ตอนที่ 4 อาณาเขตของหุ่นยนต์

เพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีย่านใจกลางเมือง คือสถานที่ที่รินทร์จะต้องใช้ชีวิตอยู่ไปอีกสามร้อยหกสิบห้าวันนับจากนี้

พื้นที่กว้างขวางกว่าสามร้อยตารางเมตรถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี เน้นโทนสีดำ เทาเข้ม และวัสดุที่ทำจากหินอ่อนสีดำเงาวับสลับกับโลหะสีทองเหลือง ทุกตารางนิ้วในห้องนี้สะท้อนถึงรสนิยมที่เย่อหยิ่ง ทรงพลัง และเย็นชาของเจ้าของสถานที่เป็นอย่างดี มันเป็นห้องที่สวยงามในสายตาของมัณฑนากร แต่ในฐานะผู้อยู่อาศัย รินทร์สัมผัสไม่ได้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

"ห้องของคืนรินทร์คือห้องทางปีกขวานะครับ ส่วนห้องนอนมาสเตอร์ของท่านประธานจะอยู่ทางปีกซ้าย" กวิน ผู้ช่วยส่วนตัวของพายุอธิบายขณะวางกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบลงบนพื้นพรม "ภายในห้องของคุณรินทร์มีห้องน้ำและห้องแต่งตัวในตัวเรียบร้อย หากต้องการของใช้ส่วนตัวอะไรเพิ่มเติม สามารถจดลิสต์ส่งให้ผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ"

"ขอบคุณค่ะคุณกวิน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว" รินทร์ตอบรับสั้นๆ

กวินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านยาก เขาทำงานกับพายุมาหลายปี เห็นผู้หญิงและโอเมก้ามากมายที่พยายามหาทางก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ทุกคนล้วนตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นเจ้าของมัน แต่ผู้หญิงเบต้าตรงหน้าเขากลับมองโซฟาหนังนำเข้าจากอิตาลีตัวละเกือบครึ่งล้านด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับมันเป็นเพียงเก้าอี้พลาสติกตามป้ายรถเมล์

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ท่านประธานน่าจะเข้ามาถึงช่วงค่ำๆ ตามปกติ" กวินค้อมศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินทร์อยู่ตามลำพังในอาณาจักรของอัลฟ่ายีนเด่น

เมื่อประตูบานใหญ่ปิดลง รินทร์ก็พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด เธอเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องพักปีกขวา มันกว้างขวางและหรูหรากว่าคอนโดที่เธอเคยเช่าอยู่ถึงสามเท่า หญิงสาวไม่ได้เสียเวลาชื่นชมความงามนั้น เธอเปิดกระเป๋าและเริ่มจัดของใช้ส่วนตัวเข้าตู้เสื้อผ้าอย่างเป็นระเบียบและรวดเร็ว

รินทร์จัดการจัดสรรพื้นที่ในห้องนี้ให้กลายเป็น 'เซฟโซน' ของตัวเอง เธอตั้งโต๊ะทำงานตัวเล็กๆ ไว้มุมห้อง วางแท็บเล็ต แฟ้มเอกสาร และกล่องดินสอให้พร้อมสำหรับการทำงาน เธอท่องไว้ในใจซ้ำๆ ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่เรือนหอ แต่เป็นเพียง 'สถานที่ทำงาน' อีกแห่งหนึ่งที่เธอต้องมาตอกบัตรเข้ากะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เงินสิบล้านบาทถูกโอนเข้าบัญชีของเธอเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวานเย็น รินทร์จัดการแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปเช่าพื้นที่ออฟฟิศขนาดเล็กสำหรับเปิดบริษัทของตัวเอง และโอนอีกส่วนหนึ่งให้แม่ที่อยู่ต่างจังหวัดพร้อมคำโกหกคำโตว่าเธอได้โบนัสก้อนใหญ่จากโปรเจกต์ต่างประเทศ

เธอขายชีวิตและศักดิ์ศรีของตัวเองไปแล้ว และเธอตั้งใจจะทำงานนี้ให้คุ้มค่าจ้างทุกบาททุกสตางค์โดยไม่ให้สูญเสียความเป็นตัวเองไปมากกว่านี้

เวลาทุ่มครึ่ง เสียงสัญญาณปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในเพนต์เฮาส์

พายุผลักประตูเข้ามาพร้อมกับความเหนื่อยล้าจากการประชุมบอร์ดบริหารที่กินเวลายาวนานตลอดช่วงบ่าย เขาปลดเนกไทให้หลวม ถอดสูทตัวนอกพาดไว้กับแขน ก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นร่างของใครบางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลหน้าเคาน์เตอร์บาร์ในโซนห้องครัว

รินทร์อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งและกางเกงวอร์มสีเทาหลวมโพรก ผมยาวสลวยที่มักจะมัดรวบตึงเวลาทำงานถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง เธอกำลังสวมแว่นตากรองแสง นั่งจ้องหน้าจอแล็ปท็อปพลางเคี้ยวแครอทหั่นแท่งในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ

ไม่มีการลุกขึ้นต้อนรับ ไม่มีการแย้มยิ้มหวานหยดย้อย ไม่มีแม้แต่การปรายตามองผู้เป็นเจ้าของห้อง

"คุณย้ายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่" พายุเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกเมินเฉยในอาณาเขตของตัวเอง

รินทร์ละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อป เธอขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเขา "บ่ายสามโมงค่ะ ตามเวลาที่ระบุไว้ในสัญญาข้อสองว่าด้วยการย้ายเข้าที่พัก"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและอ้างอิงเอกสารทางกฎหมายทำให้คิ้วเข้มของอัลฟ่าหนุ่มกระตุก พายุเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์บาร์ วางเสื้อสูทพาดไว้บนเก้าอี้อีกตัว เขามองสำรวจการแต่งตัวที่แสนจะจืดชืดและไร้แรงดึงดูดทางเพศของเธอด้วยสายตาประเมิน

"ผมจ้างคุณมาเป็นคนรัก ไม่ใช่จ้างมาเป็นแม่บ้าน แต่งตัวให้มันดูเจริญหูเจริญตาตอนอยู่กับผมหน่อยไม่ได้หรือไง" พายุวิจารณ์ตรงๆ

"สัญญาข้อสี่ระบุไว้ชัดเจนค่ะ ว่าฉันต้องแสดงบทบาทคนรักเมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลที่สาม ครอบครัวของคุณ หรือในพื้นที่สาธารณะ" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความขุ่นเคือง ราวกับกำลังอธิบายสเปกวัสดุก่อสร้างให้ลูกค้าฟัง "แต่ตอนนี้เราอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีใครหน้าไหนมาตั้งกล้องแอบถ่าย ฉันจึงไม่มีความจำเป็นต้องใส่ชุดนอนไม่ได้นอนเพื่อเอาใจคุณค่ะ ท่านประธาน"

พายุแค่นหัวเราะในลำคอ ผู้หญิงคนนี้มีข้ออ้างและฝีปากที่พร้อมจะตอกกลับเขาได้ทุกวินาทีจริงๆ

"แล้วนั่นคุณกำลังทำอะไร" เขาพยักพเยิดหน้าไปทางแล็ปท็อป

"ฉันกำลังร่างกฎการอยู่ร่วมกันค่ะ" รินทร์หมุนหน้าจอแล็ปท็อปไปทางเขา บนหน้าจอแสดงเอกสารพิมพ์หัวข้อตัวหนาว่า 'ข้อตกลงในการใช้พื้นที่ร่วมกัน' "ในเมื่อเราต้องอยู่ด้วยกันไปอีกหนึ่งปีเต็ม เพื่อป้องกันความขัดแย้ง ฉันคิดว่าเราควรมีขอบเขตที่ชัดเจน"

พายุก้มลงมองรายการที่ถูกลิสต์มาเป็นข้อๆ

ข้อหนึ่ง พื้นที่ส่วนตัว: ห้ามมิให้อีกฝ่ายล่วงล้ำเข้าห้องนอนของกันและกันโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด ข้อสอง การใช้พื้นที่ส่วนกลาง: โซนห้องครัว โต๊ะอาหาร และห้องนั่งเล่น ถือเป็นพื้นที่ส่วนกลาง แต่ขอความกรุณารักษาความสะอาดและไม่ส่งเสียงดังรบกวนในยามวิกาล ข้อสาม อาหารและตู้เย็น: ฉันได้แบ่งพื้นที่ในตู้เย็นฝั่งขวาไว้สำหรับของสดของฉัน ห้ามหยิบปะปนกัน ส่วนอาหารมื้อหลัก ฉันรับผิดชอบแค่ส่วนของฉัน หากคุณต้องการให้ฉันทำอาหารเผื่อ กรุณาแจ้งล่วงหน้าและจ่ายค่าวัตถุดิบเพิ่มต่างหาก ข้อสี่ การแตะต้องตัว: ห้ามมีการถูกเนื้อต้องตัวในพื้นที่ส่วนตัว หากมีความจำเป็นต้องซักซ้อมบทบาทคนรัก กรุณาแจ้งล่วงหน้าให้ทราบก่อน

พายุอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วรู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก เขาคือเจ้าของเพนต์เฮาส์มูลค่าหลายสิบล้านแห่งนี้ เขาคือผู้จ่ายเงินยี่สิบล้านเพื่อจ้างเธอมา แต่ผู้หญิงเบต้าตรงหน้ากลับกล้าตั้งกฎเกณฑ์ขีดเส้นแบ่งอาณาเขตกับเขาราวกับเธอเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง

"คุณกำลังล้อเล่นใช่มั้ย รินทร์" พายุเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว นัยน์ตาสีรัตติกาลเริ่มฉายแววอันตราย "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาตั้งกฎเกณฑ์ในบ้านของผม คุณเป็นแค่ลูกจ้าง เป็นคนที่รับเงินของผมไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาขีดเส้นแบ่งอะไรทั้งนั้น"

"ฉันรับเงินคุณมาเพื่อทำหน้าที่บังหน้าคนอื่น ไม่ได้ขายวิญญาณหรือขายสิทธิ์ในการมีชีวิตส่วนตัวให้คุณค่ะ" รินทร์ตอบกลับเสียงแข็ง นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าหนุ่มอย่างไม่ลดละ "การที่เราอยู่ร่วมกันโดยมีกฎเกณฑ์ จะทำให้งานนี้ราบรื่นและจบลงได้ด้วยดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่"

"แต่ผมไม่ชอบทำตามกฎของใคร โดยเฉพาะในอาณาเขตของผม"

พายุพูดเสียงต่ำและเย็นเยียบ สัญชาตญาณของการเป็นจ่าฝูงที่ถูกท้าทายในถิ่นของตัวเองถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น ความโกรธที่ถูกสะกิดทำให้รังสีอำนาจหรือ 'แรงกดข่ม' ของอัลฟ่ายีนเด่นเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาโดยอัตโนมัติ

บรรยากาศภายในห้องครัวที่เคยสว่างไสวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาในพริบตา อากาศรอบตัวหดตัวลงจนรู้สึกได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็น มันไม่ได้มาในรูปแบบของกลิ่นฟีโรโมนที่ฉุนจมูก เพราะพายุรู้ดีว่ามันไร้ผลกับเธอ แต่มันมาในรูปแบบของคลื่นพลังงานที่กดทับลงบนโสตประสาทและร่างกายโดยตรง

รินทร์รู้สึกเหมือนมวลอากาศรอบตัวกลายเป็นน้ำแข็งที่บีบรัดเข้ามา ลำคอของเธอตีบตันจนจังหวะการหายใจสะดุด ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกตามสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ที่กำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่อันตรายกว่า ขาทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่บนเก้าอี้สตูลเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนถูกก้อนหินนับร้อยกิโลกรัมทับลงบนบ่ากลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง

พายุเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มก้าวเดินอ้อมเคาน์เตอร์บาร์เข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาจงใจเพิ่มแรงกดดันให้หนักหน่วงขึ้น หวังจะเห็นหญิงสาวอวดดีตรงหน้าทรุดตัวลงไปหอบหายใจและยอมจำนนต่ออำนาจทางสายพันธุ์ของเขา

"คุณเห็นไหม รินทร์" พายุหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ โน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหู "ต่อให้คุณจะพยายามสร้างกฎเกณฑ์หรือทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกแค่ไหน สุดท้ายร่างกายของคุณก็ต่อต้านอำนาจของผมไม่ได้ คุณสั่น คุณกลัว และคุณกำลังจะขาดใจ นี่แหละคือความจริงที่คุณหนีไม่พ้น"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ข้างหูเปรียบเสมือนเสียงมัจจุราช เหงื่อเย็นเยียบซึมชื้นตามกรอบหน้าของรินทร์ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำตาย แต่ท่ามกลางความหวาดกลัวที่ปะทุขึ้น รินทร์กลับดึงเอาความโกรธแค้นและความเกลียดชังที่ฝังรากลึกมาเป็นเกราะกำบัง

หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างแรงจนรับรู้ถึงรสชาติเฝื่อนฝาดของเลือด ความเจ็บปวดทางกายกระชากสติสัมปชัญญะของเธอกลับมา เธอฝืนเกร็งกล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกาย จิกปลายเล็บลงบนหน้าตักเพื่อหยุดอาการสั่นไหว รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดแม้จะรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะฉีกขาด

เธอหมุนเก้าอี้สตูลกลับมาเผชิญหน้ากับพายุในระยะประชิด

ไม่มีการก้มหน้า ไม่มีการหลบสายตา ไม่มีการร้องขอความเมตตา

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเบต้าสาวเบิกกว้างและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลของอัลฟ่าหนุ่ม มันไม่ใช่สายตาของเหยื่อที่หวาดกลัวนักล่า แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญและไร้เหตุผลที่สุดบนโลกใบนี้

"คุณทำบ้าอะไรของคุณ" เสียงของรินทร์แหบพร่าจากการฝืนหายใจ แต่มันกลับราบเรียบและเย็นชาจนน่าขนลุก "ถ้าการพยายามทำให้ลูกจ้างขาดใจตายคาห้องครัวคือวิธีการแสดงอำนาจของคุณ ฉันขอแนะนำให้คุณไปทำที่สวนสาธารณะสำหรับสุนัขนะคะ เพราะมันดูไร้สาระและน่าสมเพชมากสำหรับคนที่เป็นถึงซีอีโอบริษัทระดับประเทศ"

พายุชะงักงัน รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง แรงกดข่มที่แผ่ออกมาอย่างเต็มกำลังสะดุดหยุดลงชั่วขณะเพราะความตกตะลึง

เขาคาดหวังจะเห็นน้ำตา เขาคาดหวังจะเห็นความสั่นกลัวจนลนลาน แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นสายตาที่มองเขาเหมือนมองคนเสียสติ และคำด่าทอที่กรีดลึกเข้าไปในความหยิ่งยโสของอัลฟ่าอย่างไร้ความปรานี

เมื่อสมาธิของพายุขาดผึง รังสีอำนาจที่กดทับอยู่ในห้องก็จางหายไปราวกับหมอกควัน อากาศกลับมาถ่ายเทได้ตามปกติ รินทร์ลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสภาพร่างกาย แต่ใบหน้าของเธอยังคงรักษาระดับความเรียบตึงไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ถ้าคุณเล่นเกมจ่าฝูงอวดเบ่งของคุณพอแล้ว ฉันขอตัวทำงานต่อนะคะ พรุ่งนี้ฉันมีแบบแปลนที่ต้องส่งให้ลูกค้าแต่เช้า"

รินทร์หันกลับไปที่หน้าจอแล็ปท็อป เธอกดบันทึกเอกสาร ดึงแฟลชไดรฟ์ออก และพับหน้าจอลงอย่างใจเย็น หญิงสาวหยิบจานแครอทและแล็ปท็อปขึ้นมาแนบอก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวเดินผ่านหน้าพายุไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาอีก

"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธาน"

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงกดล็อกกลอนจากด้านใน ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของเพนต์เฮาส์

พายุยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องครัว เขากะพริบตาช้าๆ พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาเพิ่งใช้รังสีอำนาจของอัลฟ่ายีนเด่นเต็มพิกัดกดดันผู้หญิงเบต้าตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แต่นอกจากเธอจะไม่สยบยอมแล้ว เธอยังเชิดหน้าด่าเขาว่าน่าสมเพช และเดินกลับเข้าห้องไปดื้อๆ ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นผงที่ไร้ค่า

ความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบตีตื้นขึ้นมาในอก มันไม่ใช่การพ่ายแพ้ทางธุรกิจ แต่มันคือการพ่ายแพ้ทางสายพันธุ์และศักดิ์ศรี เขาไม่สามารถควบคุมเธอได้ด้วยเงิน เขาไม่สามารถข่มขู่เธอได้ด้วยอำนาจทางชีววิทยา และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกอะไรกับเขาได้เลยนอกจากความรำคาญ

พายุยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวโปรด ทอดสายตามองไปยังประตูห้องปีกขวาที่ปิดสนิท

เขาตั้งใจจะดึงผู้หญิงคนนี้เข้ามาเป็นเพียงไม้กันหมา เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานที่เขาควบคุมได้ แต่ตอนนี้เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า การเชิญเบต้าที่ขีดเส้นแบ่งอาณาเขตชัดเจนและทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจเข้ามาอยู่ในบ้าน อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต

เพราะกำแพงความเกลียดชังที่รินทร์สร้างขึ้นมานั้น มันแข็งแกร่งและเย็นเยียบเสียจนพายุเริ่มไม่แน่ใจว่า... พลังอำนาจทั้งหมดที่เขามี จะสามารถกะเทาะมันให้เกิดรอยร้าวได้แม้แต่นิดเดียวหรือไม่