หน้าหลัก / โรแมนติก / บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก / คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า

แชร์

คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า

ผู้เขียน: ลาเต้หวานมัน
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-27 13:52:56

“เฮียเพลิง... เล่าต่อดิ๊!” แตมหันไปยิ้มกวนส่งต่อบทให้เพลิง

“ไอ้หลง... คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า จำอะไรไ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก   มืดแปดด้าน

    รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิทภายในบริเวณไร่พราวฟ้าในช่วงสายของวัน กลิ่นหอมกรุ่นของดอกกาแฟลอยมาแตะจมูก ผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของดอกกาสะลองจากต้นใหญ่ที่ร่วงหล่นเกลื่อนเต็มพื้นดินแต่ทันทีที่สามหนุ่มก้าวลงมาจากรถ...ป้าน้อม แม่บ้านเก่าแก่ประจำไร่พราวฟ้าที่กำลังกวาดลานบ้านอยู่ ก็รีบเดินออกมาดู พลางส่งเสียงทักทายขึ้นมาทันที“คุณเพลิง... คุณแตม... คุณนะ!!”ป้าน้อมปล่อยไม้กวาดในมือ ร้องเรียกเสียงดังลั่น พลางวิ่งตรงเข้ามากอดร่างสูงใหญ่ของภรภัทรไว้แน่นด้วยความดีใจถึงขีดสุด“คุณนะของป้ากลับมาแล้ว! คุณนะ... ทำไมหายหน้าหายตาไม่มาที่ไร่เลยล่ะเจ้า คนงานทุกคนเขาคิดถึงคุณนะกันทั้งนั้นเลยนะ!”ยังไม่ทันที่ภรภัทรจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือพูดอะไร ป้าน้อมก็ตะโกนกวักมือเรียกคนงานในไร่เสียงดังลั่นยิ่งกว่าเดิม“ไอ้หมาย! ไอ้คำ! มาดูเร็ว... คุณนะมา! คุณนะกลับมาแล้ว!”คนงานกรูเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มยินดี ต่างเข้ามาห้อมล้อมจับมือจับแขนประธานบริหารหนุ่มที่ตอนนี้ยืนแข็งค้าง หน้าชาซีดสลับแดงด้วยความช็อกสุดขีดอยู่กลางลาน“คุณนะ... คุณนะเจ้า! คุณหมอไปแล้วนะเจ้า... คุณหมอทิ้งพวกเราไปแล้ว...” ป้าน้อมเกาะแขนภรภัทรไว้แน่น

  • บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก   คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า

    “เฮียเพลิง... เล่าต่อดิ๊!” แตมหันไปยิ้มกวนส่งต่อบทให้เพลิง“ไอ้หลง... คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า จำอะไรไม่ได้สักอย่าง เอกสารยืนยันตัวตนก็ไม่มี! หมอน้ำฟ้าน่ะอาภัพ เกิดมาสวยยังกะนางฟ้า จิตใจก็ดี แต่ทำไมถึงไม่มีแฟน...” เพลิงเค้นเสียงเล่าย้อนความหลังด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “จนกระทั่งนายเดชาติดหนี้พนันเสี่ยทรงพลสิบล้าน แล้วบุกมาบังคับให้คุณหมอแต่งงานกับเสี่ยทรงพลเพื่อขัดดอก แต่คุณหมอไม่ยอม อ้างว่ามีแฟนแล้ว!”“ใช่ครับลูกพี่!” ยศวรรธรีบตบมุกรับช่วงต่อ “หมอน้ำฟ้าเลยไปขอไอ้หลง... คนไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นมาเป็นแฟนกำมะลอ ทำสัญญาหลอกๆ สองปีเพื่อหลอกนายเดชาและปกป้องตัวเอง... และเพื่อความสมจริงนี่แหละลูกพี่ หมอน้ำฟ้าเลยจัดการเปลี่ยนชื่อไอ้หลงให้ชื่อ นะ ...มาจากอะไรนะเฮีย”“มาจากชื่อ นรินทิพย์ ไงล่ะ!” เพลิงตะโกนใส่หน้าภรภัทร “เพิ่มความสมจริงเข้าไปอีก! แล้วดูท่าไอ้นะมันก็คงจะชอบคุณหมอมาก มันเลยเอ่ยปากขอนอนห้องเดียวกับคุณหมอเพื่อหลอกนายเดชา... แรกๆ มันก็นอนฟูกข้างเตียงหรอกนะ แต่ไปๆ มาๆ ไร้เดียงสาประสาอะไรไม่รู้ มันเนียนขยับขึ้นไปนอนบนเตียงเดียวกับคุณหมอได้เฉยเลย!”กึ้ก!ภรภัทรยืนแข็งค้างอยู่นิ่งตรงหน้าเศษ

  • บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก   โง้วเฮ้งชู้

    “กูเล่าย้อนไกลหน่อยละกัน... มึงขับรถหนีไอ้นิคจนตกเหว ไอ้ต้น” “เออ... กูจำได้” ภรภัทรตอบเสียงเรียบ “หมอน้ำฟ้าช่วยมึงไว้ พามึงมารักษาที่ไร่พราวฟ้า มึงตื่นมามึงก็จำใครไม่ได้ แม้แต่ชื่อตัวเองก็จำไม่ได้คนงานในไร่เรียกมึงว่า ไอ้หลงถ้ามึงไม่เชื่อกู มึงไปถามคนที่ไร่พราวฟ้าดูได้เลย” “กูไม่อยากไป... กูไม่อยากเจอไอ้นะ!” ภรภัทรว่าพลางขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าฉายแววหงุดหงิดตึงเครียด “ไอ้นะ !/ ไอ้นะ!” แตมกับเพลิงอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ “ทำไมเหรอลูกพี่” แตมขมวดคิ้วถาม “มันเป็นคนที่หมอน้ำฟ้ารัก...” ภรภัทรเค้นเสียงตอบต่ำ นัยน์ตาฉายแววเจ็บปวดและแค้นเคือง “มึงบอกมาดิ๊ไอ้แตม... ไอ้ชู้ชื่อนะมันหล่อกว่ากูตรงไหน หมอน้ำฟ้าถึงได้หลงมันนักหนา!” ยศวรรธแอบยกยิ้มมุมปาก พลางทำหน้านึก “อืม... จะว่าไปไอ้นะมันก็ไม่ได้หล่อลากดินอะไรขนาดนั้นหรอกครับพี่ต้น หน้าตามันออกแนว... คิ้วเข้มๆ ตาคมๆ สันกรามชัดๆ แถมชอบทำหน้าตึงเหมือนโดนของตลอดยามเช้า...” “เออ!” เพลิงรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที “แถมปากหนัก ฟอร์มจัด ชอบวางท่าเป็นเจ้าของไร่ทั้งที่อาศัยเขาอยู่ฟรี! แต่แปลกนะ... ยิ่งทำหน้าตึง ยิ่งปากเสีย หมอน้ำฟ้ายิ่งเอ็นดูและรักมันม

  • บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก   ปลอมแปลงเอกสาร

    น้ำฟ้า... คืนทุกอย่างให้เขา เซ็นต์ใบหย่า... และหนีเขาไปต่างประเทศแล้วจริงๆ! “น้ำฟ้ามาที่นี่ก็จริงค่ะคุณต้น...” น้ำฝนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น นัยน์ตามองหน้าภรภัทรด้วยความเจ็บปวดแทนน้องสาว “แต่เธอมาเพื่อร่ำลาทุกคน... ป่านนี้เครื่องบินก็คงใกล้จะออกจากสนามบินเชียงใหม่แล้วล่ะมั้งคะ” คำพูดของน้ำฝนเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ! ภรภัทรรีบดึงซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ออกมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา... และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็คือ เช็คเงินสดสิบล้านบาท, ตราสารการโอนหุ้นโรงแรมอัศวธารากุลทั้งหมดคืน, และ ใบคำร้องขอหย่า ที่มีลายเซ็นอันคุ้นเคยของ ‘นรินทิพย์’ เซ็นกำกับไว้เรียบร้อยแล้ว... ความจริงอันแสนเจ็บปวดตบหน้าชายหนุ่มอย่างรุนแรง! นัยน์ตาคู่คมเบิ่งกว้าง แดงขุ่นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนกและรับไม่ได้ขั้นสุด “ไม่! ผมไม่รับ! ผมไม่หย่า!!” แควก! แควก! แควก! ภรภัทรตะโกนลั่นบ้าน พลางออกแรงฉีกเอกสารสำคัญทั้งหมดในมือออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าต่อตาทุกคน! เศษกระดาษใบหย่าและเช็คสิบล้านร่วงกราวลงสู่พื้นราวกับสายฝนที่ไร้ค่า... “พี่ต้น! นั่นมันเอกสารของพี่ฟ้านะ!” น้ำตาลตวาดใส่ด้วยความเหลืออด

  • บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก   คืนอิสรภาพ

    ภรภัทรขับรถมุ่งตรงมาหาน้ำตาลที่ไร่พราวตะวันทันที ชายหนุ่มก้าวลงจากรถด้วยความมุ่งมั่น ทว่า... ยังไม่ทันจะได้ก้าวขึ้นเรือน ร่างสูงใหญ่ของ เขตต์ บอดี้การ์ดคนสนิทก็เดินเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน “พี่ต้นจะไปไหนครับ” เขตต์เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบตึง “กูมาหาน้ำตาล... มึงจะมาขวางกูทำไมวะเขตต์!” ภรภัทรขมวดคิ้วถามอย่างหงุดหงิด “คุณน้ำตาลกำลังพักผ่อนครับ เธอไม่สะดวกรับแขก” “อะไรวะ! นี่กูพี่มันนะ... ให้คนไปปลุกมันมาที กูมีธุระด่วน! แล้วไอ้เพลิงล่ะอยู่ไหน” “นายไปทำงานแล้วครับ... ไปปลุกไม่ได้หรอกพี่ต้น คุณน้ำตาลกำลังนอนหลับ ใครจะไปกล้าปลุก” เขตต์ตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย ท่าทางกวนประสาทอยู่ในที “อะไรวะ ท้องแก่ใกล้คลอด มันง่วงนอนตั้งแต่เช้าเลยหรือไง!” ภรภัทรส่งเสียงฟึดฟัดในคอด้วยความขัดใจ เมื่อโดนบอดี้การ์ดดักทางจนเข้าพบน้องสาวไม่ได้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่สายตาคมจะหันไปทางสวนกุหลาบที่อยู่ติดกัน... จริงสิ... พี่น้ำฝน! พี่น้ำฝนต้องรู้แน่ๆ ว่าน้ำฟ้าอยู่ที่ไหน! เมื่อคิดได้ดังนั้น ประธานหนุ่มจึงไม่ยอมเสียเวลา เขาตัดสินใจเดินดุ่มๆ ลัดผ่านสวนกุหลาบตรงไปยังหน้าบ้านหลังงามของ ก้องภพ และ

  • บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก   ไม่เคยใส่ใจ

    ตัดไปที่ภรภัทร... ช่วงเช้าวันนี้เขาไม่ได้เข้าไปทำงานที่โรงแรมอย่างเคย ชายหนุ่มตัดสินใจบึ่งรถตรงมาที่โรงพยาบาลเพื่อตามหาหัวใจของตัวเอง สองมือหนาโอบอุ้มช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อโตที่สื่อถึงการขอโทษจากใจจริงและความรักอันบริสุทธิ์ ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปในแผนกด้วยใบหน้าประหม่าและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด พยาบาลและบุรุษพยาบาลที่เดินผ่านไปมาต่างส่งยิ้มทักทายเขาอย่างคุ้นเคย เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา หมอน้ำฟ้ามักจะพูดถึงและแสดงความรักต่อสามีคนนี้ให้ทุกคนฟังเสมอ “อ้าว... คุณภรภัทรมาทำอะไรคะ หรือว่าไม่สบายคะ” พยาบาลประจำเคาน์เตอร์หน้าห้องตรวจเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่สายตาของภรภัทรกลับเผลอมองข้ามไปที่ป้ายชื่อหน้าห้องตรวจ ปกติแล้ว ป้ายตรงนั้นจะต้องติดชื่อ แพทย์หญิงนรินทิพย์ อัศวธารากุล แต่ทำไมวันนี้ ป้ายชื่อกลับถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของแพทย์ท่านอื่นไปแล้ว “ผม... ผมมาหาหมอน้ำฟ้าครับ” ภรภัทรเค้นเสียงตอบ กระชับช่อดอกไม้ในมือแน่นขึ้น “คุณหมอไม่อยู่หรอกค่ะ” “หมอน้ำฟ้าไปไหนครับ!” ชายหนุ่มถามแทรกขึ้นเสียงหลงด้วยความร้อนใจ “เรื่องนั้นดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ... คุณภรภัทรลองไปถามคุณหมอแพรวาที่แผนกสูตินรีเวชดู

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status