อยากได้เธอมาอยู่ข้างกาย

เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรงเมื่อร่างของอิงดาวเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลรัฐ แห่งหนึ่ง เธอกอดซองเงินแน่นในอ้อมแขน เสื้อผ้าที่ใส่อย่างลวก ๆ ยังยับยู่ยี่ และดวงตาบวมช้ำจากน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตลอดทาง

“จะมาชำระค่ารักษาของ เด็กชายอนาวิน ศักดิ์ภพธรรม ค่ะ” เธอพูดรวดเดียวใส่เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์ เสียงเครือแต่แน่วแน่

พนักงานเปิดแฟ้มประวัติก่อนจะพยักหน้า “รบกวนคุณไปที่ฝ่ายบัญชีชั้นสองนะคะ”

อิงดาวก้มศีรษะรับคำ เธอกอดซองเงินไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมขณะเดินขึ้นบันได เหงื่อซึมตามไรผม แม้เครื่องปรับอากาศจะเย็นยะเยือก

ไม่กี่นาทีต่อมา เงินจำนวนหนึ่งแสนบาทถูกรับเข้าสู่ระบบอย่างเรียบร้อย ใบเสร็จถูกยื่นมาให้เธอ พร้อมรอยยิ้มของเจ้าหน้าที่

“ตอนนี้ยอดทั้งหมดเคลียร์เรียบร้อยแล้วค่ะ ต่อไปก็แค่ดูแลเรื่องค่าห้องกับยารายวัน ซึ่งไม่เยอะเท่าค่าผ่าตัดก่อนหน้าแล้วนะคะ”

อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ รับใบเสร็จมากำไว้แน่น แล้วเดินตรงไปยังห้องพักฟื้นของน้องชายด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักหน่วง

[ห้องพิเศษ 908]

ภายในห้องเงียบสงบ กลิ่นยาฆ่าเชื้อเจือจางในอากาศ ผ้าม่านถูกเปิดไว้ให้แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาเผยให้เห็นร่างเล็กของเด็กชายคนหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

เครื่องช่วยหายใจยังทำงานเป็นจังหวะ สายน้ำเกลือและเครื่องวัดคลื่นหัวใจยังต่ออยู่กับร่างที่ไร้การตอบสนอง

อิงดาวเดินเข้าไปใกล้ มือเธอสั่นขณะที่เอื้อมไปแตะมือของน้องชายที่เย็นเฉียบ

“วิน…พี่จ่ายค่ารักษาให้แล้วนะ” เธอกระซิบเบา ๆ น้ำตาไหลอาบแก้มทันทีที่พูดจบ เธอนั่งลงข้างเตียง ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา ก่อนจะหยิบกรอบรูปครอบครัวเก่า ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู — พ่อ แม่ และเด็กสองคนยิ้มกว้างอยู่ในภาพนั้น

[ย้อนอดีต – หนึ่งปีก่อน]

เสียงลมพัดแรง กระจกหน้ารถสั่นไหวเบา ๆ ขณะที่ครอบครัวเล็ก ๆ กำลังเดินทางกลับจากต่างจังหวัด รถของพ่อวิ่งอยู่บนถนนสายเปลี่ยวช่วงกลางดึก แม่หันไปมองน้องวินที่หลับพิงไหล่อิงดาวเบา ๆ แล้วยิ้ม

“อีกไม่นานก็คงถึงบ้านแล้วล่ะลูก” แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แต่อยู่ดี ๆ เสียง “ปัง!” ดังลั่นขึ้น

รถสั่นสะเทือนอย่างแรง พ่อพยายามประคองพวงมาลัย แต่ไม่ทัน—รถเสียหลักพุ่งชนเสาไฟฟ้าข้างทางเสียงดังสนั่น

ภาพตัด…ทุกอย่างกลายเป็นสีดำ

เสียงเครื่องวัดชีพจร…เสียงไซเรน…เสียงร้องไห้ของเด็กสาวดังลั่นกลางห้องฉุกเฉิน

อิงดาวในวัย19ปี ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ไม่มีอะไรเจ็บไปกว่าการเห็น “ร่างไร้ลมหายใจ” ของพ่อกับแม่ที่นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าขาว และข้างกันนั้น…น้องชายของเธอ—อนาวิน—กำลังถูกหามเข้าไอซียูด้วยภาวะเลือดออกในสมองเฉียบพลัน

“เขามีโอกาสรอดชีวิต แต่จะไม่ฟื้นในเร็ว ๆ นี้” หมอบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เขาอาจกลายเป็นเจ้าชายนิทรา”

[กับปัจจุบัน – ในห้องพักฟื้น]

เสียงเครื่องช่วยหายใจของน้องชายดึงอิงดาวกลับมาสู่ปัจจุบัน เธอกำมือแน่น น้ำตาไหลซึมออกมาจากหางตาอีกครั้ง

“วันนั้น…มันแค่ยางแตก ทำไมต้องพรากทุกอย่างไปจากฉันด้วย?” เธอพูดกับตัวเองในลมหายใจเงียบงัน

เธอวางมือลงบนอกของน้องชายเบา ๆ ก่อนก้มลงจูบหน้าผากเขา

“พี่จะไม่มีวันปล่อยให้วินนอนนิ่งแบบนี้ไปตลอด พี่สัญญา…พี่จะพานายกลับมาให้ได้”

[สามวันต่อมา – ห้องเช่าเล็ก ๆ ของอิงดาว]

ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีเพียงพัดลมตัวเก่าและฟูกบาง ๆ บนพื้น กลายเป็นที่พักพิงร่างอ่อนแรงของหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบาง ๆ

อิงดาวไอแห้ง ๆ หลายครั้งติดกัน จมูกแดงจัดจากไข้สูง และดวงตาก็คล้ายไม่ได้หลับพักมาหลายคืน

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นบนหัวเตียง — ข้อความใหม่

“มึงหายเงียบเลยนะ ดาว เป็นไรวะ?”

“ไม่ไปเรียน 3 วันแล้วนะเว้ย อาจารย์ถามหาแล้ว”

“ดาวทำไมไม่มาทำงานคุณพายุถามถึงเธอที่ร้านด้วยอะ เขาให้เบอร์ไว้ บอกว่าถ้าติดต่อดาวได้ให้ตอบกลับที”

อิงดาวมองข้อความแต่ไม่มีแรงพิมพ์ตอบ เธอปิดหน้าจอ ปิดเสียง และหันหลังให้โทรศัพท์

เธอรู้ดีว่าไม่ใช่แค่ไข้หวัดธรรมดา แต่เป็นความอ่อนล้า สะสมจากเรื่องทุกอย่างที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน — ทั้งร่างกายที่เจ็บ ทั้งใจที่เหนื่อย ทั้งความรู้สึกต่ำต้อยและไร้ทางเลือกที่ยังฝังแน่น

มือบางเอื้อมไปคว้าซองยาที่ได้มาจากร้านขายยาใกล้ห้องมาอ่าน ก่อนวางลงอย่างหมดแรง

อิงดาวหลับตาลงช้า ๆ พึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว

“แค่สามวัน…ขอให้พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วหายก็พอ…”

[คอนโดของสายฟ้า & พายุ – กลางดึก]

สายฟ้านั่งเอนหลัง สวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสามเม็ด มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ที่ละลายไปเกือบครึ่ง

พายุยืนพิงกรอบหน้าต่าง สูบบุหรี่ด้วยสีหน้าว่างเปล่า ทั้งที่ปกติเขาจะไม่ชอบสูบมันนัก

“กูเบื่อ…” สายฟ้าเอ่ยขึ้นก่อน จิบวิสกี้อีกอึกใหญ่แล้วถอนหายใจหนัก ๆ “เมื่อคืนมึงก็เห็นใช่ไหม…ผู้หญิงคนนั้น กูแม่งแทบจะหลับตาไปเฉย ๆ ตอนมีอะไรกับพวกเธอ”

พายุไม่ตอบในทันที เขาสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึก แล้วเป่าช้า ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงอารมณ์

“เหมือนกัน…กูก็รู้สึกว่าแม่งไม่มีอะไรเลย สัมผัสพวกเธอ…ไร้รสชาติ ไม่มีความรู้สึกเลยสักนิด”

“แม่ง…ผู้หญิงเมื่อคืนไม่มีอะไรเลยว่ะ” สายฟ้าโพล่งออกมา “ต่อให้จูบ…จับ…ก็เหมือนกอดถุงลมเปล่า ๆ ไม่มีอะไรเลย”

พายุสบตาพี่ชาย

“เหมือนกัน…กูแค่เอาให้มันจบๆไม่รู้สึกเลยซักนิด”

“แม่งติดรสสัมผัสของอิงดาว…” สายฟ้าหลุดปาก พายุพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

พายุโยนบุหรี่ลงในถังขยะแล้วเดินกลับมานั่งข้างพี่ชาย “ตอนนั้น…แค่ได้จูบ ได้จับ ได้กอด มันกลับรู้สึก…” เขาเว้นจังหวะ สายตาเหม่อลอยเหมือนกำลังจำภาพคืนนั้น

“ตื่นเต้น…เร้าใจ…แล้วก็โคตรจะมีชีวิต”

กูว่า…” สายฟ้าเป็นฝ่ายเริ่มขึ้นก่อน “ถ้าเราจะ ‘เก็บ’ อิงดาวไว้เป็นคู่นอน…มันไม่ใช่ความคิดแย่ว่ะ”

พายุเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เลิกคิ้ว

“พูดจริง?”

“จริง…” สายฟ้าพูดต่อ “คือ…หลังจากคืนนั้น กูลองนอนกับผู้หญิงอีกตั้งสองคน แต่แม่งไม่มีใครทำให้กูรู้สึกแบบที่เธอทำได้เลย”

พายุวางโทรศัพท์ลง พิงหลังกับพนักโซฟา กอดอก ใช้นิ้วชี้เคาะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ แล้วพยักหน้าตาม

“สัมผัสเธอมัน…สดใหม่ เร้าใจ แล้วก็จริงใจแบบแปลก ๆ เหมือนเธอไม่ได้เสแสร้ง แต่มอบให้หมดทั้งตัวทั้งใจ”

สายฟ้ายกแก้วขึ้นดื่ม แล้ววางลงแรง ๆ จนมีเสียงกระทบโต๊ะ

“แล้วแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปเหรอวะ? กูไม่เอาอะ”

พายุสบตาพี่ชาย แววตาแน่นิ่ง “แล้วถ้าเธอไม่ยอมล่ะ?”

สายฟ้าหัวเราะแผ่ว ๆ พลางยิ้มมุมปาก

“เรามีเงิน…มีอำนาจ…มีทุกอย่าง เธอต้องการแค่เงินเพื่อรักษาน้องชายใช่ไหม?”

พายุหลับตาลงนิดหนึ่ง…ครุ่นคิด

“ถ้าทำให้เธอพอใจ…จนเธอติดเราเอง…จะไม่ต้องบังคับอะไรเลย”

————————————————

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะคอมเม้นต์ของทุกคนเป็นพลังบวกให้เราเขียนนิยายต่อไป

❤️❤️❤️❤️รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน