All Chapters of เมียเด็กเสี่ย: Chapter 31 - Chapter 40

คนที่ตื่นเต้นและคิดเองไปต่าง ๆ นานาว่าไอริณท้องก็คือใครที่ไหนนอกจากเสี่ยภูชิต แล้วเป็นวันนั้นเองที่เขาพาเมียตัวน้อยไปที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง... ไอริณก็ได้แต่งงๆ กับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว แค่พริบตาเดียว สามีตัวโตก็เร่งเครื่องยนต์มาถึงโรงพยาบาลทั้ง ๆ ที่เธอกำลังคิดเพลิน ๆ พลางลูบหน้าท้องแบน ๆ ของตัวเอง ถ้ามีเด็กน้อยมานอนอยู่ นับจากนี้คงป่วนน่าดู “ถึงแล้วครับ” ดูสิว่าเสี่ยภูชิตตื่นเต้นขนาดไหน มาถึงก็ลากสาวน้อยเข้าไปในที่ห้องตรวจทันที จนเธอสงสัยว่าภูชิตไม่ต้องรับบัตรคิวหรือยังไง แต่มาถึงก็พบคำตอบว่าสามีเดินตรงไปหาใครบางคนที่แต่งตัวในชุดกาวน์พอทักทายกันเท่านั้นล่ะ รู้เลยว่าเป็นเพื่อนของสามีเธอ “มึงตรวจเมียกูดี ๆ นะเว้ย” ภูชิตตบไหล่เพื่อนที่ตัวเล็กกว่าแรง ๆ เล่นเอาคุณหมอสุดหล่อถึงกลับหน้าเสีย “สวัสดีครับ น้องไอริณ พี่หมอกิตนะครับ เพื่อนของไอ้ภูชิต” ไอริณกะพริบตากลมโตของตัวเองมองคุณหมอลุคสะอาดดูดีตรงหน้า หล่อมาก ๆ ไอริณก็แอบชื่นชมตามแบบฉบับเห็นคนหล่อเท่านั้น แต่ภูชิตกลับหนวดกระตุกรีบควงแขนคนตัวเล็กเอาไว้ มืออีกข

ไม่มีใครเป็นสามีดีเด่นได้เท่ากับภูชิตได้แล้วเพราะนอกจากไม่ยอมให้ภรรยาออกนอกบ้านแล้ว อยากกินอะไรก็หามาให้ทุกอย่างบำรุงเมียอย่างดี จนคนตัวเล็กกินและนอนจนตัวเริ่มอ้วนขึ้นอีกด้วย แถมงานในไร่ก็ไม่ยอมให้เธอออกไปช่วย ป๊าภูชิตก็จัดการให้ลูกน้องคนสนิทดูแล ส่วนตัวเองจะได้มีเวลาอยู่กับเมียอ่านหนังสือให้เมียฟัง บางครั้งคนตัวเล็กก็บ่นใหญ่บ่นเป็นหมีกินผึ้ง ก็เรื่องอะไรล่ะนอกจากสามีไม่ยอมให้เธอไปเดินตากแดดตากลม กลัวจะเป็นลมล้มเอา เมื่อสองวันก่อน ไอริณอยากออกไปเดินเล่นแต่อาการเวียนหัวก็ทำให้เธอวูบ จนคนงานในไร่ต้องลืมไปแจ้งกับเสี่ยภูชิต ไม่รู้ตัวเลยว่าเมียออกไปไหน “ป๊าภู...ไม่ยอมพาหนูออกไปข้างนอกจริง ๆ เหรอคะ งั้นเรามาทำอย่างอื่นเถอะ” เพราะเบื่อที่ต้องอยู่แต่ในห้องอุดอู้ แถมสามีของเธอไม่...ทำแบบนั้นด้วย ไม่ว่าไอริณจะยั่วขนาดไหน พ่อคุณเป็นอะไรไม่รู้ก็ไม่ยอมทำการบ้าน แล้วไม่รู้เพราะท้องด้วยหรือเปล่า ไอริณรู้สึกว่าตัวเองมีความต้องการทางเพศสูงขึ้น อยากสัมผัสกล้ามแน่น ๆ ของสามี แต่เหมือนเขาจะเห่อลูกจนไม่สนใจทำการบ้าน ออกไปไหนก็ไม่ได้ มันน่าน้อยใจไหมล่ะ

“ใจร้อนทำไมกันครับ ของป๊าไม่ไปไหนหรอก ดูสิมันแข็งแล้วเนี่ย” ภูชิตหัวเราะ ปลายนิ้วเกี่ยวกางเกงตัวสีดำสุดเซ็กซี่ออกจากร่างกาย เปิดเผยความสวยกลางกาย แต่ภูชิตก็ยังใจเย็นทั้ง ๆ ที่สะโพกผายส่ายร่อนไปด้วยความต้องการอยากให้เขาเอาท่อนเอ็นร้อนเข้ามาในร่างกาย แต่ดูสิคนตัวโตยังไม่ถอดเสื้อผ้าสักชิ้นแบบนี้มันเอาเปรียบกันชัด ๆ เลย ไอริณรู้สึกว่าตัวเองอยู่ใกล้ชายหนุ่มทีไรตัวเองต้องกายเป็นสาวน้อยร่านรักเต็มไปด้วยความต้องการอยากมีอะไรกับเขาอยู่ตลอด “อือ ป๊า...หนูไม่ไหวแล้ว อยากได้ของป๊า เร็ว” ใบหน้าสวยส่ายไปมาด้วยความต้องการ นิ้วของภูชิตสัมผัสความสวยกลางกายปลายนิ้วบดขยี้จุดเสียวของหญิงสาวดวงตาคมจดจ้องมองเรือนร่างของคุณแม่ตัวน้อยที่ดิ้นเร้าไปด้วยความต้องการ ดวงตาฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยความต้องการ ภูชิตอยากจะทำรุนแรงมากกว่านี้ แต่ต้องห้ามใจตัวเองผละร่างกายใหญ่โตของตัวเองออกห่างเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าของตน สายตาก็ไม่ละไปจากเรือนร่างสวย ๆ ของเมียเลยสักนิด ก่อนกายแกร่งจะตามกลับมาคร่อมร่างกายของคนตัวเล็กเอาไว้ จากนั้นก็ทำการจับขาเรียวทั้งสองแยกออกจากกัน เปิดเผยคว

“ทำไมแกไม่บอกฉันเลยว่า ไอริณท้อง” จะเสียงของใครได้ล่ะ นอกจากเป็นเสียงของพ่อตาของเขา หรือพี่ทิเบต ควงภรรยาคนสวยมาด้วย พ่อตาแทบจะขว้างขวดไวน์ที่เอามาฝากใส่หัวเขา ให้ได้แบบนี้สิลูกเขยตัวแสบไม่ยอมบอกว่าหนูไอริณ ลูกสาวคนสวยคนดื้อของเขาท้อง ทั้งทิเบตและดาริณดีอกดีใจที่กำลังมีหลาน ถ้าไม่ใช่เพราะดาริณคิดถึงลูกสาวเลยโทรมาถามด้วยความคิดถึง ฝั่งไอริณเองก็ลืมเรื่องการบอกพ่อแม่เสียสนิทก็เลยบอกวันที่แม่โทรมา ดาริณโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ รีบวิ่งไปแจ้งข่าวกับสามี “โอ๊ย...พี่ทิเบต ผมว่าจะบอกพวกพี่พอดี รอให้หนูไอริณท้องโตกว่านี้ก่อนจะได้เซอร์ไพร์สไงครับ” ภูชิตรีบหาข้อแก้ตัว เกาหัวเก๊ก ๆ แก้เก้อ “อือ คุณพ่อคุณแม่ขา ไอริณคิดถึงจังเลย คุณแม่ตัวน้อยที่ท้องโตขึ้นเล็กน้อย” เห็นบุพการีก็รีบวิ่งเขาไปกอด ไม่เกรงใจสามีที่กำลังอ้าปากร้องห้ามไม่ให้อยากให้คุณแม่ตัวน้อยต้องวิ่งเดียวเหนื่อยง่าย.... กลัวลูกจะหลุดออกมา “คิดถึงเหมือนกันครับ” ทิเบตลูบศีรษะของเด็กน้อยในวันนั้น กลายเป็นคุณแม่ในวันนี้ เวลาผ่านไปเร็วมากจริง ๆ “กำลังจะเป็นแม่คน

“โอ๊ย...” “ภูชิตห่วงลูกเรา นี่ก็บ่นเขาอยู่ได้” ดาริณแบะปากใส่สามี ไม่นานก็มีพยาบาลมาแจ้งว่าไอริณใกล้คลอดแล้ว ให้คุณพ่ออย่างภูชิตไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และปฏิบัติตามข้อกำหนดของโรงพยาบาลอย่างเคร่งครัด สำหรับภูชิตแล้วไม่ใช่ปัญหาเลย เขาเป็นห่วงภรรยาอย่างมากตอนนี้ ไม่รู้ว่า...เป็นอย่างไรก็ไม่รู้ หัวจิตหัวใจมันไม่อยู่กับอกเลยสักนิด เหลือทิ้งไว้แต่สองสามีภรรยาที่กำลังเป็นตายาย “เรากำลังจะเป็นตายายแล้ว....” ดาริณพูดพลางจับมือของสามีเอาไว้แน่น “ใช่แล้ว ไม่รู้ไอ้ภูชิตมันจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” “พี่ทิเบตก็อย่าไปเขม่นเขา หลานเราเป็นหลานชายอยากจะรู้จังเลยนะคะว่า หน้าตาจะเหมือนเราบ้างไหม หรือจะเหมือนพ่อแม่ของเขา” “ถ้าเหมือนไอริณ ก็คล้ายหนูไงคะ” ว่าแล้วทิเบตก็ยกมือจับจมูกเล็กของภรรยาด้วยความมันเขี้ยว ดาริณมองบนอายุขนาดนี้แล้ว สามีก็ยังขยันหยอกล้อเธอไม่ต่างจากสาววัยแรกแย้มในวันวาน ไม่คิดเลยว่ากาลเวลาจะล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว “แก่แล้วนะคะ” “ยังไม่แก่เลยสักนิด หนูยังไม