Alle Kapitel von คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว: Kapitel 31 – Kapitel 40

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 3อารมณ์ที่เก็บกดมานานระหว่างทางขับรถกลับบ้าน เสี่ยเวทินคว้ามือของพราวเดือนมากุม หญิงสาวที่ยังขับรถอยู่ไม่ชักมือกลับ มือของเสี่ยเวทินกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดอาจเป็นเพราะ ระยะเวลาที่ผ่านมา ถ้าหากจะนับตั้งแต่วาทิตหอบเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอกับเสี่ยเวทินค่อนข้างใกล้ชิดกัน ต่อสู้กับอุปสรรคปัญหาต่าง ๆ แต่ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่เธอเคยใช้มือช่วยให้เขาเสร็จสม นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ยังไม่มีครั้งต่อมาพราวเดือนแทบจะลืมไปแล้วละว่าเธอรู้สึกเสียใจอย่างไรกับเรื่องของวาทิต เขาไม่เคยมีบทบาทอะไรเลย นับตั้งแต่ธุรกิจของครอบครัวเริ่มมีปัญหา หนำซ้ำยังมาทำนิสัยแบบนี้อีก เธอจึงไม่เหลือศรัทธาใด ๆต่างจากเสี่ยเวทินอย่างสิ้นเชิงไม่แปลกอะไร ถ้าหากเธอจะมีใจกับเสี่ยเวทิน ผู้ยังมีสถานะเป็นพ่อผัวของเธอ มันช่วยไม่ได้จริง ๆ“หนู จะว่าอะไรพ่อไหม ถ้าพ่อจะ...”“อะไรคะคุณพ่อ”“พ่อจะหื่นกับหนู”พราวเดือนถึงกับหัวเราะออกมา พอจะอ่านออกว่าเสี่ยเวทินกำลังรู้สึกอย่างไร ยิ่งระยะหลังร่างกายของเขาเข้าที่เข้าทาง แข็งแรงออกขนาดนี้ มีหรือจะไม่มีอารมณ์ทางเพศ มันคือสัญลักษณ์ของ

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 5รถหมุนล้อออกจากบ้านสิทธิรังสรรค์ในที่สุด โดยเสี่ยเวทินทำหน้าที่เป็นสารถี ไม่มีสักอย่างเดียวที่จะบ่งบอกว่าเขาสูงวัย ประสาททุกสัมผัสยิ่งกว่าหนุ่ม ๆ “วาทิตผิดสังเกตบ้างหรือเปล่าลูก เมื่อคืนนี้”“ไม่ทราบค่ะคุณพ่อ เห็นเขาหลับเป็นตาย”“จริงเหรอ”“จริง ๆ ค่ะ หนูหวั่นใจอยู่เหมือนกันค่ะ”“วาทิตเป็นไงบ้างล่ะ”“เป็นไงนี่คืออะไรคะคุณพ่อ ขอชัด ๆ”“หนูน่าจะรู้นะว่าพ่อหมายถึงอะไร”“แป๊บ ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงร่วน พร้อมกับหัวเราะออกมา มือเธอซุกซนวางแหมะลงบนขาของเสี่ยเวทิน แล้วเลื่อนเข้าหาเป้ากางเกงก็พบว่า มันผงาดตั้งนานแล้วพราวเดือนหน้าแดง อารมณ์จากเมื่อคืนยังคุกรุ่นไม่หาย “เล่นซนจัง เดี๋ยวก็ได้เปื้อนมือหรอก” เสี่ยเวทินหัวเราะเบา ๆ“อยากเปื้อนจังค่ะ” อารมณ์แบบนี้ช่างแตกต่างจากขณะอยู่กับวาทิตอย่างสิ้นเชิง วาบหวาม มีความปรารถนาล้ำลึกที่พร้อมจะระเบิดออกมาเวลาต้องการ แทบไม่ต้องอธิบายอะไรเหมือนเมื่อคืน“คุณพ่อขา...”“ลูก อย่าเอามันออกมา พ่ออาย”“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณพ่อจะอายหนู” ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ มือเรียวขยำแท่งนั้นจากภายนอกแล้วปลดเข็มขัด ตะขอกางเกง รูดซิบแล้วล้วงเข้าไปงั

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 7พราวเดือนตัดสินใจที่จะไม่พูดเรื่องของวิษณุให้กับเสี่ยเวทินได้รับรู้ เพราะเกรงว่าจะทำให้เขาไม่สบายใจ อย่างน้อยที่สุด พวกคนงานที่โรงงานต่างก็คอยเป็นหูเป็นตาให้อยู่แล้ว จึงวางใจได้ระดับหนึ่ง เธอไม่คิดว่าวิษณุจะกล้าทำเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอก การแอบมาที่โรงงานของเขาอาจเป็นเพียงแค่แวะมาดูความก้าวหน้าธรรมดา ๆ พอได้เห็นว่าโรงงานกลับฟื้นมาอย่างรวดเร็ว ก็อาจจะผิดหวังกลับไปพราวเดือนไม่ได้ปักใจเชื่อหรอกว่าวิษณุจะเกี่ยวข้องอะไรกับไฟไหม้โรงงานที่ผ่านมา เพราะไม่ได้มีหลักฐานอะไรว่าเกิดจากการวางเพลิง เพียงแต่ความไม่ไว้วางใจเกิดจากพวกคนงานมากกว่าสำหรับเธอ ติดใจเขาแค่ในตอนที่เสี่ยเวทินไปขอความช่วยเหลือแล้วถูกเขาปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย ราวกับว่าเสี่ยเวทินไม่ใช่พ่อผู้มีพระคุณอย่างนั้นแหละ“เหนื่อยหรือเปล่าครับ” เสี่ยเวทินเข้ามาโอบกอดเธอ หลายวันที่ผ่านมา พราวเดือนไปที่โรงงานเพียงลำพัง ส่วนเสี่ยเวทินกำลังเจรจากับกลุ่มทุนรายใหม่ที่จะเข้ามาเสริม เธอไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้เท่ากับเขา เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเท่าไรนัก “พ่อรู้ว่าหนูเหนื่อย”“ไม่เลยค่ะ” พราวเดือนตอบ โอบกอดร่

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 9ค่ำแล้ว คนงานเปลี่ยนกะ มีการตอกบัตร ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่เคยเกิดขึ้น ทุกคนยังคงมุ่งมั่น แววตาของพวกเขาดูมีความหวังใช่ พราวเดือนก็รู้สึกเหมือนกันกับพวกเขา ถึงแม้ว่าสถานะของเธอในเวลานี้ ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี เอาเข้าจริงแล้วจะเรียกว่ามั่นคงหรือ ก็คงไม่ใช่หรอกสำหรับเธอค่อนข้างซับซ้อนกว่าชีวิตของคนงานในโรงงานหลายเท่า“คุณหนูเหนื่อยไหมคะ” ได้ยินเสียงคนงานหญิงทักทาย“ไม่เหนื่อยหรอกค่า” พราวเดือนตอบด้วยน้ำเสียงสดชื่น แต่อันที่จริง ใช่ว่าจะไม่รู้สึกหรอกนะ เพียงแค่ใจของเธอยังพร้อมที่จะสู้ เกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อนึกเทียบเคียงกับช่วงเวลาที่ย่ำแย่สุดขีดของโรงงาน นับตั้งแต่วันที่เธอก้าวมา จนกระทั่งเกิดไฟลุกโหมครั้งล่าสุด แต่ดูสิ กลับสามารถผงาดขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่ง ก็เพราะเธอมีส่วนร่วมอยู่ในความสำเร็จดังกล่าวด้วย“คุณหนูต้องพักบ้างนะคะ”ความเป็นห่วงเป็นใยของพวกคนงาน ความสนิทสนมที่พวกเขามอบให้กับเธอ ให้เกียรติยกย่อง ลึก ๆ พวกคนงานจะคิดยังไง พราวเดือนไม่ได้อยากจะใส่ใจตรงนั้นรถยนต์ของเสี่ยเวทินแล่นเข้ามาจอด...“พ่อเป็นห่วงหนู” เสี่ยเวทินบอกเหตุผ

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 11เอาเข้าจริง วันนี้จิตใจของพราวเดือนแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เธอลองติดต่อวาทิต อยากจะถามเขาว่าจะเอายังไงกับเธอ แต่วาทิตกดตัดสายของเธอทิ้ง ท้ายสุดเขาก็บล็อกเบอร์ของเธอเหมือนกับรำคาญเต็มทีภาพของคนงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจของพราวเดือนอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อมองคนงาน เธอก็มักจะมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอก็มีที่มาไม่ได้ต่างอะไรจากพวกคนงานเหล่านี้ชีวิตของเธอพลิกผันเกินไป การเข้ามาสู่บ้านสิทธิรังสรรค์ของเธอก็เข้ามาในช่วงวิกฤต แทบไม่เคยรู้จักกับห้วงเวลาแห่งความสุขวาทิตไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอแม้จนขณะนี้...นี่ยังเหลือเพียงแค่วันใดที่เรื่องราวระหว่างเธอกับเสี่ยเวทินถูกเปิดเผยออกไป สถานการณ์ของเธอก็คงเข้าสู่ความเลวร้ายอีกครั้งหนึ่งช่วงบ่าย คนที่มาปรากฏตัวที่โรงงาน ไม่ใช่เสี่ยเวทิน แต่กลับกลายเป็นวรเดช พราวเดือนไม่ได้ประหลาดใจอะไร ในเมื่อวรเดชยังถือว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของเสี่ยเวทิน ถึงแม้ว่าจะแยกตัวไปแล้ว แต่เขาก็ยังกลับมาได้ตลอดเวลาเขาคงมองเห็นว่า โรงงานของผู้เป็นพ่อยังมีโอกาสรุ่งเรืองก็ไ