บทที่ 70

Latest chapter

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทพิเศษที่ 2

  เขาจัดการทายาและปิดผ้าก๊อซทับลงไปอย่างเรียบร้อย ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที“เสร็จแล้ว” อารัญทิ้งปากคีบลงในถาดสเตนเลสนิรินจัดการแกะพลาสเตอร์รูปรถแข่งสีแดง แปะทับลงบนมุมผ้าก๊อซให้เด็กชายตามสัญญา“เก่งมากครับ ไม่ร้องเลย” เธอยิ้มกว้าง ลูบผมเด็กชายอีกครั้งแม่ของเด็กกล่าวขอบคุณยืดยาวก่อนจะพาลูกชายเดินออกไปรอรับยาที่หน้าเคาน์เตอร์ ภายในห้องตรวจเหลือเพียงความเงียบและเสียงคลื่นลมทะเลที่พัดแว่วเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ดอารัญดึงถุงมือยางสีฟ้าออกด้วยมือซ้ายข้างเดียว โยนมันทิ้งลงถังขยะติดเชื้อใต้โต๊ะ เขาเดินไปที่อ่างล้างมือ เปิดก๊อกน้ำแล้วล้างมือเงียบๆนิรินเดินตามไปหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เธอหยิบกระดาษเช็ดมือจากกล่องบนผนัง ดึงออกมารอไว้“พี่รัญดุเด็กอีกแล้วนะคะ”“พี่ไม่ได้ดุ” เขาปิดน้ำ หันมารับกระดาษจากมือเธอไปซับ “พี่แค่บอกให้เขาหยุดดิ้น แผลจะได้ไม่เลอะเทอะ”“น้ำเสียงพี่รัญหน้ากลัวนี่คะ ต้นกล้าเพิ่งเจ็ดขวบเอง”“ถ้าจะเอาหมอที่พูดจาหวานๆ วันหลังหนูก็ไปจ้างกุมารแพทย์มาประจำคลินิกสิ” เขาตอบกลับหน้าตาย โยนกระดาษทิ้งลงถังนิร

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทพิเศษที่ 1

  เสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงลมทะเลกลับมาดังในโสตประสาทของหญิงสาวอีกครั้ง แต่มันไม่อาจลบเลือนเสียงจังหวะหัวใจที่ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเธอได้เลยนิรินลืมตาขึ้น สบตากับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำตาหยดใสกลิ้งร่วงลงมาตามพวงแก้ม แต่เธอไม่ได้เช็ดมันออกอารัญเลื่อนมือซ้ายไปประคองพวงแก้มของเธอ ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยซับหยดน้ำตาให้อย่างเบามือที่สุด รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความหลงใหลปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย"ได้ยินไหม..." อารัญกระซิบเสียงทุ้มต่ำและกังวานลึก ถ้อยคำของเขาแทรกซึมผ่านเสียงคลื่นลม ตรงเข้าสู่หัวใจของคนฟัง "...มันเต้นเพื่อหนูนะ"คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นยิ่งกว่าการสลักชื่อลงบนแผ่นหิน ทำให้นิรินไม่อาจกลั้นรอยยิ้มและเสียงสะอื้นแห่งความสุขไว้ได้อีกต่อไป เธอรู้แล้วว่าเขาไม่ได้แค่ให้ชีวิตใหม่กับเธอ แต่เขามอบหัวใจทั้งดวงของเขาให้เธอเป็นคนดูแลนิรินปล่อยมือจากแขนของเขา เธอขยับตัวก้าวเข้าไปประชิด ร่างบอบบางเบียดแนบเข้ากับแผงอกกว้าง สองมือเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของศัลยแพทย์หนุ่ม รั้งใบหน้าของเขาให้โน้มต่ำลงมาหาเธอ"หัวใจของริน..." เธอก

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 270

  "มีดผ่าตัดเล่มนี้..." นิรินลดมือข้างหนึ่งลงมาแตะที่จี้โลหะบนอกตัวเอง "มันไม่ได้หมายถึงการเข่นฆ่า หรือการข่มขู่ใครอีกต่อไปแล้วสำหรับริน แต่มันคือเครื่องหมายที่ย้ำเตือนว่า ผู้ชายที่เคยกุมชีวิตคนอื่นด้วยมีดเล่มนี้ ยอมวางมันลง... เพื่อดึงรินกลับมาหาเขา"คำพูดของเธอทะลวงผ่านแผลเป็นในใจของอารัญจนหมดสิ้น เขาเคยมองว่าการสูญเสียมือขวาและการถูกยึดใบประกอบโรคศิลปะคือตราบาปที่เขาต้องก้มหน้ายอมรับ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับตีความความสูญเสียเหล่านั้นให้กลายเป็นความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอารัญยกมือซ้ายขึ้นทาบทับลงบนมือของนิรินที่ประคองแก้มเขาอยู่ เขาหลับตาลง เอนแก้มรับสัมผัสที่นุ่มนวลนั้นอ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 269

  ฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคงดังขึ้นบนพื้นไม้กระดานด้านหลัง นิรินไม่ได้สะดุ้งตกใจหรือหันขวับไปมองด้วยความหวาดระแวงเหมือนเมื่อก่อน เธอจดจำน้ำหนักการลงเท้าและจังหวะการเดินของผู้ชายคนนี้ได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใดท่อนแขนซ้ายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสอดเข้ามาโอบรัดรอบเอวคอดของเธออย่างนุ่มนวล อารัญดึงร่างบอบบางให้ขยับถอยหลังเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา แผ่นหลังของนิรินสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่ส่งผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดสีเทา และจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นสม่ำเสมอชายหนุ่มเกยปลายคางสากที่เต็มไปด้วยไรหนวดจางๆ ลงบนลาดไหล่เนียนของหญิงสาว เขาไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตเต็มยศหรือเสื้อกาวน์สีขาวอีกต่อไป เสื้อยืดคอวีธรรมดาๆ กลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและเป็นอิสระมากกว่าชุดสูทราคาแพงที่เคยใช้สวมทับเพื่อสร้างความน่าเกรงขามในสภามาเฟีย"ยืนรับลมนานเกินไปแล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวหน้าจนนิรินต้องย่นคอหลบด้วยความจั๊กจี้"รินเพิ่งออกมายืนได้ไม่ถึงสิบนาทีเองนะคะ พี่รัญก็เดินตามออกมาคุมซะแล้ว" เธอเถียงกลับ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 268

  เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น คลินิกปิดทำการตามเวลา นิรินจัดการเตรียมอาหารเย็นอยู่ในห้องครัวของบ้านพักไม้ชั้นเดียวที่ตั้งอยู่ด้านหลังคลินิก อารัญรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยลูกมือ เขาใช้มือซ้ายช่วยหั่นผักและเตรียมวัตถุดิบอย่างชำนาญ การใช้มีดทำครัวด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่เคยจับมีดผ่าตัดที่มีความละเอียดสูงมาแล้วกลิ่นปลาหมึกย่างซีอิ๊วบนเตาถ่านขนาดเล็กตรงระเบียงหลังบ้านหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ คินทำหน้าที่เป็นคนคุมเตา พัดควันไฟให้ลอยออกไปทางฝั่งทะเล เพื่อไม่ให้ควันไฟรบกวนระบบหายใจของนิริน แม้เธอจะหายดีแล้ว แต่อารัญก็ยังคงความเข้มงวดในเรื่องสุขภาพของเธออย่างไม่ลดละมื้อเย็นผ่านพ้นไปอย

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 267

  "เดี๋ยวนี้กล้าย้อนเหรอ" อารัญเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาพราวระยับ เขากระชับวงแขนที่โอบเอวเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด ก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ใครกันแน่ที่เมื่อก่อนแค่เห็นยาเม็ดเดียวก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้""ก็ยามันขมนี่คะ" นิรินย่นจมูกใส่คนตัวโต "แต่ตอนนี้รินไม่ต้องกินยาพวกนั้นแล้ว รินแข็งแรงกว่าที่พี่รัญคิดตั้งเยอะ"อารัญระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาเลื่อนมือซ้ายจากเอวบาง ขึ้นมาแตะลงบนตำแหน่งอกซ้ายของเธอ ฝ่ามือใหญ่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอและทรงพลังผ่านเนื้อผ้าฝ้าย มันไม่มีอาการสะดุด ไม่มีการเต้นรัวเร็วอย่างผิดปกติเหมือนในอดีต&n