บททั้งหมดของ โฉนดรักนายไร่องุ่น: บทที่ 21 - บทที่ 30

สัมผัสจากวงแขนเล็กที่โอบรั้งลำคอ และริมฝีปากนุ่มที่ประทับลงมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เปรียบเสมือนการตัดสะพานแขวนและจุดชนวนระเบิดในตัวของทัพจนแหลกละเอียด เส้นฟางความอดทนเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงไม่มีชิ้นดี"เธอเริ่มเองนะลูกจัน"ทัพคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจขั้นสุด ชายหนุ่มตวัดแขนรัดเอวบางเบียดเข้าหาตัว พลิกสถานการณ์กลับมาเป็นผู้คุมเกมทันที เขากดท้ายทอยเธอรับจูบที่ดุดันและหิวกระหายกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงจนลูกจันสมองขาวโพลน หายใจแทบไม่ทัน"อื้อ คุณทัพ" ลูกจันประท้วงเสียงอู้อี้ในลำคอ กำปั้นเล็กทุบลงบนแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเบาๆ เมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจทัพยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เขาลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงจางๆ เพื่อตีตราจอง มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานในไร่เริ่มทำหน้าที่ปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของเธอออกอย่างรวดเร็วเสื้อเชิ้ตตัวบางถูกกระชากออกไปพ้นทาง ตามด้วยบราเซียลูกไม้สีดำที่ถูกปลดตะขอและโยนทิ้งไปกองรวมกันที่พื้นพรม ทัพยันตัวขึ้นมองเรือนร่างบอบบางที่เปลือ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็วและกระแทกกระทั้น บ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี ทัพใช้เวลาอยู่ข้างล่างไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ชายหนุ่มเปิดประตูห้องนอนผางเข้ามาโดยไม่คิดจะเคาะ และภาพแรกที่เห็นก็ทำให้ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไป กลายเป็นความปวดหนึบในอกแทน​ลูกจันนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้าหวานซุกอยู่กับท่อนแขน ไหล่บอบบางที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาสั่นสะท้านเบาๆ​ทัพถอนหายใจยาว สาวเท้ายาวๆ เข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ ร่างเล็กทันที​"แอบดูอยู่ใช่ไหมยัยเด็กดื้อ"​น้ำเสียงของเขาทั้งดุและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ลูกจันสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ดวงตากลมโตแดงก่ำและมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มแก้ม หญิงสาวเบือนหน้าหนี ไม่ยอมตอบคำถาม​"ฉันถามว่าแอบดูอยู่ใช่ไหม ถึงได้มานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่แบบนี้" ทัพเค้นถามซ้ำ เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาให้อย่างเบามือ​"ฉันไม่ได้แอบดู" ลูกจันเถียงเสียงอู้อี้ ปัดมือหนาออกอย่างแง่งอน "ฉันก็แค่ออกไปสูดอากาศ แล้วบังเอิญเห็นเจ้านายกำลังคุยธุรกิจกับแขกวีไอพีก็เท่านั้นเอง คุณรีบขึ้นมาทำไมคะ ไม่คุยกับคุณโรสลินต

แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง ร่างบอบบางบนเตียงคิงไซส์พยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับนิดเดียวความปวดร้าวก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างจนต้องนิ่วหน้าหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ ร่องรอยสีแดงกุหลาบที่ประทับอยู่ตามผิวเนื้อเนียนละเอียดเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความพ่ายแพ้ในสมรภูมิรักเมื่อคืนที่ผ่านมา"จะรีบลุกไปไหน หืม เมียพี่"เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวคอดบางเข้ามากอดแนบอก ทัพตื่นอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มและเต็มเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรัก"พี่ทัพ ปล่อยจันนะ จันปวดไปหมดแล้ว ขยับตัวแทบไม่ไหวเลยเนี่ย" จันบ่นอู้อี้ หน้าแดงแปร๊ดเมื่อนึกถึงบทเรียนรักที่เขาสอนให้ตลอดทั้งคืน"ปวดมากเลยเหรอคนดี มา เดี๋ยวผัวอุ้มไปอาบน้ำเอง"ทัพไม่รอให้จันได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วช้อนตัวร่างบอบบางขึ้นอุ้มแนบอกอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงปุยนุ่น ด้วยสรีระที่สูงใหญ่กำยำและมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่น ทำให้จันดูตัวเล็กจิ๋วไปถนัดตาเมื่ออยู่ในวงแขนแกร่งของเขา"ว้าย พี่ทัพ! ปล่อยจันลงนะ จันเดินเองได้" จันร้องเสียงหลง รีบตวัด

รถเอสยูวีคันหรูของนายหัวทัพแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าภัตตาคารชื่อดังประจำจังหวัด ทัพทำตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อเช้าว่าจะพาลูกจันออกมาเปิดหูเปิดตาและหาของอร่อยกินเพื่อชดเชยพลังงานที่เสียไปกับสมรภูมิบนโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เมียรักอย่างเอาใจใส่ ทัพในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนรับกับกางเกงสแล็คสีเข้มดูหล่อเหลาเอาเรื่อง ส่วนลูกจันก็สวยสะดุดตาในชุดเดรสสีครีมที่เขาเป็นคนเลือกให้ทัพจับมือเล็กมากุมไว้หลวมๆ แล้วพาเดินเข้าไปในร้าน พนักงานต้อนรับรีบปรี่เข้ามาพาเศรษฐีใหญ่ประจำจังหวัดไปนั่งที่โต๊ะวีไอพีมุมส่วนตัวที่สุดของร้านทันที"สั่งเลยจัน อยากกินอะไรสั่งมาให้หมด ผัวเลี้ยงเอง" ทัพดันเมนูอาหารปกหนังไปตรงหน้า ยักคิ้วกวนๆ ให้คนที่กำลังกวาดสายตามองราคาอาหารที่แพงหูฉี่"แพงจังเลยค่ะพี่ทัพ จานนึงตั้งหลายร้อย" ลูกจันบ่นอุบอิบตามประสาคนที่ประหยัดอดออมมาตลอดชีวิต"ระดับนายหัวทัพ เลี้ยงเมียคนเดียวให

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากลางแปลงองุ่นที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา อากาศร้อนอบอ้าวไม่ได้ทำให้คนงานในไร่ย่อท้อต่อการเก็บเกี่ยวผลผลิต แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องลอบมองแล้วอมยิ้มกันเป็นแถว คือภาพของนายหัวทัพ พญามัจจุราชแห่งไร่องุ่นที่กำลังยืนถือร่มคันใหญ่กางบังแดดให้เมียเด็ก แถมมืออีกข้างยังถือพัดลมพกพาตัวจิ๋วคอยเป่าลมใส่หน้าให้ไม่ห่าง"พี่ทัพ ไม่ต้องกางร่มให้จันแล้วค่ะ จันมองลูกองุ่นไม่ถนัดเลย" จันบ่นกระปอดกระแปด พยายามดันร่มคันใหญ่ให้พ้นทาง"ไม่ได้ แดดแรงขนาดนี้เดี๋ยวเมียพี่ก็หน้ามืดเป็นลมกันพอดี ทำงานไปเลยไม่ต้องบ่น ผัวจะดูแลเอง" ทัพตอบหน้าตาย ขยับร่มตามติดหนึบไม่ยอมห่างบรื้น! เอี๊ยด!เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มดังก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รถซูเปอร์คาร์สีดำเงาวับจะแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าแปลงองุ่นอย่างโฉบเฉี่ยว ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของ ศิลา เพื่อนสนิทสายแบดบอยเจ้าของคาสิโนชื่อดังที่ก้าวลงมาพร้อมแว่นกันแดดแบรนด์เนมศิลาดึงแว่นกันแดดลงมาเกยไว้บนสันจมูก เบิกตาโตมองภาพเพื่อนรักจอมโหดที่กำลังยืนเป่าพัดลมให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ด้วยความตกตะลึง"เชี่ย! ไอ้ทัพ มึงโดนของเขมรหรือเปล่าวะเนี่ย สภาพพญามั