ตอนที่ 3 บีบบังคับ

บรรยากาศภายในห้องทำงานของหัวหน้าแผนกออกแบบตกแต่งภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียด เครื่องปรับอากาศที่ตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำสุดไม่ได้ช่วยลดความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของคุณศักดิ์ชัย ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมผู้เป็นเจ้าของบริษัท เขากำลังเดินวนไปวนมาอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและวิตกกังวล

รินทร์นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สองมือประสานกันแน่นวางไว้บนตัก เธอมองแฟ้มเอกสารปกแข็งที่ถูกโยนกระแทกพื้นโต๊ะจนกระดาษด้านในเลื่อนหลุดออกมา มันคือสัญญาว่าจ้างโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง มูลค่าหลายสิบล้านบาท ซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงบริษัทแห่งนี้ให้อยู่รอดได้ในสภาวะเศรษฐกิจฝืดเคือง

"คุณรินทร์ คุณไปทำอะไรให้ทางภักดีนวสกุลกรุ๊ปไม่พอใจ" น้ำเสียงของคุณศักดิ์ชัยสั่นพร่า ทั้งโกรธและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "เมื่อเช้านี้ ทางนั้นส่งอีเมลสายตรงมาถึงผม แจ้งระงับการก่อสร้างและการตกแต่งภายในทั้งหมดในส่วนที่คุณรับผิดชอบ แถมยังขู่ว่าถ้าไม่เปลี่ยนตัวหัวหน้าทีมออกแบบ พวกเขาจะยกเลิกสัญญาและฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัทเราทั้งหมด!"

รินทร์เบิกตากว้าง ความรู้สึกชาหนึบแล่นปราดตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาถึงใบหน้า "ระงับงานหรือคะ แต่แบบแปลนทั้งหมดผ่านการอนุมัติแล้ว และเราก็เริ่มสั่งวัสดุเข้ามาหน้างานแล้วด้วย รินทร์ไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดเรื่องงานเลยนะคะคุณศักดิ์ชัย"

"ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน แล้วมันเรื่องอะไร!" หัวหน้าแผนกตบโต๊ะเสียงดังสนิท "คุณไปพบท่านประธานของเขามาเมื่อวานไม่ใช่หรือไง คุณไปพูดอะไรขัดหูคนระดับนั้นเข้า เขาถึงได้สั่งระงับงานทุกอย่างแบบสายฟ้าแลบแบบนี้ คุณรู้ไหมว่าถ้าเราเสียโปรเจกต์นี้ไป บริษัทเราขาดทุนย่อยยับแน่ พนักงานอีกกี่สิบชีวิตจะต้องตกงาน"

คำพูดของเจ้านายเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางศีรษะของหญิงสาว รินทร์กัดริมฝีปากล่างแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือด นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความโกรธแค้นที่เริ่มปะทุขึ้นมาในอก

พายุ ภักดีนวสกุล

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้แค่ขู่ตอนที่เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของเขา เขาใช้สถานะซีอีโอและอำนาจเงินตราในมือ บีบคั้นเธอผ่านหน้าที่การงานอย่างเลือดเย็นที่สุด เขาไม่สนใจว่าการระงับงานกะทันหันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตคนงานหรือพนักงานบริษัทกี่คน เขาเพียงแค่ใช้ทุกคนเป็นหมากบนกระดาน เพื่อต้อนให้เธอจนมุม

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปมีปัญหาส่วนตัวอะไรกับผู้บริหารระดับนั้น" คุณศักดิ์ชัยทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับ "แต่คุณต้องรับผิดชอบรินทร์ คุณคือพนักงานหัวกะทิของที่นี่ ผมไม่อยากไล่คุณออก หรือปล่อยให้ชื่อคุณติดแบล็กลิสต์ในวงการอินทีเรียจนหมดอนาคต แต่ถ้าคุณเคลียร์ปัญหานี้ไม่ได้ภายในวันนี้ ผมก็คงต้องทำตามที่ภักดีนวสกุลกรุ๊ปต้องการ"

คำว่า 'ติดแบล็กลิสต์' และ 'หมดอนาคต' ทำให้ลมหายใจของรินทร์สะดุด ความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิตของเธอคือการเก็บเงินสักก้อนเพื่อไปเปิดบริษัทรับออกแบบเล็กๆ ของตัวเอง หากประวัติการทำงานของเธอถูกประทับตราว่าถูกไล่ออกเพราะสร้างความเสียหายให้ลูกค้ารายใหญ่ โอกาสที่เธอจะลืมตาอ้าปากในวงการนี้ก็แทบจะเป็นศูนย์

อำนาจของเงินและสายเลือดอัลฟ่า มันน่าขยะแขยงถึงเพียงนี้เชียวหรือ

รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มความสั่นไหวในน้ำเสียง "รินทร์เข้าใจแล้วค่ะคุณศักดิ์ชัย รินทร์จะไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเอง รินทร์รับรองว่าบริษัทจะไม่ได้ผลกระทบและไม่เสียโปรเจกต์นี้ไปแน่นอนค่ะ"

หญิงสาวลุกขึ้นยืน โค้งศีรษะให้เจ้านายเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่บ้าคลั่ง เธอคว้ากระเป๋าสะพายและกุญแจรถ เดินดุ่มๆ ออกจากออฟฟิศโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนร่วมงาน

ตลอดเส้นทางที่ขับรถมุ่งหน้าไปยังตึกสำนักงานใหญ่ของภักดีนวสกุลกรุ๊ป มือบางกำพวงมาลัยแน่นจนข้อต่อขาวซีด รินทร์โกรธจนแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ เธอเกลียดการถูกเอาเปรียบ เกลียดการถูกบีบบังคับด้วยวิธีสกปรก แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บใจที่สุด คือการที่เธอรับรู้ว่าตัวเองมีพลังต่อรองน้อยแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจอย่างแท้จริง

เมื่อรถจอดสนิทในลานจอดรถวีไอพีที่เธอหน้าด้านขับเข้ามาจอด รินทร์ก้าวลงจากรถด้วยความรวดเร็ว เธอเดินผ่านโถงล็อบบี้ตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหารโดยไม่รอให้พนักงานต้อนรับซักถาม รปภ. ร่างใหญ่สองคนทำท่าจะเข้ามาขวาง แต่ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์กลับยกมือขึ้นปรามไว้เสียก่อน

"เชิญครับคุณรินทร์ ท่านประธานกำลังรอคุณอยู่พอดี" กวิน ผู้ช่วยส่วนตัวของพายุระบายยิ้มการค้าที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความรู้ทัน

รินทร์ปรายตามองกวินเพียงแวบเดียว ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์ การที่ผู้ช่วยของเขามารอรับเธออยู่แล้ว เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าพายุคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว เขารู้ว่าเธอจะต้องมา เขารู้ว่าวิธีสกปรกนี้จะได้ผล

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นหกสิบ รินทร์เดินนำหน้ากวินตรงดิ่งไปยังประตูไม้บานใหญ่ที่สลักลวดลายเรียบหรู โดยไม่ต้องรอให้ผู้ช่วยหนุ่มเคาะประตู เธอเอื้อมมือไปบิดลูกบิดและผลักมันเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนิท

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวกว้างเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อป พายุอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นลวกๆ เนกไทถูกปลดให้หลวมเล็กน้อยเผยให้เห็นความผ่อนคลาย เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ สองมือประสานกันวางไว้บนโต๊ะ ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นผู้มาเยือน

"คุณมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้สิบห้านาทีนะ รินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ

"คุณทำบ้าอะไรของคุณ" รินทร์เดินเข้าไปหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงาน สองมือวางกระแทกลงบนแผ่นไม้เนื้อแข็ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด "คุณระงับโปรเจกต์ของบริษัทฉัน ขู่จะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย ทั้งที่งานทุกอย่างดำเนินไปตามแผน คุณเอาหน้าที่การงานของคนอื่นมาล้อเล่นเพื่อสนองอีโก้ตัวเองงั้นเหรอ"

พายุไม่ได้แสดงความสะทกสะท้านต่อความเกรี้ยวกราดของหญิงสาว เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยสายตาของผู้ชนะ "ผมไม่ได้ล้อเล่น ผมทำธุรกิจ และในโลกของการทำธุรกิจ ผู้ที่มีอำนาจมากกว่าคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ ผมมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะระงับหรือยกเลิกสัญญากับบริษัทรับเหมาที่ไม่สามารถตอบสนองความพึงพอใจของผมได้"

"ความพึงพอใจเรื่องงาน หรือความพึงพอใจส่วนตัวกันแน่" รินทร์ตอกกลับเสียงแข็ง "คุณมันหน้าตัวเมีย คุณพายุ เมื่อวานคุณใช้แรงกดข่มทางสายพันธุ์บังคับฉันไม่ได้ วันนี้คุณก็เลยใช้เงินและอำนาจสกปรกมาบีบฉันแทน คุณพิสูจน์ให้ฉันเห็นชัดเจนเลยว่า ที่ฉันด่าคุณว่าป่าเถื่อนและมักง่ายเมื่อวาน มันไม่ได้ผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงเลยสักนิด"

คิ้วเข้มของอัลฟ่าหนุ่มเลิกขึ้นเล็กน้อย คำด่าทอที่ตรงไปตรงมาของรินทร์ยังคงเสียดแทงความรู้สึกและสั่นคลอนความมั่นใจของเขาได้เสมอ แต่ครั้งนี้เขาเตรียมตัวมาดีกว่าเมื่อวาน เขาจะไม่ปล่อยให้ความโกรธและสัญชาตญาณดิบเข้ามาครอบงำจนเสียเปรียบอีก

"คุณจะด่าผมยังไงก็เชิญ รินทร์" พายุพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งการแผ่รังสีอำนาจกดข่มใดๆ "ความจริงก็คือความจริง โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรมหรืออุดมคติโลกสวยของคุณ มันขับเคลื่อนด้วยเงินและอำนาจ คุณปฏิเสธเงินยี่สิบล้านของผมเพื่อรักษาศักดิ์ศรี แต่ตอนนี้ศักดิ์ศรีของคุณกำลังจะทำให้เพื่อนร่วมงานต้องตกงาน และทำให้ตัวคุณเองหมดอนาคตในวงการนี้"

พายุเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลที่คุ้นตาไปตรงหน้าเธอ มันคือสัญญาจ้างฉบับเดิมที่เธอเพิ่งปฏิเสธไปเมื่อยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อน

"ข้อเสนอยังคงเหมือนเดิม" พายุชี้ไปที่เอกสาร "เซ็นสัญญานี้ รับหน้าที่เป็นคนรักกำมะลอของผมเป็นเวลาหนึ่งปี ย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดของผม และกันพวกโอเมก้ารวมถึงครอบครัวของผมออกไป แลกกับเงินยี่สิบล้านบาท จ่ายล่วงหน้าสิบล้านทันที และบริษัทของคุณก็จะได้ทำงานโปรเจกต์นี้ต่อไปจนจบโดยไม่มีการรบกวนใดๆ อีก"

รินทร์จ้องมองเอกสารตรงหน้า ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ เธออยากจะหยิบกระดาษพวกนั้นมาฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วปาใส่หน้าผู้ชายตรงหน้า อยากจะเดินหันหลังและปล่อยให้บริษัทล้มละลายไปเพื่อรักษาความตั้งใจของตัวเอง

แต่ภาพของคุณศักดิ์ชัยที่นั่งกุมขมับ ภาพของพี่ชัยหัวหน้าช่างที่ทำงานหาเงินส่งลูกเรียน ภาพของความใฝ่ฝันที่อยากจะมีบริษัทเป็นของตัวเอง มันฉุดรั้งขาทั้งสองข้างของเธอเอาไว้

ในโลกแห่งความเป็นจริง ความเกลียดชังและศักดิ์ศรีไม่สามารถใช้จ่ายแทนเงินค่าเช่าบ้านหรือซื้อข้าวเกลี่ยปากท้องได้ รินทร์หลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด พยายามจัดการกับความรู้สึกพ่ายแพ้ที่เกาะกินหัวใจ

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพลุ่งพล่านได้มอดดับลง เหลือเพียงความเย็นชาและแววตาที่ว่างเปล่าอย่างไร้ก้นบึ้ง

พายุสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เขารู้สึกถึงชัยชนะที่รออยู่ตรงหน้า แต่มันกลับเป็นชัยชนะที่ให้ความรู้สึกแห้งแล้งอย่างประหลาด เขาคาดหวังจะเห็นเธอยอมจำนนด้วยความกลัว หรือร้องไห้ขอร้องความเห็นใจ แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นกลับมองทะลุตัวเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงเศษซากที่ไร้ค่า

รินทร์เอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอเปิดแฟ้มเอกสาร พลิกไปยังหน้าสุดท้ายโดยไม่อ่านรายละเอียดด้านในแม้แต่บรรทัดเดียว ปลายปากกาจรดลงบนหน้ากระดาษ ตวัดลายเซ็นของตนเองลงไปอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนกระดาษแทบทะลุ

เธอโยนปากกาทิ้งลงบนโต๊ะเสียงดังแกรก เลื่อนแฟ้มเอกสารกลับไปหาพายุ

"คุณได้ในสิ่งที่คุณต้องการแล้ว" เสียงของรินทร์เย็นเยียบ ทรงพลังยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอ "พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปเก็บของและย้ายเข้าคอนโดคุณตามข้อตกลง กรุณาโอนเงินสิบล้านเข้าบัญชีฉันภายในวันนี้ และสั่งให้ลูกน้องของคุณปลดบล็อกโปรเจกต์ของบริษัทฉันเดี๋ยวนี้"

พายุก้มมองลายเซ็นบนเอกสาร เขาควรจะพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกกดดันเสียเอง

"คุณเป็นคนฉลาด รินทร์" พายุเอ่ยชม แม้จะรู้ดีว่ามันฟังดูจอมปลอม "การเลือกทางที่ได้ผลประโยชน์สูงสุด ย่อมดีกว่าการยึดติดกับทิฐิโง่ๆ"

รินทร์แค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยคุณพายุ การที่ฉันยอมเซ็นสัญญา ไม่ได้แปลว่าฉันยอมแพ้ต่ออำนาจของคุณ หรือยอมรับในความเป็นอัลฟ่าของคุณ"

หญิงสาวใช้สองมือยันโต๊ะทำงาน โน้มตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม นัยน์ตาของเธอสบกับดวงตาสีรัตติกาลอย่างไม่ลดละ

"ฉันเซ็นมันเพราะฉันเห็นแก่เงินของคุณต่างหาก เงินยี่สิบล้านที่จะทำให้ฉันมีทุนไปเปิดบริษัทของตัวเอง เงินที่จะทำให้ฉันหลุดพ้นจากการเป็นลูกจ้างและไม่ต้องมาก้มหัวให้คนมักง่ายอย่างคุณอีก" รินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน "จำเอาไว้ให้ดีนะคะคุณพายุ ระหว่างเรามันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ปราศจากความรู้สึก ฉันจะทำหน้าที่ตามสัญญาให้คุ้มค่ากับเงินทุกบาททุกสตางค์ แต่ในสายตาของฉัน คุณก็ยังคงเป็นแค่อัลฟ่าที่น่าขยะแขยงและน่าสมเพชที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ"

พูดจบ รินทร์ก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เธอหมุนตัวและเดินก้าวออกไปจากห้องทำงานของซีอีโอด้วยท่วงท่าที่สง่างามและมั่นคง แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรง ไม่มีการค้อมศีรษะ ไม่มีการแสดงความเคารพใดๆ ทั้งสิ้น

ประตูไม้บานใหญ่ปิดลง ทิ้งให้พายุนั่งอยู่ตามลำพังในห้องที่กว้างขวาง

อัลฟ่าหนุ่มทอดสายตามองประตูที่หญิงสาวเพิ่งเดินจากไป เขาหยิบแฟ้มสัญญาขึ้นมาดูอีกครั้ง ลายเซ็นของรินทร์เด่นหราอยู่บนแผ่นกระดาษ เขาชนะการเจรจาครั้งนี้ เขาใช้สมองและอำนาจต้อนให้เบต้าอวดดีคนนั้นต้องยอมจรดปากกาเซ็นสัญญารับจ้างเป็นคนรักของเขาได้สำเร็จ

แต่ทำไม... ภายในใจของเขากลับไม่รู้สึกถึงความภาคภูมิใจเลยแม้แต่น้อย

คำพูดสุดท้ายของรินทร์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท สายตาที่มองเขาด้วยความสมเพชราวกับมองดูแมลงชั้นต่ำนั้น กรีดลึกเข้าไปในความหยิ่งยโสของอัลฟ่ายีนเด่นจนเกิดรอยร้าว

เธอไม่ได้หมอบกราบ เธอไม่ได้ยอมสยบ เธอแค่ก้มลงมาหยิบผลประโยชน์จากมือของเขาด้วยความรังเกียจ