้เธอหูอื้อน้อย ๆ เพราะความหิว (ฮือ)

          นัยน์ตาคมสวยคมกริบของใครคนหนึ่ง กำลังมองจับจ้องมาที่เธอ ยูกะนั่นอีก ฝ่ายนั้นมองเธอแบบไม่วางตาเลยทีเดียว แล้วยิ้มนิดๆ ให้เธอเสียด้วย อดยิ้มตอบไม่ได้ แล้วค้อมศีรษะให้ด้วยนิดหนึ่ง ตามธรรมเนียมของคนที่นี่ ที่ได้เรียนรู้มาคร่าว ๆ     

          “ถึงว่าเด็ก ๆ ของเราอาจจะไม่ได้เกี่ยวพันกัน แต่ก็...ยังไงวันนี้ก็เป็นฤกษ์ดีที่ได้มารู้จัก คุ้นเคยกันไว้ก็แล้วกัน”

ทาคุวะเอ่ยขึ้นมาเปรย ๆ เมื่อรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้วทั้งของคาวของหวาน เคนจิเชิญพวกเขามาพูดคุย หารือกันในห้องพักผ่อนของบ้าน ส่วนพวกเซริว

ฟ้าใหม่ และยูกะ กำลังเดินเล่น ชมดอกไม้กันอยู่ในสวน

          “ครับผม แบบนั้นจะสบายใจกว่า”

เคนจิว่า คำตอบของเขาทำให้นพสุดายิ้มหวานออกมาในทันที แบบนี้ก็เหมือนกับจะหมายความว่า ทางทาคุวะเลิกล้มเรื่องสัญญาและไม่ได้ไม่พอใจในตัวฟ้าใหม่สินะ

          “ว่าที่ลูกสะใภ้ของนาย ดูเป็นแม่บ้านแม่เรือนดี แต่การจะมาเป็นหัวหน้าแก๊ง บางทีแค่เก่งงานบ้านงานเรือนก็คงไม่พอ ใช่ไหม?”

ว่าแล้วเขาก็แอบขยิบตาให้กับนพสุดา ที่มองหน้าเขาแล้วอมยิ้มนิด ๆ อย่างรู้กัน

          “ก็คงจะแบบนั้นละครับ”

เคนจิเองก็ยิ้มนิด ๆ อย่างภาคภูมิใจในตัวภรรยาของตน ทาคุวะถอนใจเฮือก แล้วลูบพุงกลม ๆ ของตัวเองไปมา

          “จะว่าไปฉันก็อิจฉานายเป็นบ้า ที่ได้เมียแบบ      นาริจัง ของฉันทำไมไม่มีใครอยู่ถาวรสักคนเลยนะ เฮ้อ...มาแล้วก็จากไป”

          “คนเราบางที อาจจะประสบผลสำเร็จเรื่องใดเรื่องหนึ่งนะครับรุ่นพี่ อย่างรุ่นพี่ก็ประสบผลสำเร็จเรื่องความโด่งดัง และรุ่งโรจน์เรื่องงานยังไงล่ะครับ”

          “แต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ๆ

มันก็เป็นกำลังใจที่สูบฉีดให้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขนา”

ทาคุวะพูด

“ฉันถึงได้มารบเร้าเรื่องหมั้นระหว่างเซริวกับยูกะ แต่ก็ช่างมันเถอะ...เซริวเจอคนที่ถูกใจแล้วนี่”

          “เอ...หมายความว่าอย่างไรหรือครับ?”

          “ก็ยูกะน่ะ”

ทาคุวะใช้มือเกาคางตัวเองไปมาอย่างเขิน ๆ ที่เผลอพูดความในใจของลูกสาวออกไปเสียแล้ว

          “บอกว่ารักเซริวตั้งแต่แรกเห็น และอยากเป็นเจ้าสาวของเซริว ฉันก็เลย...แต่ก็ช่างมันเหอะ”

          “....”

คำตอบของทาคุวะทำให้สองสามีภรรยาลอบมองตากัน แล้วก็เสพาชวนคุยไปเรื่องอื่น เพราะรู้สึกว่ากระทบใจของทาคุวะมากอยู่

          จริงหรือ?

          นี่เป็นคำถามในใจของอิชิกาวะ ที่นั่งนิ่งมองพวกเขาสนทนากัน เรื่องของยูกะนั้น บางอย่าง บางที คนเป็นพ่อก็ไม่รู้เสียทั้งหมดหรอกน่า

          ตัวอันตรายขนาดนั้น

          มีหรือจะรักใคร

          และนี่ทาคุวะรู้บ้างไหมนะ

          ว่ายูกะต้องรสนิยมเพศไหน?

          หรืออาจจะทั้งสองเพศ

          อึ๋ย...