ตอนที่ 5 หน้าที่ในงานเลี้ยง

ชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินเข้มทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าของหญิงสาว ดีไซน์คอวีลึกที่ถูกออกแบบมาอย่างพอเหมาะไม่ได้ดูโป๊เปล่า แต่กลับขับเน้นลำคอระหงและผิวพรรณสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดให้ดูโดดเด่น ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมระดับแนวหน้าที่พายุส่งมาจัดการเนรมิตความงามให้รินทร์ตั้งแต่ช่วงบ่าย เพิ่งจะเก็บอุปกรณ์และขอตัวกลับไปเมื่อสิบนาทีก่อน

รินทร์ยืนมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องแต่งตัว เธอไม่ได้ตื่นเต้นกับเครื่องประดับเพชรแท้ที่สวมอยู่บนคอ หรือกระเป๋าคลัตช์แบรนด์เนมราคาเหยียบหลักแสนที่วางอยู่บนโต๊ะ สำหรับเธอ สิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือน 'ยูนิฟอร์ม' หรือชุดทำงานที่นายจ้างจัดหามาให้เพื่อให้สมเกียรติบริษัทเท่านั้น

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่เจ้าของเพนต์เฮาส์จะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต

พายุอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในและหูกระต่ายสีดำขับให้ใบหน้าคมคายของเขาดูหล่อเหลาและทรงอำนาจมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตู นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความตกตะลึงพาดผ่านแววตาของเขาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามความเคยชิน

เขาต้องยอมรับว่า รินทร์ในชุดราตรีคืนนี้ดูสวยสง่าและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสน่ห์ที่เกิดจากกลิ่นฟีโรโมนเย้ายวนเหมือนพวกโอเมก้า แต่มันคือเสน่ห์ของความมั่นใจ ความเย่อหยิ่ง และความลึกลับที่ซ่อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม" พายุเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ

รินทร์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา เธอหยิบกระเป๋าคลัตช์ขึ้นมาถือไว้ในมือ "เรียบร้อยค่ะ ท่านประธานมีจุดไหนในตัวฉันที่ไม่ผ่านมาตรฐานการควบคุมคุณภาพไหมคะ ถ้ามี ฉันจะได้ให้ช่างกลับมาแก้"

คำประชดประชันที่แฝงมากับน้ำเสียงราบเรียบทำให้พายุลอบถอนหายใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยปล่อยให้บทสนทนาระหว่างพวกเขาเป็นไปอย่างราบรื่นเลยสักครั้ง

"คุณทำตัวให้มันดูเป็นธรรมชาติกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง รินทร์" พายุเดินเข้าไปใกล้ "คืนนี้เราต้องไปงานกาลาดินเนอร์การกุศลของสมาคมนักธุรกิจ มีนักข่าว มีผู้ใหญ่ในวงการ และมีพวกโอเมก้าที่ครอบครัวผมพยายามยัดเยียดมาให้เยอะแยะไปหมด ถ้าคุณทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกแบบนี้ ใครมันจะไปเชื่อว่าเราเป็นคนรักกัน"

"ฉันเป็นเบต้านะคะคุณพายุ ไม่ใช่นักแสดงรางวัลออสการ์" รินทร์ตอบกลับทันควัน "แต่คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เมื่ออยู่ต่อหน้ากล้องและบุคคลที่สาม ฉันจะทำหน้าที่ 'ไม้กันหมา' ของคุณให้คุ้มค่ากับเงินสิบล้านที่คุณจ่ายล่วงหน้ามาอย่างแน่นอน"

พายุกัดกรามแน่น เขาเกลียดคำว่าหน้าที่และคำว่าเงินที่หลุดออกจากปากเธอทุกครั้งที่คุยกัน อัลฟ่าหนุ่มยกแขนซ้ายขึ้นเล็กน้อยเป็นการส่งสัญญาณ

"งั้นก็เริ่มทำหน้าที่ของคุณได้แล้ว แขกคนสำคัญไม่ควรไปถึงงานสาย"

รินทร์มองท่อนแขนแกร่งที่รอให้เธอควง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้าสู่โหมดทำงาน เธอเดินเข้าไปใกล้และสอดมือคล้องแขนเขาไว้ สัมผัสที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง มันเป็นเพียงการสัมผัสกันทางกายภาพที่ปราศจากความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

ตลอดเส้นทางที่นั่งอยู่ในรถโรลส์รอยซ์คันหรู บรรยากาศเงียบกริบจนน่าอึดอัด พายุอธิบายรายชื่อบุคคลสำคัญที่เธอต้องทำความรู้จักและเป้าหมายของงานในคืนนี้ รินทร์พยักหน้ารับรู้และจดจำรายละเอียดทุกอย่างด้วยความจำที่เป็นเลิศของนักออกแบบ

เมื่อรถหรูจอดเทียบหน้าพรมแดงของโรงแรมระดับห้าดาว แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพของนักข่าวก็สาดส่องเข้ามาทันที พายุก้าวลงจากรถก่อน เขาหันกลับมายื่นมือให้รินทร์จับเพื่อก้าวลงมา หญิงสาวส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติและสง่างามให้กับกล้องทุกตัว เธอควงแขนพายุเดินพรมแดงด้วยท่วงท่าที่มั่นใจ แผ่นหลังเหยียดตรง นัยน์ตาคู่สวยไม่มีความประหม่าเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่โถงแกรนด์บอลรูม สายตานับร้อยคู่ก็หันมาจับจ้อง เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นระงมไปทั่วบริเวณ

รินทร์กวาดสายตาสำรวจการตกแต่งภายในงานตามสัญชาตญาณอาชีพ เธอรับรู้ได้ถึงสายตาดูแคลนและแปลกใจที่พุ่งเป้ามาที่เธออย่างชัดเจน แขกในงานเกือบทั้งหมดคืออัลฟ่าและโอเมก้าชนชั้นสูง การที่ซีอีโอระดับท็อปอย่างพายุ ภักดีนวสกุล ควงผู้หญิงที่ไม่มีกลิ่นฟีโรโมนใดๆ ออกงานสังคม ถือเป็นเรื่องที่ผิดผีและชวนให้ตั้งคำถามอย่างยิ่ง

"ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยรินทร์ ยิ้มให้คนที่เดินผ่านด้วย" พายุกระซิบที่ข้างหูเธอขณะเดินทักทายแขกผู้ใหญ่

"ฉันกำลังยิ้มอยู่ค่ะท่านประธาน ยิ้มแบบเบสิกสแตนดาร์ดที่ใช้รับแขกวีไอพีเลยนะคะ" รินทร์กระซิบตอบผ่านไรฟันโดยที่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหาย

หลังจากทักทายผู้ใหญ่ในสมาคมเสร็จสิ้น นักธุรกิจชาวต่างชาติคนหนึ่งก็เดินเข้ามาขอพูดคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่กับพายุ รินทร์เห็นว่าเป็นเรื่องงานที่เธอไม่เกี่ยว จึงกระซิบบอกพายุว่าจะไปรอที่โต๊ะเครื่องดื่มมุมโถง ชายหนุ่มพยักหน้าอนุญาตและกำชับไม่ให้เธอเดินไปไหนไกล

รินทร์หยิบแก้วแชมเปญจากพนักงานเสิร์ฟมาถือไว้ เธอเลือกมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย แต่ดูเหมือนความสงบจะไม่ใช่สิ่งที่เธอได้รับในคืนนี้

"นี่น่ะเหรอ ผู้หญิงที่พายุควงมางานคืนนี้"

เสียงแหลมสูงที่ดัดให้ดูอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านหลัง รินทร์ค่อยๆ หมุนตัวกลับไป และพบกับกลุ่มหญิงสาวในชุดราตรีฟูฟ่องสามคนยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ คนที่ยืนตรงกลางคือหญิงสาวหน้าตาสะสวย นัยน์ตาเฉี่ยวคม เธอสวมสร้อยคอเพชรเส้นโตที่ส่องประกายระยิบระยับ

รินทร์ไม่ได้กลิ่นฟีโรโมน แต่พฤติกรรมที่พยายามเชิดหน้าและท่าทางจีบปากจีบคอเหล่านั้น ก็ทำให้เธอเดาได้ไม่ยากว่าผู้หญิงกลุ่มนี้คือโอเมก้าชนชั้นสูงที่คงจะเคยหมายปองพายุมาก่อน

"สวัสดีค่ะ" รินทร์เอ่ยทักทายตามมารยาท พร้อมกับรอยยิ้มการค้าบนใบหน้า

"ฉันชื่อรตี เป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวพายุ" หญิงสาวคนกลางแนะนำตัว สายตาของเธอไล่มองรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย "ไม่ทราบว่าคุณทำงานอะไรคะ ดูจากท่าทางแล้ว... คงไม่ได้มาจากแวดวงธุรกิจเดียวกับพวกเราแน่ๆ"

"ฉันเป็นนักออกแบบตกแต่งภายในค่ะ" รินทร์ตอบเรียบๆ

รตียกมือขึ้นป้องปากหัวเราะเบาๆ เพื่อนอีกสองคนก็หัวเราะผสมโรงตามไปด้วย "อ๋อ... เป็นลูกจ้างกินเงินเดือนนี่เอง มิน่าล่ะ รสนิยมการเลือกชุดถึงได้ดูเรียบและจืดชืดขนาดนี้ พายุก็แปลกคนนะคะ ปกติเขาชอบควงแต่คนที่สมน้ำสมเนื้อ แต่ช่วงนี้สงสัยอยากจะลองกินอาหารรสจืดดูบ้าง"

"นั่นสิคะพี่รตี" เพื่อนโอเมก้าด้านซ้ายเสริม "เบต้าก็คือเบต้าอยู่วันยังค่ำ กลิ่นฟีโรโมนก็ไม่มี หน้าที่สืบสกุลหรือให้กำเนิดทายาทยีนเด่นก็ทำไม่ได้ ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหน ซีอีโอพายุถึงได้ยอมให้เดินควงแขนเข้างานมาได้ คงจะใช้มารยาตื๊อเก่งน่าดู"

คำดูถูกเหยียดหยามถูกสาดใส่หน้าอย่างโจ่งแจ้ง รินทร์ยืนฟังคำพูดเหล่านั้นด้วยความสงบเยือกเย็น ไม่มีเส้นเลือดเต้นตุบที่ขมับ ไม่มีความโกรธเกรี้ยวที่แสดงออกทางสีหน้า เธอเพียงแค่จิบแชมเปญในแก้วช้าๆ ปล่อยให้พวกโอเมก้าตรงหน้าพล่ามเรื่องไร้สาระจนจบประโยค

พายุที่ยืนคุยธุรกิจอยู่ไม่ไกล ลอบมองสถานการณ์ทางฝั่งรินทร์อยู่ตลอดเวลา เขารู้จักโอเมก้ากลุ่มนั้นดี รตีคือคนที่แม่ของเขาพยายามจับคู่ให้เมื่อเดือนก่อน เขาเห็นรตีกำลังพูดจาถากถางเบต้าของเขา สัญชาตญาณดิบของพายุสั่งให้เขาเดินเข้าไปจัดการเพื่อปกป้องคนของตัวเอง แต่บางสิ่งบางอย่างในท่าทีที่นิ่งสงบของรินทร์ ทำให้เขาเลือกที่จะยืนดูอยู่ห่างๆ เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงที่กล้าด่าเขาฉอดๆ จะรับมือกับพวกโอเมก้าไฮโซเหล่านี้อย่างไร

เมื่อเห็นรินทร์เงียบ รตีก็คิดว่าอีกฝ่ายคงประหม่าและไม่กล้าสู้หน้า เธอจึงก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด แสร้งทำน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ

"อย่าโกรธที่พวกเราพูดตรงๆ เลยนะคะคุณรินทร์ พวกเราแค่เป็นห่วงพายุ ไม่อยากให้เขาต้องเสียภาพลักษณ์ที่เอาเบต้าธรรมดาๆ มายืนเคียงข้าง คุณเองก็ควรจะรู้สถานะของตัวเองไว้บ้างนะคะ ว่าของเล่นแก้ขัด ยังไงก็ไม่มีทางได้ขึ้นมาเป็นตัวจริง คุณไม่มีกลิ่นฟีโรโมนที่จะผูกมัดอัลฟ่าได้ด้วยซ้ำ อีกไม่กี่วันเขาก็คงเบื่อและเขี่ยคุณทิ้ง"

รินทร์ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลของเธอว่างเปล่าและเย็นชาเสียจนรตีรู้สึกชาวาบไปถึงกระดูกสันหลัง

"พูดจบหรือยังคะ" น้ำเสียงของรินทร์ราบเรียบเสียจนน่าขนลุก

รตีชะงักไปชั่วครู่ "คะ... คุณหมายความว่ายังไง"

รินทร์ระบายยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยสักนิด "ฉันกำลังตั้งใจฟังที่คุณพูดอยู่ค่ะ แต่พอฟังจบแล้ว ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า... การเกิดมาเป็นโอเมก้าไฮโซนี่ มันทำให้มีเวลาว่างมานั่งวิจารณ์ชีวิตคนอื่นมากขนาดนี้เลยหรือคะ"

"นี่เธอ!" เพื่อนของรตีก้าวออกมาทำท่าจะเอาเรื่อง แต่รินทร์ยกมือขึ้นปรามด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

"กรุณาอย่าส่งเสียงดังค่ะ ตรงนี้เป็นงานสังคมระดับประเทศ ไม่ใช่ตลาดสด" รินทร์ตอกกลับด้วยน้ำเสียงผู้ดีที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก "คุณบอกว่าฉันเป็นเบต้าที่จืดชืด ไม่มีกลิ่นฟีโรโมนผูกมัดผู้ชาย ใช่ค่ะ ฉันเป็นเบต้า ฉันไม่มีกลิ่นหอมหวานเหมือนดอกไม้หรือขนมหวานแบบพวกคุณ แต่รู้ไหมคะว่าความแตกต่างระหว่างฉันกับคุณคืออะไร"

รินทร์ก้าวเข้าไปหารตีหนึ่งก้าว ความสูงที่ไล่เลี่ยกันและสายตาที่ทรงพลังกว่า ทำให้รตีต้องเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"คุณพึ่งพากลิ่นฟีโรโมนและฮอร์โมนตามธรรมชาติเพื่อดึงดูดความสนใจจากผู้ชาย คุณใช้ร่างกายและสัญชาตญาณสัตว์ป่าเป็นเครื่องมือในการยกระดับฐานะทางสังคม" รินทร์พูดช้าๆ ชัดๆ ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ถูกเคลือบด้วยความสุภาพ "แต่ฉัน... ฉันใช้สมอง สติปัญญา และสองมือของฉันในการสร้างชีวิต สร้างตึก สร้างบ้านให้คนอื่นอยู่อาศัย ฉันไม่ต้องรอให้ถึงช่วงฮีทเพื่อเรียกร้องความสนใจจากใคร และฉันก็ไม่ต้องใช้การมีลูกมาเป็นเครื่องต่อรองเพื่อขอส่วนแบ่งในสมบัติของใคร"

ใบหน้าของรตีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอาย โอเมก้าสาวโกรธจนตัวสั่นพยายามจะปล่อยกลิ่นฟีโรโมนเพื่อกดข่มตามสัญชาตญาณ แขกอัลฟ่าที่อยู่รอบๆ เริ่มขมวดคิ้วเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นที่รุนแรงขึ้น

แต่สำหรับรินทร์ อากาศรอบตัวยังคงเป็นปกติ เธอมองดูรตีที่กำลังหน้าดำหน้าแดงเหมือนคนที่กำลังเครื่องรวนและจวนจะระเบิด

"ถ้าคุณคิดว่าการมีกลิ่นหอมคือความสำเร็จสูงสุดในชีวิต ฉันก็ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ" รินทร์เอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอดูสมเพชอย่างถึงที่สุด "แต่สำหรับฉัน การที่คุณต้องมาอวดอ้างคุณสมบัติทางสายพันธุ์เพื่อกดหัวคนอื่น มันแสดงให้เห็นชัดเจนเลยว่า... ภายในสมองและจิตใจของคุณ มันกลวงเปล่าและไม่มีอะไรน่าภูมิใจเลยนอกจากมดลูกและต่อมกลิ่นของคุณ"

"นังเบต้าชั้นต่ำ! แกกล้าดียังไง..." รตีกรีดร้องเสียงแหลม ยกมือขึ้นง้างหมายจะตบหน้าหญิงสาวอวดดี

"หยุดเดี๋ยวนี้ รตี"

เสียงทุ้มต่ำที่ทรงอำนาจและเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพายุที่ก้าวเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังรินทร์ มือหนาของเขาไม่ได้คว้าแขนรตี แต่เขาเพียงแค่ปรายตามองโอเมก้าสาวด้วยสายตาที่ดุดันและแผ่รังสีอำนาจของอัลฟ่ายีนเด่นออกมากระแทกใส่กลุ่มของรตีอย่างจัง

รตีและเพื่อนอีกสองคนชะงักค้าง ขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดข่มของจ่าฝูง พวกเธอรีบลดมือลงและก้มหน้าหลบสายตาทันที

"ผมพารินทร์มางานในฐานะคนรักของผม การที่คุณมาทำตัวไร้มารยาทและดูถูกคนของผมในพื้นที่สาธารณะ ถือเป็นการหยามเกียรติผมโดยตรง" พายุเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำเต็มไปด้วยความอันตราย "ถ้าคุณยังควบคุมสติปัญญาและกิริยาของตัวเองไม่ได้ ผมจะให้รปภ. เชิญคุณออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก"

"พะ... พายุ รตีแค่..."

"ขอตัวครับ" พายุตัดบทอย่างเด็ดขาด เขาเลื่อนมือมาโอบเอวบางของรินทร์และพาเธอเดินเลี่ยงออกมาจากบริเวณนั้นทันที ทิ้งให้รตีและกลุ่มเพื่อนยืนหน้าชาและรับผลกรรมจากการตกเป็นเป้าสายตาของแขกทั้งงาน

พายุพารินทร์เดินทะลุโถงบอลรูมออกมายังระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบ ลมเย็นยามค่ำคืนพัดมากระทบผิว ชายหนุ่มปล่อยมือจากเอวของเธอ เขาหันมามองหญิงสาวที่ยังคงมีสีหน้าเรียบตึงเป็นปกติ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงการเดินสะดุดมด

มุมปากของอัลฟ่าหนุ่มกระตุกยิ้ม เขารู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นพวกโอเมก้าปากหอยปากปูพวกนั้นโดนตอกกลับจนหงายเงิบ ไม่มีการตบตี ไม่มีการสาดน้ำ มีแต่การใช้คำพูดและตรรกะเชือดเฉือนศักดิ์ศรีจนย่อยยับ ผู้หญิงคนนี้มีฝีปากและกระบวนการคิดที่อันตรายกว่าที่เขาคาดไว้มาก

"คุณทำได้ดีมาก รินทร์" พายุเอ่ยปากชมอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก "คำพูดของคุณเมื่อกี้ ทำเอาพวกนั้นถึงกับหน้าแตกจนหมอไม่รับเย็บ ผมไม่เคยเห็นใครด่าคนด้วยคำพูดสุภาพแต่เจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน คุณปกป้องตัวเองและปกป้องหน้าตาของผมได้สมบูรณ์แบบมาก"

พายุคาดหวังจะเห็นรอยยิ้มภาคภูมิใจ หรืออย่างน้อยก็คำขอบคุณจากเธอ แต่รินทร์เพียงแค่วางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะริมระเบียง ก่อนจะหันมามองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าเช่นเดิม

"ปกป้องตัวเองอะไรกันคะ ท่านประธาน" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีใดๆ "สัญญาข้อที่สี่ระบุไว้ชัดเจนว่า ฉันต้องแสดงบทบาทคนรักและเป็นไม้กันหมาเพื่อกีดกันโอเมก้าที่คุณไม่ต้องการออกไป ฉันก็แค่ปฏิบัติตามขอบเขตของงานที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น"

รอยยิ้มบนใบหน้าของพายุแข็งค้าง ความรู้สึกยินดีที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนมอดดับลงในพริบตา

"คุณไม่ได้รู้สึกโกรธหรืออยากเอาชนะพวกนั้นเลยงั้นหรือ" พายุขมวดคิ้วถาม

"การโกรธคนที่ใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณ มันเสียเวลาและเปลืองพลังงานสมองค่ะ" รินทร์ตอบอย่างมีเหตุผล "พวกเขาเดินเข้ามาสร้างความรำคาญ ฉันก็แค่ใช้คำพูดจัดการให้พวกเขาถอยออกไป มันคือการแก้ปัญหาหน้างานตามปกติ เหมือนเวลาที่ฉันต้องเถียงกับผู้รับเหมาที่ทำงานไม่ได้มาตรฐานนั่นแหละค่ะ"

สำหรับรินทร์ เหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้มีความหมายอะไรต่อจิตใจเลยแม้แต่นิดเดียว เธอไม่ได้ทำไปเพราะหึงหวงพายุ เธอไม่ได้ทำไปเพราะอยากประกาศศักดาความเป็นเบต้า เธอทำไปเพราะมันคือ 'งาน' ที่เธอได้รับเงินค่าจ้างมาสิบล้านบาท

พายุมองดวงตาสีน้ำตาลที่เยือกเย็นคู่นั้น ความหงุดหงิดระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาในอก เขาคืออัลฟ่าที่เพียบพร้อม เขาคือคนที่เพิ่งเดินเข้าไปออกหน้าปกป้องเธอ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับทำเหมือนเขากำลังยืนคุยเรื่องบรีฟงานกับเจ้านาย

ความพยายามที่จะดึงเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสถานการณ์ หรือสร้างความรู้สึกร่วมใดๆ ล้วนพังทลายลงต่อหน้ากำแพงความรับผิดชอบและหน้าที่ที่รินทร์สร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนา

"ถ้าหมดหน้าที่ในส่วนของการปรากฏตัวแล้ว ฉันขออนุญาตไปรอที่รถนะคะ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเช้าไปตรวจไซต์งานแต่เช้า" รินทร์ค้อมศีรษะให้เขาเล็กน้อยอย่างมีมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในงานเพื่อมุ่งหน้าไปยังทางออก ทิ้งให้พายุยืนกำหมัดแน่นอยู่ริมระเบียงเพียงลำพัง

อัลฟ่าหนุ่มทอดสายตามองแผ่นหลังเหยียดตรงที่ค่อยๆ หายลับไปท่ามกลางฝูงชน เขาเคยคิดว่าการจ้างหุ่นยนต์เบต้าที่ไร้หัวใจมาเป็นไม้กันหมาคือความคิดที่ฉลาดที่สุด แต่ตอนนี้เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า การต้องใช้ชีวิตอยู่กับคนที่มองเขากับพวกโอเมก้าน่ารำคาญเป็นแค่ 'เนื้องาน' ที่ต้องจัดการ... มันบั่นทอนความมั่นใจและอีโก้ของเขาได้อย่างสาหัสเจียนตายจริงๆ