Semua Bab เกิดใหม่ครานี้...ข้าจะเอาคืน: Bab 11 - Bab 20

“คุณหนูรองเป็นคนสั่งให้ข้าจัดการเรื่องทั้งหมด”คำสารภาพของพ่อบ้านใหญ่ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงเสิ่นเยว่หลินนั่งนิ่ง ดวงตาไม่ได้มีความแปลกใจแม้แต่น้อย“ทั้งหมด?”“ขอรับ”พ่อบ้านใหญ่ก้มหน้า“ทั้งเรื่องถอนเงินจากร้านค้า เรื่องส่งคนไปเฝ้าดูท่าน และเรื่องคนชุดดำที่ศาลเจ้า...ล้วนเป็นคำสั่งของคุณหนูรอง”ชิงหลัวกำหมัดแน่น“นางคิดจะฆ่าคุณหนูจริง ๆ”เยว่หลินไม่ได้ตอบนางเพียงถามต่อ“แล้วเหตุใดนางถึงต้องการเงินจำนวนมาก?”พ่อบ้านใหญ่เงียบไปสีหน้าของเขาดูหวาดกลัวมากกว่าก่อนหน้านี้“พูดมา”“ข้า...”“หากเจ้าพูดความจริง ข้าจะรับประกันว่าชีวิตเจ้าจะปลอดภัย”พ่อบ้านใหญ่เงยหน้าขึ้น“เงินเหล่านั้นไม่ได้ถูกใช้เพื่อคุณหนูรองเพียงคนเดียว”เยว่หลินขมวดคิ้ว“หมายความว่าอย่างไร?”“เงินส่วนหนึ่งถูกส่งไปยังเมืองทางใต้”“ส่งให้ใคร?”“ข้าไม่รู้ชื่อขอรับ แต่ทุกครั้งที่ส่งเงิน จะมีคำสั่งจากนายท่านเสิ่นโดย

รถม้าของเสิ่นเยว่หลินแล่นเข้าสู่เมืองอวิ๋นโจวในช่วงบ่ายหลังจากการถูกลอบโจมตีระหว่างทาง นางไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดคือหญิงชราที่เคยเป็นสาวใช้ของมารดาหากหญิงชราคนนั้นยังมีชีวิตอยู่...นางอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนมารดาของนางเสียชีวิต“คุณหนู”ชิงหลัวเปิดม่านรถม้า“ข้างหน้าคือหมู่บ้านหลิวเจ้าค่ะ”เยว่หลินพยักหน้า“ไปต่อ”กู้เหยียนเฉินที่ขี่ม้าอยู่ด้านข้างหันมามอง“หมู่บ้านนี้มีคนไม่มาก แต่ข้าให้คนไปตรวจสอบแล้ว”“พบอะไรหรือไม่?”“พบหญิงชราคนหนึ่งชื่อหลิวอี๋”เยว่หลินชะงัก“นางใช่สาวใช้ของท่านแม่หรือ?”“ยังยืนยันไม่ได้”กู้เหยียนเฉินตอบ“แต่ชาวบ้านบอกว่านางเคยทำงานอยู่ในเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน”เยว่หลินกำมือแน่น“เช่นนั้นต้องเป็นนาง”---เมื่อรถม้าหยุดลงหน้าบ้านไม้หลังเล็ก เยว่หลินลงจากรถทันทีบ้านหลังนั้นเก่าและทรุดโทรมมีเพียงสวนเล็ก ๆ อยู่ด้านหน้าหญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งตากสมุนไพรอยู่ใต้ชายคาเมื่อเห็นคนแปลกหน้ามาเยือน นางก็เงยหน้าขึ้น“พวกเจ้ามาหาใคร?”เยว่หลินก้าวเข้าไปใกล้“ท่านยายหลิวอี๋หรือ?”หญิงชราชะงัก“ข้าเอง”เยว่หลินสูดลมหาย

รุ่งเช้าที่เมืองอวิ๋นโจวแสงอาทิตย์อ่อนสาดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาภายในห้อง เสิ่นเยว่หลินนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ใบหน้าของนางดูสงบนิ่ง แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความคิดตลอดทั้งคืน นางแทบไม่ได้นอนคำพูดของเสิ่นจงเหวินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว“เด็กคนนั้น...คือคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรก”เยว่หลินกำจดหมายในมือแน่น ปลายนิ้วซีดขาว“เด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่...”นางพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสนทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“คุณหนู”เสียงชิงหลัวดังจากด้านนอกเยว่หลินรีบเก็บจดหมายไว้ในแขนเสื้อ ก่อนสูดหายใจเข้าลึก“เข้ามา”ชิงหลัวเปิดประตูเข้ามา สีหน้าของนางดูเร่งรีบ“คุณหนูเจ้าคะ เราพบเบาะแสของพ่อบ้านใหญ่แล้ว”เยว่หลินลุกขึ้นทันที“เขาอยู่ที่ไหน?”น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ดวงตาที่เคยหม่นหมองพลันมีประกายแห่งความหวัง“เขาอยู่ที่โรงเก็บสินค้าร้างทางตะวันตกของเมืองเจ้าค่ะ”“แน่ใจหรือ?”“เจ้าค่ะ คนของท่านกู้พบร่องรอยของเขาที่นั่น”เยว่หลินไม่รอช้า นางคว้าผ้าคลุมขึ้นมาสวม“ไปกัน”โรงเก็บสินค้าร้างกู้เหยียนเฉินยืนอยู่หน้าประตู มือหนึ่งถือกระบี่ อีกมือกำกร

ภายในห้องหนังสือตระกูลเสิ่น ความเงียบกดดันจนแทบหายใจไม่ออกเสิ่นเยว่หลินยืนอยู่ตรงหน้าบิดา ดวงตาของนางจับจ้องใบหน้าที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก แต่วันนี้กลับรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าด้านข้าง หลี่จื่อเหวินยังคงยืนนิ่งเขาเองก็รอคำตอบจากเสิ่นจงเหวินเช่นกัน“ท่านพ่อ”เยว่หลินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของนางสงบนิ่งกว่าก่อนหน้านี้ แต่ปลายนิ้วที่กำแน่นกลับเผยให้เห็นว่าภายในกำลังสั่นไหว“ข้าจะถามท่านเป็นครั้งสุดท้าย”“เด็กคนนั้นคือใคร?”เสิ่นจงเหวินหลุบตาลง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”เยว่หลินหัวเราะเบา ๆเสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ไม่เกี่ยวกับข้า?”นางก้าวเข้าไปใกล้“ท่านแม่ของข้าตายเพราะเรื่องนี้”“พ่อบ้านใหญ่ถูกฆ่าปิดปากเพราะเรื่องนี้”“แล้วท่านยังบอกว่าไม่เกี่ยวกับข้าอีกหรือ?”เสิ่นจงเหวินกำหมัดแน่น ใบหน้าซีดลง“เยว่หลิน เจ้าไม่เข้าใจสถานการณ์”“ถ้าเช่นนั้นก็อธิบายให้ข้าเข้าใจสิ”นางจ้องเขาอย่างไม่ยอมถอย“หรือท่านไม่มีคำอธิบ

หลังออกจากวัดร้าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนกลับเงียบสงบอย่างผิดปกติเสิ่นเยว่หลินนั่งอยู่ภายในรถม้า มือยังคงกำสมุดบันทึกของอวี้หลันแน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าของนางสงบนิ่ง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยคำถามเด็กชายถูกส่งไปยังตระกูลกู้ในคืนเดียวกับที่ท่านแม่เสียชีวิตถ้าเป็นเช่นนั้น...เด็กคนนั้นอาจอยู่ในตระกูลกู้มาตลอดสิบหกปีและอาจมีชีวิตอยู่ใกล้ตัวนางมากกว่าที่คิด กู้เหยียนเฉินนั่งอยู่ตรงข้าม เขาสังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของนางมาตลอดทาง จึงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน“เจ้ากำลังคิดเรื่องสมุดเล่มนั้นอยู่หรือ?”เยว่หลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน“ใช่”นางลูบปกสมุดเบา ๆ“ถ้าข้อความนี้เป็นความจริง เด็กคนนั้นอาจถูกส่งไปที่ตระกูลกู้”“ข้าก็คิดเช่นนั้น”กู้เหยียนเฉินขมวดคิ้ว สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น“แต่ในตระกูลกู้ไม่มีเด็กที่ไม่ทราบที่มา”“แน่ใจหรือ?”“ข้าแน่ใจ”เขาตอบโดยไม่ลังเล ก่อนเงียบไปครู่หนึ่ง“เว้นแต่...”เยว่หลินรีบถาม“เว้นแต่อะไร?”กู้เหยียนเฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง“เว้นแต่บันทึกของตระกูลถูกแก้ไข”เยว่หลินนิ่งไปทั้งสองมองหน้ากันความเป็นไปได้นี้น่ากลัวยิ่งกว่าที่คิด“ถ้ามีคนแก้