คลีประจัญบาน 1

ข่าวลือที่ถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจนี้ ถูกปรุงแต่งให้งดงามเกินจริงเล็กน้อย หากแต่แก่นแท้ของคุณธรรม และความสามารถของจ้าวมู่เฉินนั้นเป็นที่ประจักษ์อยู่แล้ว ข่าวนี้จึงยิ่งเสริมส่งให้ภาพลักษณ์ของเขาเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นในสายตาชาวฉางอัน จนนาม “จ้าวมู่เฉิน” กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับต้นๆ ในเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว 

โดยที่เจ้าตัวเอง ซึ่งอาจกำลังนั่งขัดสมาธิทบทวนตำราอยู่ในเรือนไผ่ขาวอันเงียบสงบ หรือเตรียมตัวเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ยังคงไม่ล่วงรู้ถึงกระแสธารแห่งคำสรรเสริญที่กำลังถาโถมอยู่ภายนอก และยิ่งไม่ตระหนักว่า... คำสรรเสริญเหล่านั้น กำลังนำพาภัยร้ายมาสู่ตน

ภายในตำหนักส่วนพระองค์อันโอ่อ่า หากแต่แฝงเร้นไว้ซึ่งบรรยากาศอันตึงเครียด ไอสังหารเย็นเยียบอบอวลไปทั่วบริเวณ องค์ชายใหญ่หลี่ซวน ประทับนั่งอยู่บนพระเก้าอี้ ดวงตาเรียวคมหรี่ลงเล็กน้อยขณะสดับฟังรายงานจากขันทีคนสนิทเกี่ยวกับข่าวลือที่สะพัดไปทั่วเมือง เมื่อได้ยินนามของจ้าวมู่เฉินกับการสรรเสริญเยินยอเหล่านั้น สีพระพักตร์พลันเคร่งขรึมลงทันที

“จ้าวมู่เฉิน... คุณชายจวนขุนนางจ้าวผู้นั้นอีกแล้วรึ?” พระสุรเสียงแฝงแววไม่พอพระทัยอย่างชัดเจน “ขุนนางสกุลจ้าวแม้จะวางตัวเป็นกลาง แต่ก็ถือเป็นข้าราชบริพารที่ฝ่าบาทไว้วางพระทัย ยิ่งบุตรชายผู้นี้มีความสามารถโดดเด่น ชื่อเสียงดีงาม ยิ่งเป็นหอกข้างแคร่สำหรับแผนการของเรา..!”

ตรงข้ามกับองค์ชายใหญ่ ปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดขุนนางทหารชั้นสูง แม้จะยังดูหนุ่มแน่น แต่แววตากลับฉายประกายคมกล้าและทะเยอทะยานเกินวัย นี่คือ โฮ่วจุนอี้ บุตรชายของอดีตแม่ทัพใหญ่โฮ่วจุนจี ผู้ซึ่งเคยสร้างคุณูปการแก่ต้าถัง แต่บิดาของเขากลับมีชะตากรรมที่ผกผัน การที่โฮ่วจุนอี้เข้ามาร่วมมือกับองค์ชายใหญ่ ย่อมมีเป้าหมายที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่

“องค์ชายใหญ่ โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ” โฮ่วจุนอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความหลักแหลม “ข่าวลือเกี่ยวกับจ้าวมู่เฉินนี้ แม้จะน่ารำคาญใจ แต่การลงมือผลีผลามในยามนี้ อาจส่งผลเสียมากกว่าผลดี”

“เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเช่นนั้น?” องค์ชายใหญ่ขมวดพระขนง แววตาฉายประกายอำมหิต “เด็กหนุ่มผู้นี้มีแววว่าจะโดดเด่นเกินไป เขาคือว่าที่บุตรเขยของแม่ทัพเฉินซูเหลียง ผู้บัญชาการทหารม้ารักษาพระองค์ ทั้งยังได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาทผ่านทางองค์หญิงชิงเหอ การปล่อยให้เขาเติบใหญ่ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อเรา การตัดไฟเสียแต่ต้นลมมิใช่หรือ คือทางที่ดีที่สุด?”

โฮ่วจุนอี้ส่ายหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาจับจ้ององค์ชายใหญ่ “กระหม่อมมิได้หมายความว่าจะปล่อยเขาไปพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่จ้าวมู่เฉินมิใช่คนที่จะแตะต้องได้ง่ายๆ การที่ฝ่าบาททรงเลือกเขาให้หมั้นหมายกับบุตรีแม่ทัพเฉิน ย่อมแสดงว่าทรงให้ความสำคัญไม่น้อย หากเขาเป็นอะไรไปอย่างโจ่งแจ้ง เกรงว่าฝ่าบาท และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตำหนักองค์หญิงชิงเหอคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ เป็นแน่ และที่สำคัญ... ศาลต้าหลี่ อาจต้องเข้ามายุ่งเกี่ยว หากสืบสาวราวเรื่องมาถึงองค์ชายได้ แผนการใหญ่ของเราจะสะดุดลงทันทีนะพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายใหญ่หลี่ซวนนิ่งฟัง เหตุผลของโฮ่วจุนอี้นั้นมีน้ำหนัก แม้พระองค์จะยังคงหงุดหงิด แต่ก็ทรงคลายความเกรี้ยวกราดลง “แล้วเจ้ามีแผนการใดที่ดีกว่านี้รึ โฮ่วจุนอี้?”

มุมปากของโฮ่วจุนอี้ปรากฏรอยยิ้มอันเย็นชาและเปี่ยมเล่ห์ขึ้น “มีสิพ่ะย่ะค่ะ... เราไม่จำเป็นต้องลงมือเองให้เสี่ยง” เขาก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบแผนการ 

“อีกไม่นาน จะมี งานเทศกาลตีคลีเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างต้าถัง และถู่ปัว ที่จะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง...”

แววพระเนตรขององค์ชายใหญ่พลันเปล่งประกายวูบ “เจ้าหมายความว่า...?”

“พ่ะย่ะค่ะ” โฮ่วจุนอี้พยักหน้า ดวงตาฉายแววอำมหิต 

“กีฬาตีคลีนั้นรุนแรง และเสี่ยงอันตรายเป็นทุนเดิม โดยเฉพาะเมื่อเป็นการแข่งขันระดับนานาแคว้น ย่อมมีการปะทะกันรุนแรงเป็นธรรมดา เราเพียงแค่... สร้างจังหวะเหมาะๆ ในสนาม ให้จ้าวมู่เฉินประสบอุบัติเหตุที่ดูสมจริงที่สุด” น้ำเสียงของเขาเยียบเย็นลง 

“เป้าหมายคือทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นพิการ หากเคราะห์ร้ายถึงแก่ชีวิตก็ยิ่งดี..! เมื่อเกิดเรื่องขึ้นกลางสนามแข่ง ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย ใครเล่าจะสงสัยว่าเป็นฝีมือเรา..? ทุกคนย่อมคิดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุที่น่าเศร้า”

“ฮ่าๆๆ แผนของเจ้าช่างหลักแหลมนัก!” องค์ชายใหญ่ทรงพอพระทัย “เมื่อมันกลายเป็นคนพิการ ไร้ซึ่งอนาคต ตำหนักองค์หญิงชิงเหอ และจวนแม่ทัพเฉิน ย่อมต้องหาทางถอนหมั้นเพื่อรักษาหน้าตาของวงศ์ตระกูลเป็นแน่ เมื่อนั้น...”