All Chapters of เมียเด็กเสี่ย: Chapter 41 - Chapter 47

ช่วงบ่ายแก่ ๆ เป็นช่วงที่นอนภูพาชอบนอนยาว เรียกได้ว่าหลับลึกเชียวล่ะ การหลับลึกมันก็ดีแบบนี้แหละ พ่อจะได้มีเวลาอยู่กับแม่บ้าง ตั้งแต่มีลูกภูชิตทำตัวเป็นพ่อดีเด่นขนาดไหน ทุกคนรู้ทุกคนเห็น....งานสบาย ๆ อย่างเล่นกับลูกน้อยก็เลยเป็นของไอริณ น้องภูผาหลับพร้อมกับกอดตุ๊กตาตัวใหญ่เอาไว้ ทำเอาคนเป็นพ่อกู่ร้องในใจ พัฒนาของเด็กน้อยเนี่ยช่างอัศจรรย์เหลือเกิน เมื่อวานยังเห็นไม่ชอบอยู่เลย วันนี้กลับกอดเสียแน่นเลย ภูชิตหอมแก้มป่อง ๆ ของเจ้าอ้วนภูผาที่มีหน้าที่แค่กินกับนอน ถึงได้อ้วนขนาดนี้ “หลับให้สบายนะครับ ลูกพ่อ เดี๋ยวพ่อขอไปหาแม่ก่อน อย่าตื่นมานะครับ ไม่งั้นพ่อไม่หาน้องให้นะครับ” ภูชิตดูท่าจะเห่อลูกจริง ๆ ถึงขั้นมานั่งคุยกับลูกเวลาหลับ ดวงตาคมกริบมองไปที่ภรรยาที่นอนอยู่ด้านนอก อ่านหนังสือคู่มือแม่และเด็กที่เขาอ่านไปแล้วร้อยรอบ เสร็จโจร! ไวเท่าความคิดของเขา ภูชิตก้าวขายาว ๆ ไปที่ด้านนอกที่มีเมียคนสวยนอนอยู่ ได้โอกาสงาม ๆ แบบนี้เขาก็ทำการอุ้มร่างเล็กที่กำลังหลับใหลขึ้นมาในท่าเจ้าสาว แขนแข็งแกร่งโอบลำขาส

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ภูชิตรั้งขาสวยขึ้นมาพาดบ่าเอาไว้ ใบหน้าซุกสูดกลิ่นกายจากปลีน่องสวย แต่ก็ยังเคลื่อนไหวสะโพกเข้าหาแรง ๆ จนคนที่นอนใต้ร่างสั่นคลอนไปด้วยความเสียวสยิว สายตากลมโตนัยน์ตาฉ่ำหวานมองเรือนร่างแกร่ง ๆ ของสามีด้วยความปรารถนา ภูชิตก็ยิ่งกระหน่ำสะโพกเข้าใส่อย่างแรง ยิ่งกระแทกก็ยิ่งเสียว ความเสียวสยิวแพร่ซ่านเข้าไปในร่างกายทำให้ชายหนุ่มต้องเร่งจังหวะแรง ๆ ไม่นานน้ำอุ่น ๆ ฉีดพ่นเข้าใส่เรือนร่างของสาวน้อย ไอริณปรือตาขึ้นมองชายหนุ่มที่เสร็จเร็วกว่าครั้งไหน สาวน้อยโอบลำคอแกร่งของสามีเอาไว้ ส่วนเขาก็หอมแก้มนุ่ม ๆ ของเมีย “ฮะ ฮ่า ๆ ๆ ไม่เอาหนวด ทำไมวันนี้ป๊าเสร็จเร็วจัง” ไอริณถามสามีพร้อมเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ทั้งที่ตรงนั้นของทั้งสองยังเชื่อมติดกันอยู่แบบนั้น “เสียวไม่ได้เอานาน เสียวมากเลย เจ้าภูผายังไม่ตื่น ป๊ายังมีเวลาแก้ตัวอีกรอบ” คนหื่นพูดขึ้นอย่างไม่แยแสก่อนจะจับร่างเล็กพลิกตัวขึ้นมาควบขี่ร่างกายแสนใหญ่โต ยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้ทันสามีตัวโตของเธอด้วยการขย่มสะโพกผายกลมกลึงใส่ท่อนเอ็นที่แข็ง

“ครับผมคุณพ่อตา” “เดี๋ยวเถอะ...” ไอริณสุดจะทนกับพ่อตัวเองและสามีที่เจอกันทีไรแยกเขี้ยวใส่กันทุกที ส่วนตัวเองก็เข้าครัวไปทำอาหารกับผู้เป็นแม่ ปล่อยให้สองเฒ่าเลี้ยงลูกกันอยู่แบบนั้น “อะ พะ มำ มำ” เสียงของเด็กน้อยวัยหกเดือนพูดขึ้นอ้อแอ้มือน้อยยังอยู่ในปาก “อุ้ย เรียกตาเหรอครับภูผา” ทิเบตตาวาว ทำราวกับว่าตัวเองเข้าใจ คนเป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจใส่ เท่านั้นล่ะทิเบตเหลียวมองลูกเขยตาขวาง “เรียกผมต่างหากล่ะครับ” “อะ อ่า มำ มำ” เจ้าหนูน้อยตัวอ้วนส่งเสียงอ้อแอ้อีกครั้ง ตากลมป๊อกของมองตาปริบ ๆ หันมองพ่อแล้วหัวเราะ “หิวเหรอครับ / หิวเหรอครับ” ทั้งพ่อตาและลูกเขยถามเด็กน้อยพร้อมกัน “ทำไมแกต้องพูดเหมือนฉัน” “แล้วทำไมพี่ต้องพูดเหมือนผม” คนอย่างภูชิตเคยยอมพ่อตาซะที่ไหน เจ้าภูผามันเรียกเขาต่างหาก แล้วทำแบบนี้ลูกชายของเขาเขารู้ดี ว่าเจ้าภูผากำลังหิว.... “หึ...มามะ หลานตา” ทิเบตไม่ยอมให้ไอ้ภูชิตอุ้มหรอก เจ้าภูผาดูสนุกกับการอุ้มของเข