ตอนที่ 9 ภูมิคุ้มกันเบต้า

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามนับตั้งแต่รินทร์หายจากอาการไข้หวัดใหญ่ หญิงสาวกลับมาใช้ชีวิตตามตารางเวลาเดิมอย่างเคร่งครัด เธอตื่นเช้าไปคุมไซต์งาน กลับมาจัดการแบบแปลนในห้อง และรักษาระยะห่างจากเจ้าของเพนต์เฮาส์อย่างสมบูรณ์แบบ กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาใหม่นั้นหนาและสูงชันยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการลบเลือนความทรงจำเรื่องชามโจ๊กและผ้าชุบน้ำในคืนที่เธอป่วยให้หมดสิ้น

เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง รินทร์นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในโซนครัว แสงไฟสีวอร์มไวท์ส่องกระทบหน้าจอแล็ปท็อปและกองเอกสารที่วางระเกะระกะ มือบางยกแก้วน้ำเย็นจัดขึ้นจิบเพื่อไล่ความง่วงงุน ทว่าความสงบสุขยามวิกาลก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน

เสียงประตูดิจิทัลหน้าเพนต์เฮาส์ถูกปลดล็อกและกระชากเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนิท ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพรวดพลาดเข้ามาด้านใน

รินทร์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน เธอหันไปมองทางต้นเสียงและพบกับพายุในสภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เสื้อสูทแบรนด์เนมราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้ที่พื้นพรมหน้าประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกกว้างจนเห็นแผงอกแกร่งที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เนกไทถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ เส้นผมสีเข้มที่เคยถูกจัดทรงอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์ต้องเบิกตากว้าง ไม่ใช่สภาพที่ดูไม่ได้ของซีอีโอหนุ่ม แต่มันคือความเปลี่ยนแปลงของมวลอากาศภายในห้อง

วินาทีที่พายุก้าวเข้ามา อากาศที่เคยเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศกลับหดตัวลงอย่างฉับพลัน ความรู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดมหึมาหล่นทับลงบนหน้าอกทำให้รินทร์เผลอปล่อยแก้วน้ำในมือกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ ลำคอของเธอตีบตันจนจังหวะการหายใจสะดุด ขนอ่อนทั่วเรือนร่างลุกซันด้วยสัญชาตญาณการเตือนภัยถึงอันตรายขั้นสูงสุด

แรงกดข่มของอัลฟ่ายีนเด่นกำลังแผ่ซ่านออกมากัดกินพื้นที่ทุกตารางนิ้วในเพนต์เฮาส์

พายุเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงเจรจาธุรกิจที่ไนต์คลับระดับวีไอพี ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งโอเมก้าคนหนึ่งในงานเกิดอาการฮีทฉับพลัน กลิ่นฟีโรโมนหอมฉุนที่รุนแรงและขาดการควบคุมแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าทุกคนในงานให้บ้าคลั่ง พายุใช้ความอดทนขั้นสูงสุดในการควบคุมสติตัวเองไม่ให้พุ่งเข้าไปหาโอเมก้าคนนั้น เขากัดฟันฝ่าดงอัลฟ่าที่กำลังเสียสติ รีบสาวเท้าขึ้นรถและสั่งให้ลูกน้องขับกลับมาที่เพนต์เฮาส์ด้วยความเร็วสูงสุด

แต่ถึงแม้จะหนีออกมาได้ สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขากลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ เลือดในกายเดือดพล่าน ฮอร์โมนอัลฟ่าเรียกร้องหาการระบายออก เรียกร้องหาการแสดงอำนาจเหนืออาณาเขต และเรียกร้องให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในอาณาเขตของเขาต้องหมอบกราบเพื่อบรรเทาความคลุ้มคลั่งนี้

นัยน์ตาสีรัตติกาลที่บัดนี้วาวโรจน์และดำมืดมิดราวกับสัตว์ร้าย ตวัดมองมาที่ร่างบางซึ่งนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์

พายุก้าวเดินเข้ามาหารินทร์อย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขากดฝ่าเท้าลงบนพื้นพรม จงใจเพิ่มระดับความรุนแรงของแรงกดข่มให้หนักหน่วงขึ้นไปอีก เขาต้องการเห็นเธอหวาดกลัว เขาต้องการเห็นเธอทรุดตัวลงไปกองกับพื้นและสั่นเทาด้วยความยำเกรงต่อจ่าฝูงอย่างเขา

ความกดดันทางกายภาพบีบรัดจนรินทร์ต้องใช้สองมือยึดขอบเคาน์เตอร์บาร์ไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงลงไปจากเก้าอี้สตูล ขาเรียวทั้งสองข้างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม เหงื่อเย็นเยียบซึมชื้นตามกรอบหน้า ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามข้อต่อกระดูกราวกับกำลังถูกจับบีบอัดด้วยคีมเหล็ก

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด ฝืนเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นจ้องมองผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

พายุหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่ถึงสองก้าว ลมหายใจของเขาหอบถี่และร้อนระอุ รังสีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวสั่นไหว เขาจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเบต้าสาว รอคอยให้เธอเปล่งเสียงร้องขอความเมตตา หรืออย่างน้อยก็หลบสายตาด้วยความยอมจำนน

แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญและหงุดหงิด

"คุณไปคลุกคราบสกปรกอะไรมาคะ ท่านประธาน"

เสียงแหบพร่าจากการฝืนหายใจของรินทร์ดังทำลายความเงียบ มันไม่ใช่เสียงที่สั่นเครือด้วยความกลัว แต่มันราบเรียบและเย็นชาจนน่าขนลุก

พายุชะงักงัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสับสน "คุณ... คุณไม่ได้กลิ่นหรือไง"

"กลิ่นอะไรคะ" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เธอจงใจสูดจมูกดมอากาศรอบตัวให้เขาเห็น "ฉันเป็นเบต้าค่ะคุณพายุ จมูกของฉันรับรู้แค่กลิ่นกาแฟดำที่ฉันเพิ่งชงไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว กับกลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวของคนที่กำลังทำตัวเหมือนหมาบ้าตรงหน้าฉันตอนนี้เท่านั้น"

คำว่าหมาบ้ากระแทกเข้ากลางอีโก้ของอัลฟ่าหนุ่มอย่างจัง ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกระตุ้นจากสัญชาตญาณดิบพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่สนใจแล้วว่าเธอจะไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าที่ติดตัวเขามา แต่เขาจะใช้แรงกดข่มทางสายพันธุ์บังคับให้เธอต้องยอมสยบให้จงได้

พายุยกมือขึ้นทุบลงบนเคาน์เตอร์บาร์เสียงดังสนิท ร่างสูงใหญ่โน้มตัวเข้าไปใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของหญิงสาว

"อย่ามาอวดดีกับผม รินทร์" พายุกดเสียงต่ำทุ้มเป็นเสียงคำรามในลำคอ "คุณกำลังสั่น คุณกำลังหายใจไม่ออก ร่างกายของคุณกำลังตอบสนองต่ออำนาจของผม ยอมรับมาซะว่าคุณสู้สัญชาตญาณพวกนี้ไม่ได้ คุกเข่าลงแล้วก้มหัวให้ผมเดี๋ยวนี้"

แรงกดข่มที่พุ่งทะลักออกมาในระยะประชิด ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนถูกกระชากลงไปใต้น้ำลึก อากาศในปอดถูกสูบออกไปจนหมด หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างแรงจนเลือดสีสดซึมออกมา รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดช่วยดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้ตื่นตัว ฝ่ามือบางที่ยึดขอบโต๊ะไว้เกร็งแน่นจนข้อต่อขาวซีด

เธอจะไม่มีวันคุกเข่า เธอจะไม่มีวันยอมสยบให้ผู้ชายที่ใช้สัญชาตญาณสัตว์ป่ามารังแกคนอื่นเด็ดขาด

รินทร์รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ฝืนดันตัวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้สตูล ความสูงที่แตกต่างกันทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นเพื่อสบตากับเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของเธอลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

"ถ้าคุณอยากเห็นคนคุกเข่ากราบไหว้ ฉันแนะนำให้คุณไปซื้อศาลพระภูมิมาตั้งไว้หน้าห้องนะคะ" รินทร์เอ่ยลอดไรฟัน ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "เพราะคนอย่างฉัน จะไม่มีวันก้มหัวให้ผู้ชายที่ขาดสติสัมปชัญญะและควบคุมฮอร์โมนของตัวเองไม่ได้แบบคุณ"

พูดจบ หญิงสาวก็เอื้อมมือไปคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ข้างอ่างล้างจาน เธอเปิดก๊อกน้ำเย็นจัดจนสุด ปล่อยให้น้ำไหลชโลมผ้าจนเปียกชุ่ม รินทร์บิดน้ำออกลวกๆ ก่อนจะหันกลับมาหาพายุที่กำลังยืนอึ้งกับปฏิกิริยาต่อต้านของเธอ

ป้าบ!

ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นเฉียบถูกโยนอัดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของซีอีโอหนุ่มอย่างแรง ความเย็นจัดปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวอย่างจัง ตามมาด้วยหยดน้ำที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าและแผงอก

พายุชะงักค้างไปชั่วขณะ ความเย็นจากผ้าขนหนูและสัมผัสที่หยาบกระด้าง ราวกับน้ำเย็นจัดถังใหญ่ที่สาดโครมลงมาดับไฟบรรลัยกัลป์ในกองเพลิง สัญชาตญาณดิบที่กำลังคลุ้มคลั่งถูกกระชากกลับเข้าสู่ความเป็นจริง สติสัมปชัญญะของมนุษย์เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง รังสีอำนาจที่เคยกดทับไปทั่วทั้งห้องจางหายไปราวกับหมอกควันที่ถูกลมพัดกระจาย

อากาศกลับมาถ่ายเทได้ตามปกติ รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อกอบโกยออกซิเจน เธอยกหลังมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปาก นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองผู้ชายตรงหน้าที่กำลังดึงผ้าขนหนูออกจากใบหน้าด้วยท่าทางโง่งม

"เช็ดหน้าเช็ดตาแล้วเดินไปอาบน้ำซะนะคะ คุณพายุ" รินทร์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังคุยกับเด็กชายที่เพิ่งวิ่งเล่นจนตัวมอมแมม "ถ้าคุณไปเจอเรื่องบ้าบออะไรข้างนอกมา กรุณาทิ้งมันไว้หน้าประตู อย่าเอาสัญชาตญาณป่าเถื่อนของคุณมาใช้ในพื้นที่ส่วนกลาง เพราะมันไม่ได้ทำให้คุณดูน่าเกรงขามเลยสักนิด มันทำให้คุณดูน่าสมเพชต่างหาก"

พายุกำผ้าขนหนูเปียกชุ่มในมือแน่น เขากะพริบตาถี่ๆ มองดูหยดเลือดเล็กๆ ที่มุมปากของรินทร์ สลับกับมองแววตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรำคาญของเธอ

เขาเพิ่งทำอะไรลงไป เขาเพิ่งใช้แรงกดข่มเต็มพิกัดกับผู้หญิงที่ไม่มีภูมิคุ้มกันทางสายพันธุ์ เขาตั้งใจจะบีบบังคับให้เธอหวาดกลัว แต่สิ่งที่เธอทำคือการฝืนยืนหยัดต้านทานความเจ็บปวด โยนผ้าเปียกใส่หน้าเขา และสั่งสอนเขาด้วยถ้อยคำที่กรีดลึกเข้าไปในศักดิ์ศรีของอัลฟ่าอย่างไม่มีชิ้นดี

ความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างหมดรูปก่อตัวขึ้นในใจของพายุ มันไม่ใช่การพ่ายแพ้ทางพละกำลัง แต่มันคือการพ่ายแพ้ทางจิตใจ เขาผู้ซึ่งเป็นถึงจ่าฝูง กลับถูกเบต้าธรรมดาๆ คนหนึ่งตอกหน้ากลับจนเสียศูนย์ เธอไม่ได้สยบยอมต่ออำนาจของเขา แต่เธอเหยียบย่ำมันด้วยความมีเหตุผลและความเข้มแข็งที่เหนือกว่า

"ผม..." พายุพยายามจะอ้าปากพูดบางอย่าง แต่ลำคอของเขากลับแห้งผาก

"ถ้าคุณสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ก็รบกวนช่วยเก็บเสื้อสูทของคุณที่ทิ้งไว้หน้าประตูด้วยนะคะ พรุ่งนี้แม่บ้านมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี"

รินทร์ไม่รอฟังคำแก้ตัวหรือคำอธิบายใดๆ เธอหันกลับไปพับหน้าจอแล็ปท็อป รวบรวมเอกสารบนเคาน์เตอร์บาร์มาถือไว้ในแขน ก่อนจะเดินก้าวผ่านหน้าพายุไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีการแสดงความหวาดกลัว ไม่มีการแสดงความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเฉยเมยที่ตัดขาดเขาออกจากโลกของเธออย่างสิ้นเชิง

เสียงประตูลายไม้ของห้องนอนปีกขวาปิดลงและกดล็อกดังคลิก ทิ้งให้เพนต์เฮาส์กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

พายุยืนนิ่งอยู่กลางโซนครัว หยดน้ำจากผ้าขนหนูร่วงแหมะลงบนพื้นพรม ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับตัวให้เข้ากับสติสัมปชัญญะที่เพิ่งถูกดึงกลับมา เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนอนมาสเตอร์ของตัวเอง ทิ้งเสื้อผ้าที่ชื้นเหงื่อไว้บนตะกร้า และก้าวเข้าไปใต้สายน้ำเย็นจัดจากฝักบัว

สายน้ำเย็นช่วยชำระล้างกลิ่นฟีโรโมนแปลกปลอมที่ติดตัวมาจนหมดสิ้น แต่ทว่ามันกลับไม่สามารถชำระล้างความรู้สึกปั่นป่วนภายในร่างกายของเขาได้

การที่ฮอร์โมนอัลฟ่าถูกกระตุ้นขึ้นจนถึงขีดสุดจากโอเมก้าฮีท แล้วถูกบังคับให้ดับลงอย่างกะทันหันด้วยสติสัมปชัญญะที่ถูกกระชากกลับมา ร่างกายของอัลฟ่ายีนเด่นเริ่มแสดงปฏิกิริยาต่อต้านอย่างรุนแรง พายุยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อความรู้สึกปวดหนึบแล่นริ้วขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ความปวดนั้นทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีค้อนเหล็กทุบลงกลางศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นปูดนูน เขาเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำฝักบัว มือที่เคยจับปากกาเซ็นสัญญามูลค่าพันล้านบัดนี้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

พายุพยุงร่างที่เริ่มหนักอึ้งของตัวเองออกจากห้องน้ำ คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมลวกๆ อาการปวดหัวรุนแรงขึ้นจนสายตาของเขาเริ่มพร่ามัว โลกหมุนคว้างจนเขาเสียการทรงตัว ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมข้างเตียงนอน สองมือกุมศีรษะแน่นพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ติดขัด

เขารู้ดีว่านี่คือ 'แบคแลช' (Backlash) หรือผลข้างเคียงของการที่สัญชาตญาณปะทะกับเหตุผลอย่างรุนแรง มันคือบทลงโทษทางกายภาพที่ธรรมชาติมอบให้อัลฟ่าที่ฝืนสัญชาตญาณดิบของตัวเอง

"อึก..."

เสียงครางทุ้มต่ำหลุดรอดไรฟันออกมาด้วยความทรมาน เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้า ความร้อนรุ่มภายในร่างกายตีกลับจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้มทั้งเป็น พายุพยายามฝืนตะเกียกตะกายขึ้นไปบนเตียง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดกลับหดหายไปเสียดื้อๆ

เขาเพิ่งจะพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงเบต้าที่หน้าเคาน์เตอร์ครัวไปหมาดๆ และตอนนี้... เขากำลังพ่ายแพ้ให้กับร่างกายของตัวเองอย่างน่าสมเพชที่สุด