When My Husband Chose His Ex의 모든 챕터: 챕터 301 - 챕터 310

-Vanessa-Agad na tinawagan ni Blake ang family doctor nila nang marinig niyang nagsasalita na ulit si Tatay. Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras dahil gusto niyang masigurong maayos ang kalagayan nito at walang anumang komplikasyong maaaring lumitaw matapos ang biglaang pagbabago sa kondisyon niya.At sobrang nagpapasalamat talaga ako sa pagtulong niya sa amin ng tatay ko. Sino ba namang babae ang hindi mahuhulog sa lalaking kagaya niya na sobrang bait at maalaga, at unti-unti’y naramdaman kong ang lahat ng puwang sa puso ko ay siya na ang nagmamay-ari.Mahal ko na si Blake. Mahal na mahal ko na siya.Pagdating na pagdating ng doktor sa condo, diretso itong nagtungo sa kwarto kung saan nakahiga na si Tatay. Maingat siyang sinuri nito mula ulo hanggang paa. Kinuhanan siya ng blood pressure, temperature, at iba pang mahahalagang palatandaan ng kanyang kalusugan. Ilang beses din siyang tinanong ng doktor upang malaman kung kaya na niyang sumagot nang maayos at kung naaalala pa niya a

-Vanessa-Ipinangako ko na sa sarili ko na hindi na babalik sa isla, at hindi ko na rin kayang iwanan pa si Blake, lalo ngayong sigurado na ako na mahal ko na siya.“Oo naman. Matagal na rin akong hindi nakakauwi. Sigurado akong nag-aalala na din ang nanay mo at ang Ate Virgie mo. Gusto ko na rin silang makita, at alam kong nami-miss na rin nila ako,” sagot niya habang nakangiti. “Matutuwa ang mga iyon kapag nalaman nilang buhay pala ako.”Bigla naman akong napatingin kay Blake. Agad kong napansin ang pag-aalala sa mga mata niya. Parang kanina niya pa gustong magsalita, pero alam niyang hindi pa ako handang pag-usapan ang tungkol sa nangyari sa akin.Alam niya kasi ang lahat ng ginawa ni Nanay sa akin. Alam niya kung paano ako ipinadala nito sa Maynila sa ilalim ng dahilan na kailangan kong sumailalim sa training, gayong ang totoo ay ipinambayad pala ako sa utang nito dahil sa pagkakalulong nito sa sugal.Hindi ko pa alam kung paano ko iyon sasabihin kay Tatay. Ngayon pa lang ay masa

-Vanessa-Pero kahit nakangiti si tatay, hindi ko maiwasang mapansin ang lungkot sa kanyang mga mata. Marahil ay hindi rin madali para sa kanya na iwan ako rito sa Maynila.“Hindi kita pipilitin na umuwi dahil alam ko ang nararamdaman mo. Mas mabuti sigurong dito ka muna sa poder ni Blake. Alam kong mas ligtas ka rito anak,” dagdag pa niya.Napayuko ako nang bahagya at napangiti.Sobra akong nagpapasalamat dahil napakaunawain ng tatay ko. Alam niyang natatakot akong umuwi dahil sa ginawa sa akin ni nanay. Hindi niya ako pinilit na harapin agad ang taong naging dahilan ng lahat ng paghihirap ko. Sa halip, hinayaan niya akong manatili muna rito kasama si Blake hanggang sa maging handa na akong umuwi.Alam din niyang gusto kong tuparin ang mga pangarap ko, kaya hindi niya ako pinipigilan na magsimula ng bagong buhay dito sa Maynila.“Tay, huwag po kayong mag-alala. Tatawagan ko po kayo palagi,” pangako ko sa kanya. “At kapag nakahanap na po ako ng magandang trabaho, pwede niyo akong da

-Vanessa-Kung tutuusin, ilang beses ko pa ngang tinanggihan ang mga binibili niya para sa akin dahil nahihiya akong gumastos siya nang ganoon kalaki. Pero mapilit talaga siya. Kapag may nagustuhan akong damit, hindi siya titigil hangga't hindi niya iyon nabibili para sa akin.“Bro, she's my girlfriend now. Have some respect,” seryosong babala ni Blake sa kanya. “And also, yung lalaking iniligtas natin sa dagat, si Tatay Arthur. He's Vanessa's father,” dagdag pa ni Blake.Sandaling hindi nakaimik si Bryan nang marinig iyon. Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya, at sa unang pagkakataon ay hindi ko na makita ang dating pangungutya sa mga mata niya.Kasama siya ni Blake noong iligtas nila si Tatay. Kung tutuusin, nararapat lang na magpasalamat ako sa kanya dahil kung hindi dahil sa kanilang dalawa, hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa aking ama.Kaya kahit hindi ko gusto ang pakikitungo niya sa akin, pinili kong isantabi muna iyon.“Salamat sa pagligtas sa tatay ko,” sabi

-Blake-Pagpasok ko pa lang sa loob ng restaurant ni Kristina, agad kong nakita sina Vanessa at Bryan na masayang nagkukuwentuhan habang nagtatawanan.Sandali lang. Anong meron?Kanina lang, ang sungit-sungit ni Bryan sa girlfriend ko. At hindi lang kanina ha. Mula pa noong una niya itong nakilala sa isla.Halos hindi nga nito magawang ngumiti kapag kausap si Vanessa. Pero bakit ngayon, parang matagal na silang magkakilala at sobrang komportable na sa isa’t isa?Bigla tuloy umasim ang mukha ko.Sino ba namang matutuwa kapag ang kaibigan mo ay masungit lang sa harap mo, pero kapag nakatalikod ka, biglang nagiging mabait at malambing sa girlfriend mo?Hindi ba dapat ako ang nagpapasaya kay Vanessa? Bakit parang mas masaya pa siya kapag kausap ang kaibigan ko?Napatigil ako sa may pintuan at ilang segundo silang pinagmasdan. Hindi ko alam kung ano ang pinag-uusapan nila, pero halatang-halata sa mukha ni Vanessa na nag-eenjoy siya sa kwentuhan nila. Panay ang ngiti nito, at kung minsan a