ตอนที่ 6 สงครามประสาท

แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนหน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ รินทร์กำลังใช้ปากกาสไตลัสขีดเขียนแก้ไขแบบแปลนสามมิติของร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้าอย่างมีสมาธิ เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาสี่ทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนตามปกติของเธอ แต่เพราะงานชิ้นนี้มีกำหนดส่งในเช้าวันมะรืน เธอจึงต้องเร่งมือจัดการให้เสร็จสิ้น

ความเงียบสงบภายในห้องนอนปีกขวาถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน

เสียงเบสหนักหน่วงจากเครื่องเสียงราคาแพงหูฉี่ดังกระหึ่มขึ้นจนผนังห้องสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา เสียงแก้วกระทบกัน และเสียงพูดคุยจอแจที่ดังลอดทะลุประตูไม้บานหนาเข้ามา รินทร์ชะงักปลายปากกา เธอขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันและเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูห้อง

เพนต์เฮาส์ที่เคยเงียบสงบราวกับสุสาน บัดนี้กลายสภาพเป็นไนต์คลับขนาดย่อมไปเสียแล้ว

รินทร์วางปากกาลงบนโต๊ะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว กฎข้อที่สองของการอยู่ร่วมกันระบุไว้ชัดเจนว่า ห้ามส่งเสียงดังรบกวนในพื้นที่ส่วนกลางยามวิกาล และพายุกำลังจงใจแหกกฎข้อนั้นอย่างหน้าตาเฉย

หญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่ประตูห้อง มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดหมายจะเปิดออกไปต่อว่าเจ้าของห้องที่ไร้มารยาท แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็หยุดชะงัก

เสียงผู้หญิงดัดแหลมเล็กที่ดังแทรกเสียงเพลงเข้ามา ทำให้รินทร์เดาได้ไม่ยากว่าแขกที่พายุพามาคืนนี้ไม่ได้มีแค่เพื่อนร่วมงานหรือลูกน้อง แต่ยังมีกลุ่มโอเมก้าที่พร้อมจะทอดสะพานให้ซีอีโอหนุ่มรวมอยู่ด้วย

รินทร์ดึงมือกลับจากลูกบิดประตู สมองอันชาญฉลาดของเธอเริ่มประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

คนอย่างพายุ ภักดีนวสกุล ผู้ชายที่หวงแหนพื้นที่ส่วนตัวยิ่งกว่าอะไรดี ไม่มีทางพาคนหมู่มากมาจัดปาร์ตี้ส่งเสียงดังในรังของตัวเองอย่างไร้เหตุผล เขาคืออัลฟ่าจอมเผด็จการที่เกลียดความวุ่นวาย แต่คืนนี้เขากลับสร้างความวุ่นวายขึ้นมาเสียเอง

เป้าหมายของเขาไม่ได้อยู่ที่การเฉลิมฉลอง แต่เป้าหมายของเขาคือตัวเธอต่างหาก

เขาต้องการยั่วโมโหเธอ เขาต้องการเห็นเธอหัวเสีย เดินออกไปโวยวายและแสดงอาการหึงหวงหรืออย่างน้อยก็แสดงความเกรี้ยวกราดออกมา เพื่อทำลายหน้ากากหุ่นยนต์ที่เธอสวมอยู่ เพื่อพิสูจน์ว่าเขาสามารถควบคุมอารมณ์ของเธอได้

รินทร์แค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีน้ำตาลวาววับไปด้วยความรู้ทัน

ถ้าเขาอยากเล่นสงครามประสาท เธอก็จะสนองให้ แต่เธอจะเล่นในกติกาของเธอเอง

หญิงสาวหมุนตัวเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน เธอเปิดลิ้นชักหยิบหูฟังครอบหูแบบตัดเสียงรบกวนคุณภาพสูงออกมาสวมทับใบหน้า กดเปิดโหมดตัดเสียงรบกวนขั้นสูงสุด และเปิดเพลย์ลิสต์เพลงคลาสสิกบรรเลงเปียโนด้วยระดับเสียงที่พอเหมาะ

ทันทีที่เสียงเพลงของโมสาร์ทดังขึ้น เสียงเบสหนักหน่วงและเสียงโหวกเหวกด้านนอกก็ถูกตัดขาดออกไปอย่างสิ้นเชิง โลกของรินทร์กลับมาสงบสุขอีกครั้ง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบปากกาสไตลัสขึ้นมา และจมดิ่งลงสู่แบบแปลนตรงหน้าด้วยสมาธิที่แน่วแน่กว่าเดิม

บริเวณห้องนั่งเล่นด้านนอก บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก

พายุนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ในมือถือแก้ววิสกี้สีอำพัน ข้างกายเขามีโอเมก้าสาวสวยสองคนกำลังพยายามเบียดเสียดเรือนร่างเข้าหาและรินเครื่องดื่มเอาใจ กลิ่นฟีโรโมนหอมหวานของดอกไม้และผลไม้ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกพิศวาสหรือตื่นตัวเลยแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกรำคาญจนอยากจะไล่ตะเพิดคนพวกนี้ออกไปให้พ้นหน้า

แต่เขายังทำแบบนั้นไม่ได้ จนกว่าเป้าหมายที่แท้จริงจะปรากฏตัว

นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองไปที่ประตูห้องปีกขวาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ห้าสิบนาทีผ่านไปแล้วนับตั้งแต่เขาให้ลูกน้องเปิดเพลงเสียงดังสุดขีด แต่ประตูลายไม้บานนั้นยังคงปิดสนิท ไม่มีการขยับเขยื้อน ไม่มีการเปิดออกมาก่นด่า ไม่มีแม้แต่เงาของผู้หญิงอวดดีคนนั้น

"พายุ มึงคิดบ้าอะไรอยู่วะ ถึงชวนพวกกูมาปาร์ตี้ที่นี่" กริช เพื่อนสนิทที่เป็นอัลฟ่าและหุ้นส่วนธุรกิจเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม "ปกติมึงหวงเพนต์เฮาส์นี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่เคยยอมให้ใครเฉียดเข้ามาทำห้องมึงเหม็นกลิ่นเหล้าเลยนี่หว่า"

"กูแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ" พายุตอบปัดๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องของรินทร์

กริชมองตามสายตาของเพื่อนสนิท ก่อนจะยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงข่าวลือที่กำลังหนาหูในแวดวงสังคม "อ๋อ หรือว่ามึงกำลังทดสอบความอดทนของแม่ยอดยาหยีเบต้าคนนั้นอยู่ กูได้ยินมาว่าเมื่อคืนก่อน เธอฟาดพวกกลุ่มของรตีกลางงานกาลาเสียจนหงายเงิบ ฝีปากร้ายไม่เบาเลยนี่หว่า กูชักอยากจะเห็นหน้าชัดๆ แล้วสิว่าจะสวยหยิ่งขนาดไหน"

"อย่ายุ่งกับคนของกู" พายุกดเสียงต่ำ รังสีความหวงก้างแผ่ออกมาโดยอัตโนมัติจนกริชต้องยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้

"เออๆ กูไม่ยุ่งหรอก แต่กูว่าแผนมึงน่าจะแป้กว่ะ ดูท่าทางแม่เบต้าของมึงจะใจเย็นเป็นน้ำแข็งเลยนะ ปล่อยให้มึงนั่งล้อมรอบไปด้วยโอเมก้าฮีทตั้งนานสองนาน ยังไม่ออกมาดูดำดูดีเลย" กริชหัวเราะร่วนก่อนจะหันไปสนใจแก้วเหล้าของตัวเองต่อ

คำพูดของเพื่อนสนิทแทงใจดำพายุอย่างจัง

ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ต้นเริ่มปะทุขึ้นในอก เขาเป็นถึงจ่าฝูง เป็นผู้ชายที่โอเมก้าครึ่งค่อนประเทศพร้อมจะถวายตัวให้ แต่ผู้หญิงเบต้าจืดชืดที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน กลับมองเขาเป็นแค่ก้อนหินที่ไร้ค่า เธอไม่หึงหวง ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะเสียเวลาเดินออกมาด่าเขาด้วยซ้ำ

พายุกระดกวิสกี้ในแก้วจนหมดรวดเดียว เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดนูน ในเมื่อใช้เสียงดังยั่วโมโหไม่ได้ผล เขาก็จะใช้วิธีที่ถนัดที่สุดในการบีบบังคับให้เธอต้องคลานออกมาหาเขาเอง

อัลฟ่าหนุ่มปลดปล่อยรังสีอำนาจของยีนเด่นออกมาอย่างเงียบเชียบ

มันไม่ใช่กลิ่นฟีโรโมนที่ยั่วยวน แต่มันคือคลื่นความกดดันที่มองไม่เห็น รังสีอำนาจที่หนักอึ้งแผ่กระจายออกจากร่างของพายุ พุ่งตรงไปยังประตูห้องปีกขวาอย่างจงใจ กริชและลูกน้องอัลฟ่าคนอื่นๆ ในห้องนั่งเล่นสัมผัสได้ถึงความกดดันนี้ พวกเขาชะงักการสนทนาและรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที ส่วนพวกโอเมก้าสาวถึงกับตัวสั่นและก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

พายุกระตุกยิ้มมุมปาก คราวนี้แหละ ต่อให้เธอจะใส่หูฟังหรือหลับลึกแค่ไหน เธอก็หนีความกดดันทางกายภาพนี้ไม่พ้น เธอจะต้องทนไม่ไหวและวิ่งหนีออกมาจากห้องอย่างแน่นอน

ภายในห้องนอนปีกขวา รินทร์กำลังลงสีแสงเงาบนแบบแปลนอย่างเพลิดเพลิน

จู่ๆ มวลอากาศรอบตัวก็หนักอึ้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกเหมือนมีใครนำก้อนหินขนาดใหญ่มาวางทับลงบนหน้าอกทำให้จังหวะการหายใจของรินทร์สะดุด อากาศในห้องที่เคยเย็นสบายกลายเป็นความอึดอัดที่บีบรัดจนลำคอตีบตัน ขนอ่อนตามร่างกายลุกซันด้วยความรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้

รินทร์ชะงักมือ ปากกาสไตลัสร่วงหลุดจากนิ้วตกกระทบหน้าจอแท็บเล็ต

เธอรู้ทันทีว่าความรู้สึกทรมานนี้คืออะไร มันคือแรงกดข่มของอัลฟ่ายีนเด่น เป็นพลังอำนาจสกปรกที่พายุเคยใช้บีบบังคับเธอในห้องทำงานของเขา และตอนนี้เขากำลังใช้มันโจมตีเธอทะลุกำแพงห้องเข้ามา

ความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณสัตว์โลกพยายามสั่งให้เธอวิ่งหนีออกไปหาอากาศบริสุทธิ์ สั่งให้เธอเปิดประตูออกไปร้องขอความเมตตาจากจ่าฝูงที่อยู่ด้านนอก ร่างกายของเธอสั่นเทา เหงื่อเย็นเยียบซึมชื้นตามกรอบหน้าและฝ่ามือ

แต่รินทร์ไม่ยอมตกเป็นทาสของสัญชาตญาณ

หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างแรงจนรับรู้ถึงรสชาติคาวเลือด เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกจมลึกลงไปในฝ่ามือ ใช้ความเจ็บปวดทางกายกระชากสติสัมปชัญญะของตัวเองกลับมา รินทร์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดแม้จะรู้สึกเหมือนปอดกำลังถูกบีบอัด เธอท่องประโยคเดิมซ้ำๆ ในหัว

เขาแค่อยากเห็นฉันพ่ายแพ้ เขาแค่อยากให้ฉันยอมสยบ ฉันจะไม่มีวันให้ในสิ่งที่เขาต้องการเด็ดขาด

รินทร์ฝืนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลของเธอวาววับไปด้วยความดื้อรั้นและความโเกลียดชัง เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบปากกาสไตลัสขึ้นมาจับให้มั่น เกร็งกล้ามเนื้อแขนเพื่อบังคับไม่ให้มือสั่น หญิงสาวจ้องมองเส้นสายบนหน้าจอแท็บเล็ต บังคับสายตาและสมองให้โฟกัสอยู่กับงานตรงหน้าเท่านั้น

เวลาแต่ละนาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมาน รินทร์ต้องสู้กับความรู้สึกอึดอัดที่กดทับลงมาอย่างต่อเนื่อง เธอฝืนลากเส้น ฝืนลงสี ฝืนทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าแรงกดดันของอัลฟ่าไม่สามารถทำลายสมาธิและความตั้งใจของเบต้าอย่างเธอได้

ทางด้านพายุ เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีแล้วที่เขาแผ่รังสีอำนาจออกไปอย่างเต็มกำลัง

เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมของซีอีโอหนุ่ม การคงสภาพแรงกดข่มอย่างต่อเนื่องต้องใช้พลังงานมหาศาล เขาเพ่งมองไปที่ประตูห้องปีกขวาด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมถึงยังไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่ยีนพิเศษ จะทนรับแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้ได้อย่างไร

ความรู้สึกท้าทายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและร้อนรน พายุเริ่มสูญเสียสมาธิ รังสีอำนาจที่เขาแผ่ออกมาเริ่มแกว่งและลดทอนความรุนแรงลง เขาหันไปมองแขกในห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้นั่งเงียบกริบด้วยความอึดอัด ปาร์ตี้ที่เขาตั้งใจจัดขึ้นเพื่อยั่วโมโหรินทร์ ตอนนี้กลับกลายเป็นงานกร่อยที่น่าเบื่อหน่ายที่สุด

"พวกมึงกลับไปให้หมด" พายุเอ่ยปากไล่เสียงห้วน

กริชและลูกน้องคนอื่นๆ ไม่รอให้พูดซ้ำสอง พวกเขารีบคว้าเสื้อคลุมและทยอยเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยากอยู่เป็นกระสอบทรายอารมณ์ให้ซีอีโอจอมเผด็จการในเวลานี้

เมื่อประตูดิจิทัลปิดลง ทิ้งให้เพนต์เฮาส์กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง พายุทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟาอย่างแรง เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด

เขาแพ้... เขาแพ้สงครามประสาทครั้งนี้อย่างราบคาบ

พายุผุดลุกขึ้นยืน เขาเดิน 성큼성큼 ตรงไปยังประตูห้องปีกขวา มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดและบิดมันเปิดออกโดยไม่สนใจกฎเกณฑ์เรื่องการห้ามล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัวที่รินทร์เคยตั้งไว้

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้อัลฟ่าหนุ่มต้องชะงักงัน

รินทร์ไม่ได้นอนสลบไสลหรือดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นอย่างที่เขาคิดกังวล เธอนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ทำงาน สวมหูฟังครอบหูขนาดใหญ่ นัยน์ตาคู่สวยจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ต มือบางกำลังขีดเขียนลงสีอย่างคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา เธอได้ตัดขาดจากโลกภายนอกและไม่ได้รับรู้ถึงความวุ่นวายรวมถึงแรงกดข่มที่เขาพยายามสาดใส่เธอเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่เมื่อพายุพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขากลับสังเกตเห็นรอยเลือดจางๆ ที่ริมฝีปากล่างของหญิงสาว และรอยเล็บที่จิกลึกจนห้อเลือดบนหลังมือซ้ายที่วางประคองอยู่บนโต๊ะ

หัวใจของพายุกระตุกวูบ

เธอรับรู้... เธอรับรู้ถึงแรงกดข่มของเขาทุกอย่าง เธอทรมาน เธออึดอัด แต่เธอเลือกที่จะทำร้ายตัวเองเพื่อรักษาสติสัมปชัญญะ เลือกที่จะฝืนทนความเจ็บปวดทางกาย ดีกว่าการยอมเดินออกไปก้มหัวให้เขา

ความรู้สึกผิดระลอกเล็กๆ ตีตื้นขึ้นมาในอกของอัลฟ่าหนุ่ม มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย เขาเคยชินกับการบีบบังคับคนอื่นให้ยอมจำนน แต่เมื่อมาเจอคนที่ยอมหักไม่ยอมงออย่างรินทร์ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนพาลที่ไร้เหตุผลและน่าสมเพช

รินทร์สัมผัสได้ถึงเงาของใครบางคนที่ทาบทับลงมา เธอละสายตาจากหน้าจอ ถอดหูฟังออกแล้วหันไปมองผู้บุกรุก

ใบหน้าของเบต้าสาวยังคงเรียบตึง ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาสีน้ำตาลสบกับดวงตาสีรัตติกาลอย่างนิ่งสงบ

"งานปาร์ตี้จบแล้วเหรอคะ ท่านประธาน" รินทร์เอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับถามเรื่องสภาพอากาศ "ถ้าคุณแขกกลับไปหมดแล้ว รบกวนช่วยปิดประตูห้องให้ฉันด้วยค่ะ ฉันยังต้องทำงานต่อ"

พายุกัดกรามแน่น คำพูดที่แสนจะสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเฉยเมยของเธอกรีดลึกเข้าไปในอีโก้ของเขา

"คุณไม่โกรธเลยหรือไง ที่ผมพาคนมารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ แถมยัง..." พายุหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เขาไม่อยากยอมรับออกมาตรงๆ ว่าเขาจงใจใช้แรงกดข่มทำร้ายเธอ

"โกรธไปแล้วฉันจะได้อะไรขึ้นมาคะ" รินทร์ตอบเรียบๆ "คุณเป็นเจ้าของห้อง คุณจ่ายเงินจ้างฉันมา คุณมีสิทธิ์จะทำอะไรในอาณาเขตของคุณก็ได้ ส่วนฉันก็แค่หาวิธีรับมือและตั้งใจทำงานของฉันต่อไป การแสดงความโกรธให้คนที่จงใจยั่วโมโหเห็น มันคือความพ่ายแพ้ค่ะ และฉันเกลียดความพ่ายแพ้"

คำตอบของรินทร์ตอกย้ำความล้มเหลวของพายุอย่างสมบูรณ์แบบ เขาตั้งใจจะยั่วให้เธอสติแตก แต่กลับกลายเป็นเขาเองที่สติหลุดและร้อนรนอยู่ฝ่ายเดียว

"อ้อ แล้วก็..." รินทร์พูดต่อสายตาจับจ้องไปที่มือหนาที่จับลูกบิดประตูอยู่ "คราวหลังถ้าจะทดสอบอำนาจจ่าฝูงของคุณ ช่วยจำกัดขอบเขตให้อยู่แค่ในพื้นที่ส่วนกลางด้วยนะคะ การปล่อยแรงกดข่มเข้ามาในห้องนอนคนอื่น มันเสียมารยาทและสะท้อนถึงการขาดความควบคุมสติปัญญาอย่างรุนแรงค่ะ"

ด่าจบ หญิงสาวก็หันกลับไปสวมหูฟังและจรดปลายปากกาลงบนหน้าจอแท็บเล็ตต่อ ตัดบทสนทนาและตัดเขาออกจากโลกของเธออย่างสิ้นเชิง

พายุยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตู เขามองแผ่นหลังบอบบางแต่โคตรจะแข็งแกร่งของเบต้าสาวด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปกันไปหมด ทั้งโกรธที่ถูกด่าหน้าหงาย ทั้งหงุดหงิดที่ทำอะไรเธอไม่ได้ และลึกๆ ในใจ... เขาเริ่มเกิดความรู้สึกยอมรับนับถือในความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงคนนี้อย่างไม่อาจปฏิเสธได้

อัลฟ่าหนุ่มกำลูกบิดประตูแน่น ก่อนจะดึงมันปิดลงอย่างแผ่วเบาโดยไม่หลุดคำพูดใดๆ ออกมาอีก

พายุเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ สงครามประสาทคืนนี้จบลงแล้ว และซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ราบคาบให้กับเบต้าที่ไม่มีแม้แต่กลิ่นฟีโรโมนป้องกันตัว