LOGIN“อ้อเปล่าค่ะ คือ...ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่รถ” เธอตอบตะกุกตะกัก
“ในเมื่อผมก็มาคนเดียว คุณเจนก็มาคนเดียว งั้นเข้าไปเที่ยวด้วยกันนะครับ” อ็องตวนเอ่ยชวน แต่เห็นหญิงสาวมีสีหน้ากังวลเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง ทำให้เขาลุ้นอย่างใจจดใจจ่อว่าเธอจะตอบว่าเช่นใด “ถ้าคุณห่วงโทรศัพท์เรากลับไปที่รถคุณแล้วเอาโทรศัพท์ก่อนก็ได้ครับ” “ไม่เป็นไร มันไม่ได้สำคัญอะไรแล้ว” ธิรักษ์ตอบ “แล้วคุณจะเข้าไปกับผมไหมครับ” อ็องตวนถามอีกครั้งอย่างมีความหวัง พร้อมกับยกแขนข้างหนึ่งออกมาหวังให้เธอเป็นคู่ควง “ค่ะ” ธิรักษ์ตอบอย่างไม่จำเป็นต้องคิด เพราะเขาคือเป้าหมายของเธอ ก่อนมุ่งหน้าสู่สถานบันเทิงตรงหน้า ไม่ลืมที่จะส่งสัญญาณให้สุดาได้รับรู้ว่าเหยื่อติดเบ็ดแล้ว พอเข้ามาอีกครั้งธิรักษ์ก็ได้รับการบริการอย่างดีจากชายหนุ่ม “ผมดีใจเหลือเกินที่ได้เจอคุณอีกครั้ง” อ็องตวนพร่ำบอกอย่างคนละเมอ “ค่ะ ไม่นึกเลยว่าฉันจะเจอคุณที่นี่อีกครั้ง” ธิรักษ์ยิ้มน้อยๆ “คุณอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” อ็องตวนถาม ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นทำตัวยังไงจากผู้บริหารระดับสูงต้องมาสมองตันเพราะผู้หญิงตรงหน้า “แล้วอะไรคือพิเศษของคุณล่ะค่ะ” “เออ..คุณอาจจะอยากได้ไวน์หรืออะไรประมาณนั้น ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่น” อ็องตวนเจอคำถามของหญิงสาวที่ย้อนถามตัวเองถึงกลับตอบไม่ถูก รีบชี้แจ้งให้หญิงสาวรู้ทันที เพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด “ฉันขอเป็นน้ำส้มแล้วกันค่ะ” เธอบอกเขา อดที่ยิ้มให้ความใส่ใจของเขาไม่ได้ “ครับ งั้นผมขอตัวไปเอาเครื่องดื่มก่อนนะครับ” อ็องตวนขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์ ทั้งที่เคยเห็นเธอในสถานที่นี้ถึงสองครา หลังจากอ็องตวนลุกออกไปไม่ถึงนาที สุดาก็รีบเข้ามาหาเธอทันที “อ้ะ เผื่อแกจะได้ปล้ำคุณอ็องตวนง่ายขึ้น” สุดายื่นขวดเล็กๆให้เธอ เธอไว้อย่างไม่ค่อยเข้าใจ “นี่ขวดอะไร” สุดาหัวเราะคิกคักก่อนตอบ “น้ำมันพราย รับรองว่าถ้าแกเอาให้คุณอ็องตวนดื่มหลงแกหัวปักหัวปำแน่นอน” ธิรักษ์หน้าแดง ก่อนหันมองคนที่กำลังเอาเครื่องที่เคาน์เตอร์ “งั้นแกก็กลับไปก่อนนะ” ธิรักษ์บอกเพื่อนพร้อมกับยื่นกุญแจรถของตัวเองให้สุดา “พอได้ของดีแล้วลืมเพื่อนเชียวนะ” สุดาเบ้ปากเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มนิดๆ พลางคิดว่าคืนนี้ใครจะเสร็จใครกันแน่ ทว่าความคิดทะลึ่งของสุดากับถูกขัดจังหวะซะก่อน “หยุดคิดทะลึ่งได้แล้ว กลับไปก่อนเร็ว คุณอ็องตวนเดินมาแล้ว” สุดาไม่รอให้เพื่อนพูดจบก็รีบหลบตัวออกไปที่ลาดจอดรถ ‘โชคดีนะยัยรักษ์’ เธอรู้สึกครึ้มครึ้มใจ ถ้าอ็องตวนโดนน้ำมันพรายนั่นเข้าไป รับรองว่าธิรักษ์ไม่จำเป็นต้องออกแรง แต่คงโดนอ็องตวนเล่นงานหนักแน่ๆ“ได้แล้วครับเครื่องดื่มของคุณ” อ็องตวนวางแก้วเครื่องไว้ตรงหน้าหญิงสาว ก่อนจะเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม
“ขอบคุณค่ะ” “คุณเจนไม่อยากออกไปเต้นสักหน่อยเหรอครับ” อ็องตวนเอ่ยถามกลายๆเอ่ยชวน “ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่ถนัด” เธอตอบ ก่อนยกน้ำส้มขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย “อ้อครับ ผมก็ไม่ถนัดเหมือนกัน ปกติมีแต่มานั่งดื่มกับเพื่อน” อ็องตวนเออออตามหญิงสาวตรงหน้า เขายังมองเธอไม่วางตา “คุณเจนมีแฟนหรือยังครับ” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาพูดประโยคนี้ออกมา “ยังค่ะ” เธอขำกับคำถามทื่อๆของอ็องตวน และเธอตอบความจริง เพราะหลังจากคืนนี้ไปเธอคงไม่เจอกับเขาอีก “แล้วคุณล่ะคะ มีแฟนหรือยัง” “ผมโสดครับ” อ็องตวนตอบออกไปราวกับคนเมา“ให้มันรู้เสียบ้างว่านี่เมียใคร เจ้าตัวน้อย” “แกล้งลูกได้ แสดงว่าหายโกรธรักษ์แล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างมีความหวัง เมื่อคิดว่าสามีขี้หึงจะหายน้อยใจ ทว่าอ็องตวนกลับส่ายหน้ารัวๆ รอยยิ้มของหญิงสาวหดหาย เมื่อชายหนุ่มยังไม่หายโกรธ ดวงตาของธาวินเริ่มหลับ อ็องตวนเห็นว่าลูกชายควรพักผ่อนได้แล้วจึงอุ้มเจ้าตัวแสบจากตักภรรยาสาว พร้อมดึงชายมาปกปิดทรวงอกสุดเซ็กซี่ไม่ให้ล้อตาล้อใจไปมากกว่านี้ “ธาวินไปนอนนะ ถึงเวลาเข้านอนแล้ว เดี๋ยวเราหลับพ่อจะเคลียร์กับแม่เอง” อ็องตวนจงใจกระซิบให้ลูกชายที่หลับปุ๋ยฟัง แต่จุดประสงค์ให้แม่ของลูกเขินอาย รับรู้บทลงทัณฑ์ในค่ำคืนที่กำลังจะถึง “เคลียร์อะไรกันคะ” เธอหน้าตาตื่นกับคำว่า ‘เคลียร์’ ของสามี อดคิดไปไกลไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะมีบทลงโทษเธอยังไง “เคลียร์ในแบบของเราไงจ๊ะ ผมจะไม่ยอมทรมานอีกแล้ว” “แล้วธาวินล่ะค่ะ” เธออดถามไม่ได้ ถ้าลูกน้อยเกิดอาการงอแงขึ้นมาจะทำยังไง ทั้งที่ลูกน้อยไม่เคยตื่นขึ้นมางอแงยามดึกสักนิด นอกจากมีไข้หรือไม่สบายตัว “ฝากลุงวิทูรกับป้ารตี พวกเขาดูแลยิ่งกว่าเราซะ
“ขอบคุณนะคะคุณติณณ์ ที่อุตส่าห์มาส่งถึงบ้าน” ธิรักษ์เอ่ยขอบคุณติณณ์ที่อาสามาส่งเธอถึงบ้าน เธอเจอเขาโดยบังเอิญจึงทักทายตามมารยาท แต่คิดว่าเขาจะอาสามาส่งเธอ โดยอ้างเหตุผลมาให้คล้อยตาม ซึ่งเธอก็ไม่อยากปฏิเสธ “ไม่เป็นไร มีอะไรให้ผมรับบอกได้นะครับ” ติณณ์ถือข้าวของช่วยหญิงสาว แม้เธอจะมีทีท่าปฏิเสธก็ตาม “ผมคงต้องขอให้คุณกลับไปได้แล้วนะครับ” อ็องตวนรอภรรยาอยู่นาน เมื่อรู้ว่าใครมาส่งภรรยาของเขาก็รีบออกมาแสดงความเป็นเจ้าของ “คุณอ็องตวน” “ครับ ผมเองที่รัก ผมขอบคุณนะครับที่หวังดีช่วยมาส่งภรรยาผม แต่คราวหน้าคงไม่รบกวนคุณติณณ์อีก” ว่าพลางโอบไหล่ของหญิงสาว ตากระตุกยิกๆเมื่อมีคนมายุ่งกับธิรักษ์ “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี” ติณณ์แหย่อ็องตวนเล่น เอาคืนที่ทำให้เขาเจ็บแสบหลายครั้ง ถึงจะเสียใจที่ธิรักษ์แต่งงานมีครอบครัวแต่เขาคงเสียใจไม่นาน หนุ่มหล่อๆอย่างเขาเดี๋ยวก็มีสาวๆมาติดตรึม “แต่ผมเกรงว่าคงไม่ดีแล้วมั้งครับ เพราะยังอยากรักษามิตรภาพกับกิตติอยู่” “คนสวยๆ กลับมีคู่หมดซะแล้ว จีบคนโสดศัตรูมีเป็นร้อย จีบคนมีคู่ศัตรูมีเพียง
“ไม่ไปเข้าห้องน้ำบ้างเหรอคะ” ถามขึ้น พลางกล่อมลูกชายในอ้อมกอด “ไม่นี่ คุณอยากเข้าห้องเหรอ” อ็องตวนส่ายหน้ารัวๆ ลุกจากเก้าอี้แล้วขยับตัวนั่งบนเตียงคนไข้แทน เพื่อจะได้เวลาเธอให้นมลูกอย่างชัดๆ “ตะ...แต่ รักษ์จะให้นมลูกนะคะ” เธอแย้ง พร้อมหลุบตาต่ำมองเจ้าตัวน้อย “ยังจะอายอะไรอีก หืม... ผมเห็นหมดแล้ว” ว่าพลางหลิ่วตาให้ภรรยาสาว ธิรักษ์หมดหนทางไล่คนอย่างอ็องตวนออกไปได้ เขินอายที่สัดส่วนของเธอไม่สวยเหมือนก่อน ถกเสื้อโรงพยาบาลขึ้นเล็กน้อย เจ้าตัวแสบที่เจอแหล่งอาหารก็รีบงับอย่างไม่รีรอ โดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างนิด กลีบปากอิ่มเผลอยิ้มเหมือนเห็นถึงความน่ารักน่าชังของสายเลือดตัวเอง “ดูสิน่ะ เจ้าตัวแสบของเรากินเก่งซะมัด นั่นของพ่อน่ะเว้ยเบาๆหน่อย” คนที่เคยลิ้มรสมาก่อนเกิดอาการหวงขึ้นมา เอื้อมมือไปดึงแหล่งอาหารออกจากปากเล็กจิ้มลิ้ม “อย่าแกล้งลูกสิค่ะ” ธิรักษ์ปราบสามี มองปฏิกิริยาเจ้าตัวแสบที่ว่าไปพลาง แล้วก็แสบใช่ย่อยฟาดฝ่ามือในน้อยลงบนหลังมือของผู้เป็นพ่อที่บังอาจยื้อแย่งแหล่งอาหารอันโปรดปราน “หน็อยแน่ ผมซักหมั่น
ธิรักษ์พยักหน้าน้อยๆ หันมองชายหนุ่มที่จับมือเธอไม่ห่าง พร้อมรอยยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเธอ เธอรวบรวมแรงสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด หลับตาแน่นออกแรงเบ่งสุดชีวิต หน้าท้องที่เคยกลมนูนยวบลงไปทันตา พร้อมเสียงร้องดังจ้าราวระฆังแก้ว ทำให้เธอปรือตาขึ้นมองพบลูกน้อยของเธอร้องไห้เมื่อถูกดึงออกจากที่แสนคุ้นเคย แถมยังถูกจับห้อยหัวอีกต่างหาก ก่อนพยาบาลจะนำเจ้าตัวน้อยไปทำความสะอาด “นั่นลูกของเรา ที่รัก” อ็องตวนละล่ำละลักบอก เมื่อถูกทำความสะอาดเรียบร้อยเจ้าตัวน้อยถูกยื่นมาให้ผู้เป็นพ่อ อ็องตวนมือสั่นอ้าอ้อมแขนรับอย่างเต็มใจ “น่ารักจริง เจ้าตัวน้อยของพ่อ” “ไหนคะ ขอรักษ์ดูแกหน่อย” หญิงสาวเอ่ยขอบ้าง เมื่อเจ้าตัวน้อยมาอยู่ในอ้อมกอดเธอเหมือนจะรู้ทันที ไม่ร้องไห้โยเย ตัวแดงแจ๋ ดวงตากลมโต นัยน์ตาขลับดำ เรือนผมบางสีน้ำตาลอ่อนๆ ขนตางอนสวย ช่างน่ารักน่าชังเสียจริงลูกชายเธอเนี่ย ธิรักษ์ถูกนำตัวมาอยู่ห้องพักผู้ป่วย เจ้าตัวน้อยหลังได้ดื่มนมแม่จนอิ่มแปล้ก็ถูกผู้เป็นยัย ขับกล่อมไปมา เพราะตัวเองและสามีไม่สามารถมีลูกได้ เมื่อหลานสาวมีเหลนจึงเกิดอาการเห่อเป็นพิเศษ วิทูรก็ไม่น้อ
“ปวดท้องค่ะ” ธิรักษ์พลางพยักหน้า มันเจ็บกว่าทุกครั้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กอยากออกมาดูหน้าพ่อแม่เร็วขนาดนี้ “ใจเย็นนะครับที่รัก เดี๋ยวผมจะเอารถออก แล้วให้เด็กไปตามลุงกับป้าที่หลังบ้าน” อ็องตวนอยู่ไม่เป็นผุดลุกขึ้น ตะโกนบอกเด็กรับใช้อย่างร้อนรน วิ่งไปที่โรงจอดรถอย่างรวดเร็ว ไม่นานวิทูรและรตีเร่งฝีเท้าตามเด็กรับใช้มาหาหลานสาวเพียงคนเดียว “ใจเย็นๆนะรักษ์ หายใจเข้าลึกๆ” รตีตื่นเต้นไม่น้อยกับการกำลังจะมีเหลนคนแรก “นี่ยัยรักษ์กำลังจะคลอดเหรอคุณ” วิทูรถามภรรยา พลางยิ้มกว้าง เขากำลังจะมีเหลน ลาวัณย์กับธนวัฒน์คงนอนตายตาหลับที่ธิรักษ์มีครอบครัว เขาก็หมดห่วงเช่นกัน รถยนต์คันหรูของชายหนุ่มจอดเทียบหน้าบ้าน อ็องตวนรีบเข้ามาหาภรรยาที่โอดครวญด้วยความเจ็บปวด อ็องตวนตัดสินอุ้มภรรยามาที่รถ “เดี๋ยวลุงขับเองดีกว่า อยู่ดูแลยัยรักษ์เถอะ” วิทูรบอกหลานเขย เดินนำหน้ามานั่งที่เบาะคนขับ อ็องตวนพยักหน้ารับ พาภรรยามานั่งเบาะหลัง เสียสละร่างกายให้หญิงสาวได้พักพิง สอดประสานมือเรียวแน่น ส่งผ่านกำลังใจ “ไม่เป็นไรนะที่ร
5 เดือนต่อมา... ธิรักษ์ที่ตอนนี้ไม่ว่าจะเดินเหินไปไหน รู้สึกคล้ายแม่เป็ดเข้าไปทุกที หน้าท้องกลมนูนขึ้นตามอายุครรภ์ เธออมยิ้มมองรายการทีวีเกี่ยวกับแม่และเด็ก และการเตรียมสำหรับคุณแม่หลังคลอด แม้ว่าแต่งงานมาได้หลายเดือน อ็องตวนยังค่อยดูแลเธอไม่ห่าง ร่ำๆอย่างพาเธอไปที่ทำงานด้วยซ้ำ เธอขอไว้ เพราะไม่อยากไปเกะกะงานของเขา หรือจะเป็นตัวทำลายสมาธิการทำงานของเขาดีล่ะ ฮันนีมูนอันแสนหวานเหมือนอย่างหลายๆคู่ของอ็องตวนไกลห่างออกไป เพราะเธอนับวันคลอดเจ้าตัวเล็กเหลือเพียงแค่ไม่กี่วัน... คงต้องรอให้ลูกน้อย และเธอแข็งแรงคงจะบินไปฮันนีมูนที่ฝรั่งเศสได้ หลังจากเสร็จงานแต่งงานของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ก็รีบบินกลับฝรั่งเศสเพื่อดูแลกิจการที่ละเลยมานาน...ก่อนพวกเขาจะไป เธอยังจำคำขอของพ่อตาและแม่ยัยได้เป็นอย่างดี ‘มีหลานให้แม่กับพ่อเยอะล่ะ’ เธออยากจะค้านคำขอนั่น เพราะแค่คนเดียวเธอก็จะแย่อยู่แล้ว ข่าวคราวของเอมมิกาถูกปล่อยตัวด้วยเงินประกันจำนวนมาก เมื่อเธอและอ็องตวนตัดสินใจไม่เอาความ เธอทำ เพราะความหลงผิด และความรักที่มีให้อ็องตวนมาแสนนาน ย่อมเกิดความหึงหวงในตัวของ







