LOGIN'บ้าไปแล้ว ใครจะเชื่อ! ไม่บอกดีกว่า ถึงอย่างไรฉันก็ต้องกลับโลกเดิมอยู่แล้วนี่นา...'
มู่เฉิ
หมอหลวงอาวุโสกล่าวเสียงสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ใครบ้างไม่รู้เกียติศักดิ์อันโหดเหี้ยมของปีศาจสงครามผู้นี้"พิษผีเสื้อหมื่นราตรีอย่างนั้นหรือ?"มู่เฉินทวนคำด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พิษนี้ร้ายกาจเพียงใดล้วนรู้กันทั่วล่า"พะยะค่ะ""พิษมากับสิ่งใด? พวกเจ้าตรวจสอบแล้วหรือไม่?" มู่เฉินถามต่อทันที แววตาคมกริบจ้องมองหมอหลวงทีละคน"ยังไม่ทราบแน่ชัดพะยะค่ะ กระหม่อมตรวจสอบสาเหตุแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยใดๆ เลยพะยะค่ะ" หมอหลวงตอบคำถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว"ผู้ใดอยู่กับรัชทายาทตอนถูกพิษ เล่ามาให้ละเอียดทุกขั้นตอน!" มู่เฉินหันไปมองนางกำนัลที่คอยรับใช้รัชทายาท ซึ่งกำลังคุกเข่าตัวสั่นอยู่ไม่ไกลนางกำนัลหน้าห้องคลานเข้ามาอยู่ต่อหน้ามู่เฉิน นางตัวสั่นน้ำตาไหล่พรากไม่หยุด"เรียนท่านอ๋อง วันนั้นเป็นเวรหม่อมฉันอยู่รับใช้องค์รัชทายาทเพคะ" นางหยุดชั่วอึดใจ รวบรวมความกล้า ก่อนจะกล่าวต่อ"ช่วงเสวยพระกระยาหารมีการตรวจพิษอาหารทุกจาน ไม่พบว่ามีพิษเพคะ หม่อมฉันเฝ้าดูด้วยตัวเองอย่างใกล้ชิด""หลังจากรัชทายาทเข้าบรรทมประมาณยามโฉ่ว หม่อมฉันได้ยิ
ภาพวาดนั้นแม้จะไม่เหมือนคุณชายซินเยว่เสียทีเดียว เพราะฝีมือของจิตรกรอาจไม่แม่นยำนัก แต่ก็ละม้ายคล้ายคลึงนัก เป็นภาพของบุรุษหนุ่มที่ดูคุ้นตา รายละเอียดบางอย่างจิตรกรอาจวาดได้ไม่ดี แต่กลับมีจุดเด่นที่ทำให้เฉินเฟิงมั่นใจ เช่น ทรงผม ใบหน้า การแต่งกายที่เฉินเฟิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทำให้มั้นใจได้หลายส่วนว่าใช่เขาจริงๆ ป้ายประกาศระบุข้อหาว่า“ลักลอบเข้าเมืองและเป็นภัยต่อความมั่นคงของแคว้น” พร้อมกับรางวัลนำจับมหาศาลที่มากพอจะทำให้คนธรรมดาเปลี่ยนเป็นเศรษฐีได้‘เรื่องใหญ่แล้ว!’ คำสั่งจากทางการนี้เดาได้ไม่ยาก ไม่ใช่การลักพาตัวธรรมดา แต่คุณชายซินเยว่เป็นขุมทรัพย์ที่ไม่มีวันหมด หากตกไปอยู่ในมือผู้มีอำนาจ จะเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อแคว้น หากตกในมือฮ่องเต้ ท่านอ๋องย่อมได้รับผลกระทบอย่างหนัก ที่สำคัญ ตัวของคุณชายซินเยว่เอง จะต้องตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน ไม่ใช่แค่การถูกสังหาร แต่เป็นการถูกทรมานอย่างโหดเหี้ยมเขาต้องรีบแจ้งข่าวนี้ให้ท่านอ๋องทราบโดยเร็วที่สุด ทุกวินาทีมีค่าต่อชีวิตของคุณชายซินเยว่เฉินเฟิงส่งหน่วยข่าวกรองที่ซ่อนตัวอยู่ ให้ส่งข่าวเร่งด่วนไปยังม
บ้านสองตายาย“ท่านยาย ข้าช่วยเจ้าค่ะ”ฉันดีขึ้นมากแล้ว ไม่อยากนอนเอาเปรียบคนแก่จึงลุกจากเตียงมาช่วยท่านยายในครัว ฉันมองไปรอบๆ ครัวที่ใกล้จะผุพังเต็มที มีหนึ่งเตา หม้อเก่าๆ สองใบ ชาม ตะเกี่ยบเก่าอีกสามชุดพวกท่านลำบากเช่นนี้ยังเก็บฉันมารักษาอีก ไหนจะค่ายา อาหารที่ให้ฉันกินก็คงเป็นทั้งหมดที่มีสินะ“ยายหนูหลิน เจ้าลุกมาทำอันใด ร่างกายเจ้ายังต้องพักฟื้น กลับเข้าไปนอนต่อเถิดอีกประเดี๋ยวยายจะนำอาหารเข้าไปให้”ความใจดีของทั้งสองตายายทำให้ฉันละอายใจ“ยายลี่ ตาหมิง อยู่หรือไม่ ข้าเองถงจื่อ” เสียงของชายวัยสี่สิบปลายๆ ดังมาจากหน้าบ้าน“อยู่… รอประเดี๋ยว” ตาหมิงขานรับ แล้วรีบไปเปิดประตู“มีธุระอันใดหรือผู้ใหญ่บ้านถง”“ข้าพาเจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจหาคน” ผู้ใหญ่บ้านถงจื่อ ขยับเปิดทางให้เจ้าหน้าที่“จะ เจ้าหน้าที่ทางการ?” ฉันกับท่านยายอุทานพร้อมกันเบาๆ“ไม่ต้องกลัวยายหนู ใครถามก็บอกว่าเป็นหลานสาวของข้ามาจากหมู่บ้านไถ่”“ออ ใช่ๆ เมื่อสองวันก่อนหลานข้ามาอาศัยอยู่ด้วย” ตาหมิงพูดพลางยิ้มกลบพิรุธ“ตามิได้ไปแ
ด้านมู่เฉินเป่ยเหลียงอ๋องในป่าลึกห่างออกไปหลายร้อยลี้ มู่เฉินยังคงตามร่องรอยที่จางหายไปของซินเยว่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะตามหานางให้พบ… ไม่ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณบางเบาที่หลงเหลืออยู่จากซินเยว่ มันเป็นพลังที่อ่อนแอลงเรื่อย ๆ ทำให้หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวดในขณะที่ซินเยว่กำลังพักฟื้นอยู่ในบ้านเล็ก ๆ ของตาหมิงและยายลี่นั้น มู่เฉินยังคงบ้าคลั่งกับการตามหานางอย่างไม่ลดละ“ซินเยว่ เจ้าอยู่ที่ใด” เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้อนใจไป๋หลิงและเฉินเฟิงตามมาสมทบหลังจากจัดการกลุ่มนักฆ่าที่โรงเตี้ยม ก็เร่งฝีเท้าตามนายเหนือหัวไปติดๆ พวกเขาเห็นสภาพของมู่เฉินแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ มู่เฉินไม่เคยแสดงความคลุ้มคลั่งเช่นนี้มาก่อน นั่นแสดงให้เห็นว่าซินเยว่มีความสำคัญต่อเขามากเพียงใดในที่สุด มู่เฉินก็มาถึงซากปรักหักพังของวัดร้าง กลิ่นควันจางๆ และร่องรอยการต่อสู้ยังคงหลงเหลืออยู่ สองพี่น้ององครักษ์ซุ่มจัดการกลุ่มชุดดำที่กระจายอยู่ในวัดร้าง และจับเป็นหัวหน้าไว้ได้“มันอยู่ที่ใด”
ภายในมืดสนิท ฉันคลำหาทางไปเรื่อย ๆ หูก็คอยฟังเสียงพวกมัน บังเอิญมือไปสัมผัสเข้ากับผนังที่พื้นผิวแปลกกว่าเพื่อน เมื่อลองผลักเบาๆ ผนังนั้นก็เลื่อนออก เผยให้เห็นช่องทางลับที่ตัวคนสามารถเดินผ่านไปได้ฉันยอมเสี่ยงเดินเข้าไป แม้ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่ แต่ถ้ายังอยู่ตรงนี้ไม่นานก็โดนเจอจนได้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเธอ‘เดินเข้าไป… ซินเยว่… เดินเข้าไป…’“มู๋มู่ มาช่วยฉันแล้ว ฮือออออ” ฉันร้องออกมาด้วยความอัดอั้น‘ขอโทษ พอออกจากจำศีล ข้าก็มาหาเจ้าเลยนะ อย่าร้อง’“ฉันคิดว่า เจ้าทิ้งฉันแล้ว” ฉันเดินไปพลางปาดน้ำตาไปพลาง‘ไม่เป็นไร ข้าไม่ทิ้งเจ้า เดินต่อไปอย่าหยุด’ไม่มีเวลาลังเล พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว เสียงผนังเลื่อนปิดลงด้านหลังพร้อมเสียงฝีเท้าพวกมันหยุดในห้องพอดี เกือบไปแล้วซินเยว่ภายในช่องทางลับที่ชื้นแฉะ ทั้งมืด ทั้งแคบ ฉันคลำทางไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าทางนี้จะไปโผล่ที่ไหน แต่ความรู้สึกที่มีมู๋มู่อยู่ด้วย ไม่ได้ทำให้ฉันเคว้งคว้างไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร
ไม่มีใครตอบ ฉันถูกลากถูไปตามทางเล็ก ๆ สองข้างทางเป็นป่าทึบ ขาทั้งสองข้ามีรอยขีดข่วนของกิ่งไม้จนเลือดซึม พวกมันเหลือกันอยู่ไม่กี่คน เร่งรีบเดินทางทั้งคืนผ่านป่าทึบ ผ่านลำธาร สู่ถนนเล็กๆ ที่ดูก็รู้ว่าไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านมากนัก จนกระทั่งมาถึงซากปรักหักพังของวัดร้างแห่งหนึ่งที่ดูเก่าแก่น่าขนลุก“เอาตัวมันเข้าไป” คนนี้คงจะเป็นหัวหน้าของพวกมัน ท่าทางคงมีฝีมือไม่น้อย ดีที่พวกมันยังไม่รู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงท่านอ๋อง ท่านอยู่ไหน มาช่วยฉันด้วยภายในห้องโถงมีพวกมันอีกสามคนรออยู่ ทั้งหมดสวมชุดดำ ปิดบังใบหน้า บรรยากาศภายในวัดร้างเต็มไปด้วยความกดดันน่าอึดอัด บวกกับบรรยากาศหนาวเหน็บภายนอก จนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง“มัดมันไว้กับเสานั่น”ชีวิตนี้ หนีไม่พ้นเสาสินะ ตอนแรกหลุดเข้ามาในโลกนี้ ก็ถูกมัดกับเสาในคุกใต้ดินของเป่ยเหลียง ตอนนี้ถูกกลุ่มโจรจับมามัดกับเสาในวัดร้างอีก เฮ้อออ...“คุณชายหลินซินเยว่… เจ้าต้องบอกความลับของสิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นมา” คนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แฝงอำมหิตฉันไม่คิดจะตอบอะไร กวาดสายตามองไปรอบ ๆ พวกมันมีไม่ถึงสิบ







