ตอนที่ 2 ข้อเสนอที่ไม่ต้องการ

อาคารสำนักงานใหญ่ของภักดีนวสกุลกรุ๊ปตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ตึกระฟ้าดีไซน์ล้ำสมัยแห่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและเม็ดเงินมหาศาลที่สะพัดอยู่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ รินทร์ก้าวลงจากรถแท็กซี่และแหงนหน้ามองยอดตึกที่สะท้อนแสงแดดจัดจ้าในยามบ่าย เธอจัดปกเสื้อสูทสีเบจของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในโถงล็อบบี้ด้วยความมั่นใจ

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หัวหน้าแผนกของเธอเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แจ้งว่าซีอีโอของบริษัทลูกค้าซึ่งเป็นเจ้าของโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูที่เธอรับผิดชอบอยู่ ต้องการพบตัวหัวหน้าทีมออกแบบเป็นการด่วน รินทร์ไม่ได้เตรียมใจมาพบผู้บริหารระดับสูงขนาดนี้ เธอคิดว่าคงเป็นเรื่องการปรับแก้แบบแปลนหรือปัญหาเรื่องงบประมาณก่อสร้าง จึงหอบแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตคู่ใจมาด้วย

พนักงานต้อนรับนำทางเธอไปยังลิฟต์ผู้บริหารที่ระบุชั้นสูงสุดของอาคาร ตัวเลขดิจิทัลขยับขึ้นอย่างรวดเร็วจนกระทั่งหยุดลงที่ชั้นหกสิบ ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินปูพรมสีเข้มและผนังหินอ่อนนำเข้า ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว

"สวัสดีครับคุณรินทร์ ผมกวิน เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธาน เชิญทางนี้ครับ"

กวินผายมือและเดินนำเธอไปตามทางเดิน รินทร์พยักหน้ารับและก้าวตามไปเงียบๆ ในฐานะมัณฑนากร เธออดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาสำรวจการตกแต่งภายในของชั้นผู้บริหาร ทุกตารางนิ้วถูกออกแบบมาเพื่อแสดงถึงความโอ่อ่า น่าเกรงขาม และกดดันผู้มาเยือนให้รู้สึกต่ำต้อยอย่างแนบเนียน มันเป็นดีไซน์ที่สะท้อนอีโก้ของเจ้าของสถานที่ได้อย่างชัดเจน

กวินหยุดยืนหน้าประตูไม้บานใหญ่ สลักลวดลายเรียบหรู เขาเคาะประตูสองครั้งก่อนจะเปิดออกและผายมือให้รินทร์เดินเข้าไปด้านใน

ห้องทำงานของซีอีโอภักดีนวสกุลกรุ๊ปกว้างขวางกว่าอพาร์ตเมนต์ที่รินทร์อาศัยอยู่เสียอีก ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสเผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าของเมืองหลวง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนหันหลังให้ประตู สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กสีดำสนิท ทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่างราวกับผู้ปกครองที่กำลังมองดูอาณาจักรของตนเอง

"ท่านประธานครับ คุณรินทร์มาถึงแล้วครับ" กวินรายงานก่อนจะถอยหลังและปิดประตูห้องลง ปล่อยให้รินทร์ยืนอยู่ตามลำพังกับผู้มีอำนาจสูงสุดของที่นี่

ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมา รินทร์ชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เขาคือผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะวีไอพีในงานแต่งงานของนนท์เมื่อคืนนี้ ผู้ชายที่แผ่กลิ่นอายความอันตรายและหยิ่งยโสออกมาจนคนรอบข้างต้องก้มหัวให้

พายุ ภักดีนวสกุล ไม่ได้เอ่ยคำทักทายตามมารยาททางธุรกิจ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังแท้ และผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"เชิญนั่ง" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ

รินทร์เดินไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ "สวัสดีค่ะคุณพายุ ไม่ทราบว่าทางภักดีนวสกุลกรุ๊ปมีปัญหาอะไรเกี่ยวกับแบบแปลนคอนโดที่ทางเราส่งไปให้หรือเปล่าคะ ถ้ามีจุดไหนต้องการปรับแก้ รินทร์พร้อมจะ..."

"ผมไม่ได้เรียกคุณมาคุยเรื่องงานออกแบบ" พายุตัดบททันที นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ผมเรียกคุณมาเพื่อยื่นข้อเสนอทางธุรกิจที่สำคัญกว่านั้น"

รินทร์ขมวดคิ้ว "ธุรกิจอะไรคะ รินทร์เป็นแค่นักออกแบบตกแต่งภายใน ไม่คิดว่าตัวเองจะมีทักษะอื่นที่ตรงกับความต้องการของบริษัทคุณ"

พายุกระตุกยิ้มมุมปาก เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าหญิงสาว "เมื่อคืนนี้ ผมบังเอิญได้ยินสิ่งที่คุณประกาศกร้าวกลางงานแต่งงาน กฎเหล็กที่คุณตั้งไว้ว่าจะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายอัลฟ่าอีก"

รินทร์ชะงัก แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกระแวดระวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "คุณแอบฟังคนอื่นคุยกันงั้นเหรอคะ"

"ผมไม่ได้แอบฟัง คุณพูดเสียงดังพอที่คนทั้งงานจะได้ยินต่างหาก" พายุเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือวางไว้บนตัก "และผมถูกใจทัศนคติของคุณมาก คุณรินทร์ คุณเป็นเบต้าที่เกลียดชังอัลฟ่า เกลียดกฎเกณฑ์ของสัญชาตญาณ และที่สำคัญ คุณไม่มีทางหวั่นไหวไปกับฟีโรโมนของพวกเรา นั่นคือคุณสมบัติที่ผมกำลังตามหา"

"ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" รินทร์ตอบเสียงแข็ง

"ผมต้องการให้คุณมาเป็นคนรักกำมะลอของผม" พายุพูดออกไปตรงๆ ไม่อ้อมค้อม "ครอบครัวของผมกำลังกดดันให้ผมดูตัวกับพวกโอเมก้าลูกผู้ดีเพื่อสร้างทายาทและเชื่อมโยงธุรกิจ ผมรำคาญกลิ่นฟีโรโมนของคนพวกนั้น ผมรำคาญความพยายามที่จะใช้สัญชาตญาณมาผูกมัดผม ผมต้องการไม้กันหมาที่มีประสิทธิภาพ และผู้หญิงที่ตั้งป้อมเกลียดอัลฟ่าอย่างคุณคือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด"

รินทร์แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้ชายตรงหน้า เขาพูดเรื่องการหลอกลวงครอบครัวและใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังสั่งซื้อกาแฟสักแก้ว

"ในซองนั้นคือสัญญาจ้าง" พายุชี้ไปที่เอกสารตรงหน้ารินทร์ "ระยะเวลาหนึ่งปี คุณต้องย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดของผม ออกงานสังคมกับผมเมื่อจำเป็น และแสดงตัวเป็นคนรักของผมเพื่อกันพวกโอเมก้าและครอบครัวของผมออกไป แลกกับค่าจ้างยี่สิบล้านบาท จ่ายล่วงหน้าสิบล้านทันทีที่คุณเซ็นชื่อ"

ตัวเลขมหาศาลนั้นทำให้รินทร์สะอึกไปชั่วขณะ ยี่สิบล้านบาทคือเงินก้อนใหญ่ที่มากพอจะทำให้เธอลาออกจากงานประจำ ไปเปิดบริษัทรับออกแบบตกแต่งภายในของตัวเองตามที่ใฝ่ฝันไว้ได้สบายๆ แถมยังมีเงินเหลือพอจะซื้อบ้านใหม่ให้แม่ได้อีกด้วย

แต่เมื่อเธอมองลึกเข้าไปในแววตาหยิ่งยโสของพายุ ความปรารถนาเรื่องเงินก็ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจ

รินทร์ดันซองเอกสารนั้นกลับไปหาพายุอย่างเชื่องช้าโดยไม่คิดจะเปิดดูด้วยซ้ำ

"ฉันปฏิเสธค่ะ"

คิ้วเข้มของพายุเลิกขึ้นเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธเร็วขนาดนี้ "ผมเสนอเงินน้อยไปงั้นหรือ ถ้าคุณต้องการมากกว่านี้ เราเจรจากันได้"

"ต่อให้คุณเสนอเงินให้ฉันร้อยล้าน ฉันก็ไม่รับค่ะ" รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาของเธอสบกับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ "คุณอาจจะคิดว่าเงินของคุณซื้อได้ทุกอย่าง ซื้อเวลา ซื้อศักดิ์ศรี หรือแม้แต่ซื้อความสงบสุขให้ตัวคุณเองได้ แต่คุณซื้อชีวิตฉันไม่ได้ค่ะคุณพายุ"

"นี่เป็นข้อเสนอที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย" พายุเริ่มหงุดหงิดที่ผู้หญิงตรงหน้าไม่โอนอ่อนตามที่เขาคาดหวัง "คุณเกลียดอัลฟ่า ผมรำคาญโอเมก้า เราไม่ได้มีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง คุณได้เงินไปตั้งตัว ส่วนผมได้ความสงบสุข มันมีเหตุผลอะไรที่คุณจะต้องปฏิเสธเงินก้อนโตขนาดนี้"

"เหตุผลก็คือคุณเป็นอัลฟ่าไงคะ" รินทร์ตอกกลับ น้ำเสียงของเธอเจือความเย้ยหยัน "คุณบอกว่าคุณรำคาญสัญชาตญาณของพวกโอเมก้า แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็คือการใช้อำนาจของอัลฟ่ายีนเด่นมาแก้ปัญหาด้วยวิธีมักง่าย คุณคิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกอย่าง คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมก้มหัวให้เงินของคุณทันทีที่ถูกเสนอให้ นั่นแหละค่ะคือความเห็นแก่ตัวของพวกอัลฟ่าที่คุณสลัดไม่หลุด"

รินทร์ลุกขึ้นยืน คว้าแฟ้มเอกสารของตัวเองขึ้นมาแนบอก "ฉันเพิ่งปฏิญาณกับตัวเองไปเมื่อคืนว่าจะไม่มีวันเอาชีวิตไปผูกกับพวกอัลฟ่าอีก และฉันเป็นคนรักษาสัญญา ฉันขอตัวค่ะ ขอให้คุณโชคดีกับการหาเบต้าคนอื่นมาเล่นละครปาหี่ของคุณก็แล้วกัน"

"เดี๋ยว"

คำสั่งสั้นๆ หลุดออกจากปากพายุพร้อมกับร่างสูงที่ผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกท้าทาย ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธข้อเสนอของเขา ไม่เคยมีใครกล้าวิจารณ์สายเลือดอัลฟ่าของเขาต่อหน้าแบบนี้ และที่สำคัญ ไม่เคยมีเบต้าหน้าไหนกล้าหันหลังให้เขาทั้งที่เขายังพูดไม่จบ

พายุไม่ได้ปล่อยกลิ่นฟีโรโมนใดๆ ออกมา เพราะเขารู้ดีว่ามันไร้ผลกับเบต้า แต่สัญชาตญาณดิบของการเป็น 'จ่าฝูง' ที่ถูกกระตุ้นด้วยความโกรธ ทำให้รังสีอำนาจหรือ 'แรงกดข่ม' ของอัลฟ่ายีนเด่นแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาทันที

อากาศภายในห้องทำงานที่กว้างขวางดูเหมือนจะหดตัวลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถเทียบได้กับความเหน็บหนาวที่กดทับลงมาบนบ่าของรินทร์

รินทร์ชะงักฝีเท้า เธอไม่ได้กลิ่นอะไรเลย จมูกของเธอยังคงได้กลิ่นกาแฟจางๆ ในห้องเท่านั้น แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น มันเหมือนมีก้อนหินหนักนับร้อยกิโลกรัมหล่นทับลงมาบนหน้าอก ปอดของเธอหดเกร็งจนแทบจะสูบอากาศเข้าไปไม่ได้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง สั่งให้เธอทรุดเข่าลง สั่งให้เธอหมอบกราบและร้องขอความเมตตาจากนักล่าที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ขาทั้งสองข้างของรินทร์สั่นสะท้าน เธอต้องก้าวถอยหลังไปพิงกับพนักเก้าอี้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น นี่สินะ... อำนาจที่แท้จริงของอัลฟ่ายีนเด่น แรงกดข่มที่ทำให้คนทั่วไปต้องยอมสยบด้วยความหวาดกลัว

พายุเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาตอกย้ำความกดดันให้เพิ่มสูงขึ้น เขามองดูร่างบางที่กำลังสั่นเทาด้วยสายตาของผู้ชนะ เขาคุ้นเคยกับภาพนี้ดี ภาพของคนที่พยายามต่อต้านแต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณที่เหนือกว่า

"คุณเก่งแต่ปาก รินทร์" พายุเอ่ยเสียงต่ำ ขณะหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว "คุณอวดดีและเย่อหยิ่ง คิดว่าตัวเองมีเหตุผลเหนือกว่าสัญชาตญาณธรรมชาติ แต่ดูตัวคุณตอนนี้สิ ร่างกายของคุณกำลังยอมแพ้ต่ออำนาจของผม คุณสู้ผมไม่ได้หรอก เซ็นสัญญานั่นซะ แล้วผมจะถือว่าการเสียมารยาทของคุณเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

รินทร์หอบหายใจลึก เหงื่อเย็นเยียบซึมชื้นตามกรอบหน้า ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย แต่มันกลับถูกกลบด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาในอก เธอเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดการถูกกดขี่ด้วยสายพันธุ์ เกลียดผู้ชายตรงหน้าที่ใช้สัญชาตญาณสัตว์ป่ามารังแกเธอ

แทนที่เบต้าสาวจะทรุดตัวลงไปตามแรงกดดัน เธอกลับจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเองอย่างแรงจนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บาดลึก เล็บแหลมคมจิกทะลุผิวหนังจนเลือดสีสดซึมออกมา รินทร์ใช้ความเจ็บปวดทางกายดึงสติสัมปชัญญะของตัวเองกลับมาจากการครอบงำของแรงกดข่ม

เธอกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นปูดนูน ฝืนเกร็งกล้ามเนื้อขาทุกมัดเพื่อยืนหยัดให้มั่นคง รินทร์ค่อยๆ เชิดปลายคางขึ้น ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความกลัว แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและวาววับไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด

เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลของพายุ ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่มีการยอมจำนน

"นี่คือความเก่งกาจทั้งหมดที่อัลฟ่าอย่างคุณมีงั้นเหรอคะ" เสียงของรินทร์สั่นพร่าจากการฝืนหายใจ แต่มันกลับดังฟังชัดและกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟัง "ใช้แรงกดข่ม... ใช้ความรุนแรงที่มองไม่เห็นมาบีบบังคับคนที่อ่อนแอกว่า เพื่อให้ได้ในสิ่งที่คุณต้องการ คุณมันก็แค่พวกป่าเถื่อนที่พยายามใส่สูทราคาแพงปิดบังธาตุแท้เท่านั้นแหละ"

พายุชะงักงัน นัยน์ตาดุดันของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง แรงกดข่มของเขายังคงแผ่ซ่านอยู่เต็มพิกัด แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ร่วงลงไปกองกับพื้น เธอไม่ได้หลบตาเขา เธอฝืนต้านทานแรงกดดันที่อัลฟ่าด้วยกันยังต้องยอมสยบ เพียงเพื่อจะเชิดหน้าด่าเขาว่าป่าเถื่อน

"คุณคิดว่าฉันจะกลัวจนต้องยอมเซ็นสัญญาเหรอคะ" รินทร์แค่นยิ้มมุมปาก มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดจากการจิกฝ่ามือตัวเองกำแน่น "จำคำฉันไว้นะคะคุณพายุ ต่อให้คุณจะแผ่รังสีข่มขู่จนฉันขาดใจตายอยู่ตรงนี้ ฉันก็ไม่มีวันขายชีวิตตัวเองให้คนอย่างคุณ ฉันอาจจะต้านทานสัญชาตญาณบ้าๆ ของพวกคุณไม่ได้ แต่ฉันมีสมอง มีหัวใจ และฉันเลือกได้ว่าจะไม่ลดตัวไปเกลือกกลั้วกับคนมักง่ายอย่างคุณ"

พูดจบรินทร์ก็หมุนตัวกลับ เธอฝืนบังคับขากรรไกรและกล้ามเนื้อที่หนักอึ้งให้ก้าวเดินไปที่ประตู ทุกก้าวเดินเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่แผ่นหลังของเธอยังคงเหยียดตรงอย่างสง่างาม มือบางเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูและกระชากมันเปิดออก ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานที่น่าอึดอัดนี้โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ประตูไม้บานใหญ่ปิดลงเสียงดังสนิท ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงัน

พายุยืนนิ่งงันอยู่กับที่ รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาค่อยๆ จางหายไปเมื่อความโกรธถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจและสับสน เขาก้มลงมองมือของตัวเอง สลับกับมองไปที่ประตูที่หญิงสาวเพิ่งเดินจากไป

ตลอดชีวิตของเขา เขาใช้สถานะอัลฟ่ายีนเด่นควบคุมทุกอย่างมาโดยตลอด เขาคุ้นเคยกับความกลัว ความเคารพ และการยอมจำนน แต่รินทร์กลับทำลายความเชื่อมั่นนั้นพังทลายลงในเวลาเพียงไม่กี่นาที เธอใช้เพียงความมุ่งมั่นและความเกลียดชัง เอาชนะอำนาจทางสายพันธุ์ของเขาได้อย่างราบคาบ

พายุเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงาน เขาหยิบซองเอกสารสัญญาจ้างขึ้นมามองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหงุดหงิดจากการถูกปฏิเสธเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกท้าทายที่พุ่งพล่านอยู่ในอก

เบต้าที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เบต้าที่กล้าจ้องหน้าเขาตอนที่เขาแผ่รังสีอำนาจเต็มที่...

"คุณคิดว่าเดินออกไปง่ายๆ แล้วเรื่องมันจะจบแค่นี้งั้นเหรอ รินทร์" พายุพึมพำกับตัวเอง มุมปากกระตุกยิ้มที่เต็มไปด้วยความอันตราย "ในเมื่อคุณบอกว่าคุณมีสมองและมีหัวใจ ผมก็จะใช้สมองและอำนาจทั้งหมดที่ผมมี... บีบให้คุณต้องกลับมาขอร้องผมด้วยตัวเอง"

การปฏิเสธของรินทร์ไม่ได้ทำให้พายุล้มเลิกความตั้งใจ ตรงกันข้าม มันกลับจุดไฟความอยากเอาชนะในตัวผู้ชายธงแดงคนนี้ให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม สงครามระหว่างเหตุผลของเบต้าและอำนาจของอัลฟ่า เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.