ตอนที่ 8 มุมที่คาดไม่ถึง

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโจ๊กหมูสับลอยมาเตะจมูก ปลุกให้รินทร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน หญิงสาวขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนอนปีกขวาบ่งบอกว่าเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำแล้ว ร่างกายของเธอยังคงรุมๆ ด้วยพิษไข้ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งและปวดเมื่อยตามข้อต่อลดลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนเช้า

รินทร์พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือภาพที่เธอล้มลงหน้าคลับเฮาส์ท่ามกลางแสงแดดจ้า และเสียงเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกของใครบางคน

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำให้รินทร์สะดุ้ง เธอหันขวับไปตามต้นเสียง และพบกับภาพที่ทำให้ดวงตาคู่สวยต้องเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

พายุ ภักดีนวสกุล ซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและบ้าอำนาจ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียงนอนของเธอ เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศหรือเสื้อโปโลแบรนด์เนมเหมือนปกติ แต่สวมเพียงเสื้อยืดสีดำคอวีที่ยับย่นเล็กน้อยและกางเกงวอร์มขายาว ผมสีเข้มที่มักจะถูกเซตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยวาววับด้วยความร้ายกาจ บัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและมีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ

แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์ตกตะลึงที่สุด ไม่ใช่สภาพที่ดูไม่จืดของเขา แต่เป็นกะละมังใส่น้ำชุบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง และชามโจ๊กที่ส่งกลิ่นหอมฉุยซึ่งวางอยู่ข้างๆ กัน

"คุณ... เข้ามาในห้องฉันทำไมคะ" รินทร์เอ่ยถามเสียงแหบพร่า ความตกใจทำให้เธอลืมเลือนกฎข้อห้ามล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัวไปชั่วขณะ

"ผมพาคุณกลับมาจากโรงพยาบาล" พายุตอบเรียบๆ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้เตียง "หมอบอกว่าคุณเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์เอ ประกอบกับร่างกายอ่อนเพลียสะสมและขาดน้ำอย่างหนักเพราะตากแดดนานเกินไป หมอฉีดยาลดไข้และให้น้ำเกลือคุณไปแล้วหนึ่งขวด"

รินทร์ก้มลงมองหลังมือซ้ายของตัวเอง ร่องรอยของพลาสเตอร์ปิดแผลขนาดเล็กยืนยันคำพูดของเขา เธอพยายามเรียบเรียงความคิดที่สับสน "แล้ว... ทำไมคุณถึงมานั่งอยู่ตรงนี้คะ"

พายุชะงักไปเล็กน้อย เขากระแอมในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น "กวินต้องไปจัดการธุระที่ออฟฟิศ แม่บ้านก็เลิกงานกลับไปหมดแล้ว ผมไม่อยากปล่อยให้คนป่วยหนักนอนหมดสติอยู่คนเดียวในเพนต์เฮาส์ เผื่อคุณช็อกตายคาห้องขึ้นมา ผมจะเดือดร้อนต้องมานั่งตอบคำถามตำรวจ"

คำตอบที่พยายามรักษาฟอร์มและแฝงความร้ายกาจตามสไตล์ของพายุ ทำให้รินทร์ลอบถอนหายใจ แต่เมื่อเธอเหลือบไปเห็นผ้าขนหนูชุบน้ำที่ขอบกะละมัง ความรู้สึกบางอย่างก็สะกิดใจเธอ

"คุณเช็ดตัวให้ฉันเหรอคะ" รินทร์ถามตรงๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าหนุ่ม

พายุหลบสายตาเธอทันที เขาหันไปหยิบชามโจ๊กขึ้นมาถือไว้ "หมอสั่งว่าถ้าไข้ขึ้นสูงให้เช็ดตัวลดไข้ ผมก็แค่ทำตามคำแนะนำทางการแพทย์ ไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินอะไรคุณทั้งนั้น"

รินทร์มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ซีอีโอระดับหมื่นล้าน คนที่เคยใช้แรงกดข่มบีบบังคับเธอ คนที่มองเธอเป็นแค่เครื่องมือรับจ้าง กลับยอมลดตัวมานั่งเฝ้าไข้และเช็ดตัวให้เธอด้วยตัวเอง ทั้งที่เขาจะโยนเงินจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลเธอสักกี่คนก็ได้

ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกความเย่อหยิ่งนี้ ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเบต้าสาวกระตุกเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ความรู้สึกหวั่นไหวเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ มันเป็นความรู้สึกที่เธอคุ้นเคยดีในอดีต ความรู้สึกที่มักจะนำพาความเจ็บปวดมาให้ในตอนจบ

รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก รีบสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมากดทับความหวั่นไหวนั้นเอาไว้ทันที

"ขอบคุณค่ะที่ช่วยเหลือฉันในยามฉุกเฉิน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการที่สุด "แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกตัวแล้ว ฉันสามารถดูแลตัวเองต่อได้ รบกวนท่านประธานกลับไปพักผ่อนที่ห้องของคุณเถอะค่ะ"

พายุขมวดคิ้ว เขาอุตส่าห์ยอมทิ้งอีโก้มานั่งเฝ้าเธอเป็นชั่วโมงๆ อุตส่าห์ลงมือเช็ดตัวให้ด้วยความเงอะงะเพราะไม่เคยทำเรื่องแบบนี้ให้ใครมาก่อน แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับตอกหน้าเขาด้วยท่าทีห่างเหินและผลักไสเขาอย่างไม่ไยดี

"คุณเพิ่งฟื้นขึ้นมา รินทร์ ร่างกายคุณยังอ่อนแอ" พายุพยายามข่มความหงุดหงิด "กินโจ๊กนี่ก่อน หมอให้ยาหลังอาหารมาด้วย คุณต้องกินยาให้ครบตามกำหนด"

ชายหนุ่มตักโจ๊กขึ้นมาเป่าไล่ความร้อน ก่อนจะยื่นช้อนไปตรงหน้าริมฝีปากซีดเซียวของหญิงสาว

รินทร์เบือนหน้าหนี "ฉันจัดการเองได้ค่ะ วางไว้ตรงนั้นแหละ"

"อย่ามาอวดเก่งตอนที่ตัวเองป่วยจะได้ไหม" พายุกดเสียงต่ำ สัญชาตญาณความอยากเอาชนะเริ่มถูกกระตุ้น "อ้าปาก รินทร์ กินโจ๊กนี่เข้าไปซะ"

"ฉันบอกว่าฉันกินเองได้ไงคะ!"

รินทร์ปัดมือของพายุออกด้วยความรำคาญ แต่เพราะร่างกายที่ยังไม่มีแรง ทำให้การปัดนั้นกลายเป็นการกระแทกช้อนจนโจ๊กหมูสับร้อนๆ หกเลอะลงบนหลังมือและแขนเสื้อของชายหนุ่ม

ความเงียบโรยตัวลงในห้องทันที รินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาเจ็บตัว

พายุมองรอยเปื้อนบนแขนเสื้อของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินทร์ นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมา เขาวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนิท

"คุณนี่มัน... ดื้อด้านและไม่รู้จักแยกแยะจริงๆ" พายุเค้นเสียงลอดไรฟัน "ผมพยายามจะทำดีกับคุณ พยายามจะดูแลคุณในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง แต่คุณกลับมองทุกอย่างในแง่ร้ายและทำตัวเป็นเม่นพองขนใส่ผมตลอดเวลา"

"ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาทำดีด้วยค่ะ!" รินทร์สวนกลับ ความรู้สึกผิดเมื่อครู่ถูกกลบด้วยความโกรธที่ถูกต่อว่า "ข้อตกลงของเราคือฉันรับจ้างเป็นคนรักบังหน้าคุณ ไม่ได้รวมถึงการให้คุณมาทำตัวล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัวและทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนี้"

"ผมไม่ได้ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ผมแค่..."

"แค่ทำตามสัญชาตญาณของการเป็นอัลฟ่างั้นสิคะ" รินทร์แทรกขึ้นมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความเย้ยหยัน "คุณเห็นคนอ่อนแอกว่า คุณก็อยากจะแสดงอำนาจด้วยการเข้ามาดูแล เพื่อให้ตัวเองรู้สึกเป็นผู้นำ เป็นผู้ปกป้อง คุณไม่ได้ทำไปเพราะห่วงใยฉันหรอกค่ะ คุณทำไปเพราะอยากสนองอีโก้ของตัวเองต่างหาก"

คำพูดที่แทงใจดำและบิดเบือนความตั้งใจของเขา ทำให้ความโกรธของพายุพุ่งถึงขีดสุด อัลฟ่าหนุ่มขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดนูน เขาพยายามกดข่มรังสีอำนาจที่พร้อมจะแผ่ซ่านออกมาตามสัญชาตญาณ เพราะรู้ดีว่าร่างกายของรินทร์ในตอนนี้บอบช้ำเกินกว่าจะรับแรงกดดันใดๆ ได้อีก

พายุสูดลมหายใจเข้าลึก เขาจ้องมองใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงความเย่อหยิ่งของเบต้าสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด และลึกๆ... คือความน้อยใจที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

"คุณมันบ้า รินทร์ คุณสร้างกำแพงบ้าๆ นั่นขึ้นมาขังตัวเองไว้ แล้วก็คอยผลักไสทุกคนที่พยายามจะเข้าใกล้" พายุเอ่ยเสียงเรียบ แต่เจือไปด้วยความผิดหวังอย่างชัดเจน "ถ้าคุณอยากจะนอนซมเป็นผักอยู่คนเดียวในห้องนี้ก็ตามใจ แต่จำเอาไว้ว่า พรุ่งนี้เช้าคุณต้องหายดีและกลับมาทำหน้าที่ของคุณให้คุ้มกับเงินที่ผมจ่ายไป"

พูดจบ พายุก็หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป ประตูลายไม้บานใหญ่ปิดลงเสียงดังสนิท ทิ้งให้รินทร์นั่งอยู่บนเตียงท่ามกลางความเงียบสงัด

รินทร์ทอดสายตามองชามโจ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะ ความร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นมาในอากาศทำให้ดวงตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ พยายามขับไล่ความรู้สึกสับสนที่กำลังตีวนอยู่ในอก

เธอรู้ว่าเมื่อกี้เธอทำเกินไป เธอรู้ว่าพายุตั้งใจจะช่วยเหลือเธอจริงๆ และเธอไม่ได้รู้สึกขยะแขยงหรือรังเกียจสัมผัสที่เขาตั้งใจจะป้อนอาหารให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่เพราะเธอกลัว...

รินทร์กลัวว่าถ้าเธอยอมรับความอ่อนโยนนั้น กลัวว่าถ้าเธอยอมลดกำแพงลงและปล่อยให้เขาเข้ามาดูแล สุดท้ายแล้วหัวใจที่บอบช้ำของเธอจะเผลอไปผูกพันกับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่เป็นอัลฟ่ายีนเด่น ผู้ชายที่วันหนึ่งอาจจะเดินมาบอกเธอว่า เขาเจอคู่แห่งโชคชะตาที่เป็นโอเมก้าและพร้อมจะทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดีเหมือนที่ผ่านมา

เธอต้องปกป้องตัวเอง เธอต้องผลักไสเขาก่อนที่ความรู้สึกของเธอจะถลำลึกไปมากกว่านี้

หญิงสาวเอื้อมมือที่ยังคงสั่นเทาไปหยิบชามโจ๊กขึ้นมา รสชาติของอาหารมื้อนี้จืดชืดกว่าที่ควรจะเป็น รินทร์ฝืนกลืนมันลงคอพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาในดวงตา เธอต้องรีบหายป่วย เธอต้องรีบกลับไปเป็นหุ่นยนต์เบต้าที่ไร้ความรู้สึก เพื่อที่เธอจะได้ไม่ตกลงไปในหลุมพรางความอ่อนโยนจอมปลอมของอัลฟ่าคนนี้อีก

ทางด้านพายุ เมื่อเดินกลับเข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์ เขาก็กระชากเสื้อยืดที่เปื้อนคราบโจ๊กออกและโยนมันทิ้งลงตะกร้าอย่างหัวเสีย ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นจัดจากฝักบัวราดรดร่างกายเพื่อดับอารมณ์คุกรุ่นในใจ

น้ำเย็นเฉียบไม่สามารถดับความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกได้ พายุยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกลู่ พิงศีรษะเข้ากับผนังกระเบื้องเย็นเยียบ ภาพใบหน้าซีดเซียวและสายตาที่มองเขาด้วยความสมเพชของรินทร์ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ตอนที่เห็นเธอล้มลงหน้าคลับเฮาส์ หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอทำให้เขาสติแตกจนเผลอตะคอกใส่ลูกน้อง เขาอุ้มเธอขึ้นรถ นั่งมองใบหน้าของเธอตลอดทางไปโรงพยาบาล และปฏิเสธที่จะให้พยาบาลเช็ดตัวให้เธอ โดยอ้างว่าเขาจะจัดการเอง

เขาทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไปทำไมกัน?

เขาคือพายุ ภักดีนวสกุล ซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ เขาไม่เคยต้องง้อใคร ไม่เคยต้องลดตัวไปดูแลใคร แต่กับผู้หญิงเบต้าปากร้ายที่เอาแต่ด่าทอเขา เขากลับยอมทิ้งอีโก้ทั้งหมดเพียงเพื่ออยากเห็นเธออาการดีขึ้น

และผลตอบแทนที่เขาได้รับ ก็คือการถูกผลักไสและถูกด่าว่าทำไปเพื่อสนองอีโก้ตัวเอง

พายุกำหมัดแน่นทุบลงบนผนังห้องน้ำอย่างแรง ความเจ็บปวดที่ข้อนิ้วไม่ได้ทำให้ความรู้สึกอึดอัดในใจทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า การเอาชนะผู้หญิงที่ชื่อรินทร์ ไม่สามารถทำได้ด้วยการใช้อำนาจ เงินตรา หรือแรงกดข่มทางสายพันธุ์