All Chapters of [NL]ปฏิญาณร้าย ทลายใจอัลฟ่า: Chapter 1 - Chapter 10

อาคารสำนักงานใหญ่ของภักดีนวสกุลกรุ๊ปตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ตึกระฟ้าดีไซน์ล้ำสมัยแห่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและเม็ดเงินมหาศาลที่สะพัดอยู่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ รินทร์ก้าวลงจากรถแท็กซี่และแหงนหน้ามองยอดตึกที่สะท้อนแสงแดดจัดจ้าในยามบ่าย เธอจัดปกเสื้อสูทสีเบจของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในโถงล็อบบี้ด้วยความมั่นใจเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หัวหน้าแผนกของเธอเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แจ้งว่าซีอีโอของบริษัทลูกค้าซึ่งเป็นเจ้าของโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูที่เธอรับผิดชอบอยู่ ต้องการพบตัวหัวหน้าทีมออกแบบเป็นการด่วน รินทร์ไม่ได้เตรียมใจมาพบผู้บริหารระดับสูงขนาดนี้ เธอคิดว่าคงเป็นเรื่องการปรับแก้แบบแปลนหรือปัญหาเรื่องงบประมาณก่อสร้าง จึงหอบแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตคู่ใจมาด้วยพนักงานต้อนรับนำทางเธอไปยังลิฟต์ผู้บริหารที่ระบุชั้นสูงสุดของอาคาร ตัวเลขดิจิทัลขยับขึ้นอย่างรวดเร็วจนกระทั่งหยุดลงที่ชั้นหกสิบ ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินปูพรมสีเข้มและผนังหินอ่อนนำเข้า ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว"สวัสดีครับคุณรินทร์ ผมกวิน เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประ

เพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีย่านใจกลางเมือง คือสถานที่ที่รินทร์จะต้องใช้ชีวิตอยู่ไปอีกสามร้อยหกสิบห้าวันนับจากนี้พื้นที่กว้างขวางกว่าสามร้อยตารางเมตรถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี เน้นโทนสีดำ เทาเข้ม และวัสดุที่ทำจากหินอ่อนสีดำเงาวับสลับกับโลหะสีทองเหลือง ทุกตารางนิ้วในห้องนี้สะท้อนถึงรสนิยมที่เย่อหยิ่ง ทรงพลัง และเย็นชาของเจ้าของสถานที่เป็นอย่างดี มันเป็นห้องที่สวยงามในสายตาของมัณฑนากร แต่ในฐานะผู้อยู่อาศัย รินทร์สัมผัสไม่ได้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย"ห้องของคืนรินทร์คือห้องทางปีกขวานะครับ ส่วนห้องนอนมาสเตอร์ของท่านประธานจะอยู่ทางปีกซ้าย" กวิน ผู้ช่วยส่วนตัวของพายุอธิบายขณะวางกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบลงบนพื้นพรม "ภายในห้องของคุณรินทร์มีห้องน้ำและห้องแต่งตัวในตัวเรียบร้อย หากต้องการของใช้ส่วนตัวอะไรเพิ่มเติม สามารถจดลิสต์ส่งให้ผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ""ขอบคุณค่ะคุณกวิน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว" รินทร์ตอบรับสั้นๆกวินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านยาก เขาทำงานกับพายุมาหลายปี เห็นผู้หญิงและโอเมก้ามากมายที่พยายามหาทางก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ทุกคนล

แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนหน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ รินทร์กำลังใช้ปากกาสไตลัสขีดเขียนแก้ไขแบบแปลนสามมิติของร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้าอย่างมีสมาธิ เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาสี่ทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนตามปกติของเธอ แต่เพราะงานชิ้นนี้มีกำหนดส่งในเช้าวันมะรืน เธอจึงต้องเร่งมือจัดการให้เสร็จสิ้นความเงียบสงบภายในห้องนอนปีกขวาถูกทำลายลงอย่างกะทันหันเสียงเบสหนักหน่วงจากเครื่องเสียงราคาแพงหูฉี่ดังกระหึ่มขึ้นจนผนังห้องสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา เสียงแก้วกระทบกัน และเสียงพูดคุยจอแจที่ดังลอดทะลุประตูไม้บานหนาเข้ามา รินทร์ชะงักปลายปากกา เธอขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันและเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูห้องเพนต์เฮาส์ที่เคยเงียบสงบราวกับสุสาน บัดนี้กลายสภาพเป็นไนต์คลับขนาดย่อมไปเสียแล้วรินทร์วางปากกาลงบนโต๊ะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว กฎข้อที่สองของการอยู่ร่วมกันระบุไว้ชัดเจนว่า ห้ามส่งเสียงดังรบกวนในพื้นที่ส่วนกลางยามวิกาล และพายุกำลังจงใจแหกกฎข้อนั้นอย่างหน้าตาเฉยหญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่ประตูห้อง มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดหมายจะเปิดออกไปต่อว่าเจ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโจ๊กหมูสับลอยมาเตะจมูก ปลุกให้รินทร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน หญิงสาวขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนอนปีกขวาบ่งบอกว่าเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำแล้ว ร่างกายของเธอยังคงรุมๆ ด้วยพิษไข้ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งและปวดเมื่อยตามข้อต่อลดลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนเช้ารินทร์พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือภาพที่เธอล้มลงหน้าคลับเฮาส์ท่ามกลางแสงแดดจ้า และเสียงเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกของใครบางคน"ตื่นแล้วเหรอ"เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำให้รินทร์สะดุ้ง เธอหันขวับไปตามต้นเสียง และพบกับภาพที่ทำให้ดวงตาคู่สวยต้องเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจพายุ ภักดีนวสกุล ซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและบ้าอำนาจ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียงนอนของเธอ เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศหรือเสื้อโปโลแบรนด์เนมเหมือนปกติ แต่สวมเพียงเสื้อยืดสีดำคอวีที่ยับย่นเล็กน้อยและกางเกงวอร์มขายาว ผมสีเข้มที่มักจะถูกเซตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยวาววับด้วยความร้ายกาจ บัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและมีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ

ความเงียบสงัดยามวิกาลเข้าปกคลุมเพนต์เฮาส์สุดหรูอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์ปะทะอารมณ์ที่หน้าเคาน์เตอร์ครัวจบลง รินทร์กลับเข้ามาในห้องนอนปีกขวา อาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า และล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับเบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิดแม้สมองจะสั่งให้พักผ่อนเพื่อเตรียมรับมือกับงานในวันพรุ่งนี้ แต่ร่างกายและจิตใจของเธอยังคงตื่นตัว สัมผัสจากแรงกดข่มที่พุ่งเข้าใส่ก่อนหน้านี้ยังคงทิ้งร่องรอยความอึดอัดไว้จางๆ รินทร์พลิกตัวไปมา พยายามขับไล่ภาพใบหน้าดุดันและดวงตาสีรัตติกาลที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายของซีอีโอหนุ่มออกไปจากหัวตุบ!เสียงของหนักบางอย่างหล่นกระแทกพื้นดังลอดทะลุกำแพงห้องเข้ามา รินทร์ชะงัก เธอผุดลุกขึ้นนั่งและเงี่ยหูฟัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ต้นเสียงมาจากฝั่งห้องนอนมาสเตอร์ของพายุอย่างไม่ต้องสงสัยตอนแรกหญิงสาวตั้งใจจะล้มตัวลงนอนต่อ เธอบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่กงการอะไรของเธอ เขาอาจจะแค่หงุดหงิดแล้วปาข้าวของระบายอารมณ์ หรืออาจจะเมาค้างจนเดินเตะโต๊ะเก้าอี้ กฎข้อแรกของการอยู่ร่วมกันคือห้ามล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัว และเธอตั้งใจจะรักษากฎข้อนั้นไว้อย่างเคร่งครัด"อึก..."แต่