บททั้งหมดของ โฉนดรักนายไร่องุ่น: บทที่ 11 - บทที่ 20

​บรรยากาศในห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำของนายหัวทัพวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษสำหรับลูกจัน เพราะมันคือวันสิ้นเดือน วันที่มนุษย์เงินเดือนทุกคนรอคอย​"นี่เงินเดือนเดือนแรกของเธอ สามหมื่นบาทถ้วน นับดูให้ดี ขาดไปบาทเดียวฉันไม่รับผิดชอบนะ" ทัพโยนซองสีขาวหนาปึกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าผู้ช่วยส่วนตัว​ลูกจันตาลุกวาว รีบคว้าซองมาเปิดดูธนบัตรสีเทาปึกใหญ่ รอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน "ครบเป๊ะ ไม่ขาดไม่เกินสักบาทเลยค่ะเจ้านาย"​เธอจัดการล้วงมือหยิบเงินสดออกมานับเพียงสิบใบ แล้วพับเก็บยัดใส่กระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเองอย่างทะนุถนอม ส่วนธนบัตรที่เหลืออีกสองหมื่นบาท เธอดันซองกลับไปวางแหมะไว้ตรงหน้าทัพ​"อะไรของเธอ คืนมาทำไม ฉันจ่ายครบแล้วนะ" ทัพขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองซองเงินสลับกับหน้าลูกหนี้สาว​"เงินสองหมื่นในซองนี้ ฉันให้คุณหักเป็นค่าหนี้กับดอกเบี้ยของเดือนนี้ไปเลยค่ะ หักไปเยอะๆ เลยนะ ฉันจะได้ไถ่โฉนดของพ่อคืนมาไวๆ" ลูกจันตอบหน้าตาเฉย ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ​"บ้าหรือเปล่ายัยเด็กดื้อ" ทัพตวาดเสียงขุ่น "รับสามหมื่น คืนสองหมื่น แล้วเธอจะเอาอะไรกิน อวดรวยไม่เข้าเรื่อง หักโหมจ่ายหนี้เกินตัวระวังจะอดตายค

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนรับแขกอันคุ้นตา ลูกจันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ เปลือกตาบางบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน เธอกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า เพดานไม้สีเข้มและโคมไฟหรูหราเตือนสติเธอว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนรกนั่น แต่กลับมาอยู่ในถ้ำของหมีควายจอมเผด็จการอีกครั้งความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาราวกับกระแสน้ำพาก ทั้งเรื่องที่พ่อเลี้ยงเลวๆ แย่งเงินไป และที่สำคัญคือคำพูดของแม่ที่กรีดลึกเข้าไปในใจ ลูกจันถอนหายใจยาว ความเจ็บปวดลึกๆ ยังคงอยู่ แต่ความแข็งแกร่งในจิตวิญญาณบีบให้เธอต้องลุกขึ้นสู้ต่อเธอลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สำรวจร่างกายตัวเองที่ยังคงอยู่ในชุดเชิ้ตแขนยาวตัวเดิมที่ใส่เมื่อวาน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเรือนหลังกว้างที่เธอซบหน้าถอนสะอื้นเมื่อคืนยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ชวนให้หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาดแกร๊ก!เสียงลูกบิดประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของทัพที่ก้าวเข้ามา ชายหนุ่มอยู่ในชุดทำงานทะมัดทะแมง ใบหน้าคมเข้มดูบึ้งตึงเหมือนหมีไม่ได้กินผึ้งตามสเตปเดิม ในมือหนาถือถุงกระดาษใบใหญ่และถาดอาหารเช้าเข้ามาด

เวลาสามเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ลูกจันในตอนนี้ไม่ใช่เด็กสวนมอมแมมคนเดิมอีกต่อไป เธอเรียนรู้งานในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวได้อย่างคล่องแคล่วและรู้ใจเจ้านายหน้าดุไปเสียทุกเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างลูกหนี้กับเจ้าหนี้แม้จะยังคงปะทะฝีปากกันทุกวัน แต่มันกลับลดความหยาบคายลง กลายเป็นการแซะแบบรู้ทันและหยอกล้อกันเสียมากกว่า​ค่ำคืนนี้ที่ลานกว้างหน้าโรงบ่มไวน์ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองปิดยอดขายไวน์ประจำปี แสงไฟสีส้มสลัวประดับประดาไปทั่วบริเวณ เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานดังคลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะพูดคุยของคนงานและแขกวีไอพี​ลูกจันปรากฏตัวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ผมสีน้ำตาลยาวถูกดัดลอนปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังบาง เป็นชุดที่ทัพสั่งให้คนไปซื้อมาให้โดยอ้างว่าผู้ช่วยส่วนตัวต้องแต่งตัวให้สมเกียรติเจ้านาย แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้คนซื้อต้องมานั่งหัวเสียเสียเอง​ทัพในชุดเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ดดูหล่อเหลาและ

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำ ลูกจันในชุดเสื้อเชิ้ตพอดีตัวและกางเกงสแล็คเข้ารูปยืนหอบแฟ้มเอกสารรายงานการประชุมมายืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ หลังจากเมื่อคืนต้องวิ่งหนีคนหน้ามึนกลับเข้าห้องนอนแทบไม่ทัน วันนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว"เอกสารสรุปยอดขายไวน์ของไตรมาสนี้ค่ะคุณทัพ ตรวจสอบแล้วเซ็นชื่อตรงนี้ได้เลย"ลูกจันวางแฟ้มลงตรงหน้าชายหนุ่ม พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุดและหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาตั้งแต่เธอเดินก้าวพ้นประตูเข้ามาทัพวางปากกาเคมีในมือลง เลื่อนเก้าอี้หนังสีดำถอยหลังออกไปนิดหน่อย ก่อนจะตวัดแขนแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวคอดบางของลูกจันแล้วออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ร่างเล็กก็ปลิวหวือลอยลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างพอดิบพอดี"คุณทัพ! ทำอะไรคะ ปล่อยฉันนะ เดี๋ยวใครเปิดประตูเข้ามาเห็น"ลูกจันเบิกตากว้าง ตกใจจนแทบทำแฟ้มเอกสารในมือร่วง สองมือเล็กดันแผงอกกว้างของเขาไว้แน่น พยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ท่อนแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กกลับรัดเอวเธอไว้แน่นหนา"ห้องทำงานฉัน ใครจะกล้าเข้ามาโดยไม่เคาะประตู"ท

วันต่อมาลูกจันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่กระบอกตา เปลือกตาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงเมื่อคืน แต่สิ่งที่แปลกไปคือความรู้สึกอึดอัดในใจมันเบาบางลงอย่างประหลาด เหมือนก้อนหินใหญ่ที่ทับอกมาตลอดชีวิตถูกยกออกไปแกร๊กประตูห้องถูกเปิดออก ทัพก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเสื้อยืดสีเข้มและกางเกงยีนส์สบายๆ ในมือหนามีถาดข้าวต้มหมูสับควันฉุยกับน้ำส้มคั้น เขาเดินตรงมาที่เตียงแล้ววางถาดลงบนโต๊ะหัวเตียงเสียงดัง"ตื่นแล้วก็ลุกมากินข้าว ร้องไห้จนน้ำหมดตัวไปแล้วมั้งเมื่อคืน หน้าตาดูไม่ได้เลย สภาพเหมือนศพเดินได้ไม่มีผิด" ทัพแกล้งทำเสียงดุ แต่แววตากลับทอดมองมาอย่างอ่อนโยนกว่าทุกที"คุณทัพ" ลูกจันยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง มองถาดอาหารสลับกับหน้าเจ้านายหนุ่ม "คุณยกมาให้ฉันเองเลยเหรอคะ""ก็เออสิ หรือจะให้ฉันไปตามคนงานมายกให้ กินๆ เข้าไปซะ จะได้มีแรงมาเถียงกับฉันต่อ ฉันไม่ชอบเห็นผู้ช่วยของฉันทำหน้าหงอยเป็นไก่ป่วยแบบนี้ มันขัดตา" ทัพลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง กอดอกมองคนหน้าซีดลูกจันไม่เถียง เธอรับชามข้าวต้มมาถือไว้ ตักเข้าปากช้าๆ ความอุ่นและรสชาติกลมกล่อมของอาหารทำให้ร่างกายที่อ่อนเพลียมีแรงข