Semua Bab พบคนหอนหนึ่งอัตรา: Bab 1 - Bab 10

“น้องจะกลับมาเดือนหน้านี้แล้วนะ ตาปาย” เสียงเปรยของมารดาดังต้อนรับ เมื่อลูกชายคนเล็กเดินเข้ามาในบ้าน ตาคมของนางมองใบหน้าของลูกชายตัวดีที่พักนี้มีพฤติกรรมไม่ค่อยน่ารัก ไม่กลับบ้านกลับช่องเป็นอันให้น่าสงสัยนัก “หรือครับ” น้ำเสียงนั้นตื่นเต้นเล็กน้อย เขาเดินตรงเข้ามาหาท่าน คุณปณิตากำลังนั่งดูเพจกระเป๋าแบรนด์เนมอยู่ในไอแพด นางวางมันลง แล้วมองลูกชายแบบหัวจรดเท้า ปพลรู้สึกขนลุกกับสายตาแบบนั้นของท่านเหลือเกิน “เราน่ะ โสดสนิทร้อยเปอร์เซ็นต์นะตาปาย” “เอ...คุณแม่จะหมายความว่าอะไรหรือครับ” ปพลนั้นหนาวๆ ร้อนๆ กลัวว่าแม่เขาจะถามเรื่องนี้ ก็พักนี้เขาไม่กลับบ้านเท่าไหร่ ท่านก็คงจะสงสัยนั่นแหละ ที่ไม่กลับบ้านเพราะมีที่อื่นให้กลับ มีคนให้กอด เพิ่งจะข้าวใหม่ปลามัน เขาก็เลยไม่ค่อยกลับบ้านกลับช่อง อ้างงานยุ่ง ขี้เกียจขับรถ วางแผนงาน สารพัดจะอ้างแล้ว หลังๆ เลยเนียนนอนไม่พูดอะไร แต่กลับมาทุกเสาร์อาทิตย์ พอให้ท่านไม่บ่น จริงๆ แล้วก็ไม่อยากจะกลับมาสักวัน เพราะเวลานอนคนเดียวตอนนี้ มันรู้สึกนอนไม่หลับ เตียงที่เคยคุ้นไม่ค่อยคุ้น ถ้าไม่ได้นอนกอดเธ

ทยิดาคิดและคิดจนปวดหัว เธอนอนไม่หลับเลย... กระทั่งเขากลับมา ปพลยังเป็นคนเดิม มาถึงก็หอม กอดเธอ แล้วเขาก็เริ่มจูบเธอ เขาเกือบทำให้ทยิดาลืมตัว ทว่า...ความเครียดส่งผล เธอผะอืดผะอมจนต้องผลักเขาออกและวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ “นิ้งเป็นอะไรหรือเปล่า?” เขาตามเข้าไปติดๆ มองดูเธออย่างห่วงใย ทยิดาอาเจียนออกมาเป็นน้ำใสๆ เพราะเจ้าตัวกินอะไรไม่ลงมาหลายวัน “มะ ไม่ค่ะ” “ไม่ได้ยังไงสั่นไปหมดทั้งตัว กินอะไรหรือยังนี่ พี่รีบกลับมาเลยไม่ได้แวะซื้ออะไรมาฝาก สั่งพิซซามากินกันไหม?” “แค่นอนไม่พอนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบ ยอมให้เขาล้างหน้าให้ และอุ้มมาวางที่โซฟา ปพลมองเธออย่างเป็นห่วง ทยิดาฝืนยิ้มให้เขาแล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ขอหน้าฮาวายเอี้ยนนะคะ ขอบชีส” “ได้ครับ...” เขายังคงมองเธอแล้วขมวดคิ้วน้อยๆ สามวันที่ไม่กลับบ้าน โดนมารดากดดันและกรอกหูทุกวันเกี่ยวกับเรื่องการแข่งขันระหว่างเขาและพี่ชาย เขาโดนพุ่งเป้าเป็นพิเศษ เพราะทำตัวมีพิรุธ ท่านบอกว่าเดี๋ยวสืบดูก็รู้แน่...มันทำให้ปพล อยากจะมาบอกกับทยิดาก่อนว่า เราห่างกันสักพักไหม?

“อีกกี่วันจะคลอดนะนิ้ง” อุไรวรรณ เอ่ยทักทายน้องสาวข้างบ้าน เธอจูงเด็กชายอายุสามขวบครึ่ง วัยกำลังซนมาด้วย ทางนั้นวิ่งตุบตับมาหาอานิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วขอลูบน้อง ที่อยู่ในพุงกลมๆ ของอานิ้ง เรื่องน้องของอานิ้งเป็นสิ่งมหัศจรรย์มากสำหรับเด็กวัยสามขวบครึ่งอย่างเด็กชาย บินเหนือ ที่ขอมีอภิสิทธิ์ ว่าลูกของอานิ้งคือน้องของแก น้องฉาวของหนมโก๋ คนพูดยังไม่ชัดเอ่ยแบบนี้ทุกหน เวลามาหาอานิ้ง และเวลาไปไหนมาไหน ก็จะทำจูงไม้จูงมืออานิ้ง คอยพิทักษ์ป้องกัน ทั้งที่ตัวเองยังเดินบางทีก็สะดุดขาตัวเองหกล้มหกลุกตามประสาเด็ก “อาทิตย์นี้แหละค่ะ นิ้งตื่นเต้นจังเลยค่ะ พี่วรรณ” เธอลูบศีรษะของคนตัวเล็กที่ขอฟังเสียงน้อง บินเหนือกำลังเอาหูแนบกับพุงของอานิ้ง ท่าทีนั้นน่าเอ็นดูกับก้นโด่งๆ และความตั้งใจฟังนั้น มารดาอดไม่ได้เลยตีก้นเอา แล้วถามเสียงมันเขี้ยวว่า “น้องพูดว่าอะไรหนมโก๋” “อา...น้องฉาว ยังปู้ดม่ายด้าย มี้ปู้ดเรื่อย” “เอ้า เจ้าหนมโก๋นี่ยังไงนะ ก็บอกเองว่าจะฟังเสียงน้อย” มารดาขำก็ขำ เคืองก็เคืองความปากดีของเด็กเจนอัลฟ่า พ่อคุณยังพูดไม่คล่องยังแสบขนาดนี้ ถ้าพูดคล่องไม่

เวลาเยียวยาทุกสิ่ง เวลาทำให้บางคนกลายเป็นคนใหม่ แต่บางคนยังวนลูปอยู่ตรงนั้น แม้ภายนอกจะเหมือนไม่มีอะไร แต่บาดแผลในใจก็ยังเยียวยาไม่ได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ สี่ปีผ่านไป... ปภพแต่งงานไปแล้วกับผู้หญิงที่ทำให้คุณปณิตาต้องดมยาดม...แต่หลังๆ มา ท่านก็ปลงและยอมรับได้บ้าง เพราะพี่สะใภ้ของเขาแม้จะเป็นสาวไม่หวาน แถมปากกล้า ไม่มีฐานะที่จะมาต่อยอด แต่สิ่งที่มีคือหัวการค้า ความฉลาด คล่องแคล่ว ก็ทำให้ตลาดของแม่เขาฟื้นขึ้นมาได้ จากที่เกือบจะขายไปแล้ว ก็ไม่ธรรมดา เสน่ห์จันทร์เรียนแค่ มอ สามยังไปขนาดนี้ ถ้าเรียนสูงจะต้องเป็นคนที่มีประสิทธิภาพไปได้อีก และปภพก็เห็นเหมือนที่เขาเห็น ส่งเมียไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย และแล้วก็พี่ชายเขานั่นแหละ ทำให้หล่อนเรียนไม่จบ เสน่ห์จันทร์กำลังตั้งครรภ์ เลยต้องออกมาจากการเรียนกลางครัน เรียนได้ไม่ถึงปีดีด้วยซ้ำ คุณปณิตาจากที่ไม่ค่อยรักลูกสะใภ้เท่าไหร่ เพราะที่มาของเจ้าหล่อนนั้นทำให้นางปวดหัวไปสามวันเจ็ดวัน ก็พอจะเอ็นดูเสน่ห์จันทร์มาบ้าง ลูกชายแต่ละคนดีๆ ทั้งนั้น ปภพนึกว่าจะมาทรงดีไม่มีปัญหา กลับพาปวดหัวพอๆ กับปพล ที่ทำให้นางสูญเงินไปสิบล้านใ

“ไหน ของที่จะมาขายของมึง” ปพลถามเพื่อนสนิท ทางนั้นหัวเราะ แล้วเลื่อนเก้าอี้ให้กับเขาได้นั่ง ท่าทางเอาใจมาก ก็ต้องเอาใจแหละ ของที่อยากจะเสนอขายเพื่อนนั้น ราคามันตีแล้วก็แปดหลักเห็นจะได้ “เชิญนั่งก่อนครับเสี่ยครับ เอาเด็กๆ มาบริการด้วยไหม?” “ไอ้ไทม์ ถ้าจะให้กูมาที่นี่แล้ว มากวนตีนล้อเล่นไม่คุยเรื่องงาน กูกลับนะ มันไกล” “โอ้โห... ไอ้ปาย หน้าตาแม่งจริงจังเหลือเกิน ล้อเล่นนิดๆ หน่อยก็ไม่ได้เหรอ?” “ไม่ได้...” ปพลว่าเสียงขรึม เขามาเพราะอยากมาดูงบ ดูสำนักพิมพ์ของเพื่อน ว่ามันจะพอไปต่อได้ไหม เขาพอมีเงินส่วนตัวอาจจะเอามาลงทุนอะไรได้ และมันก็ถือเป็นการช่วยธารมณ์ที่บ่นว่ากิจการกำลังกรอบ แต่จะยังไงเพื่อนส่วนเพื่อน เงินส่วนเงิน จะเอาเงินมาละลายเล่นก็ไม่ใช่นิสัยของเขา ของจะขาย คนจะซื้อต่ออย่างเขาก็ต้องมองว่าดี “อะ งั้นคุยกันจริงจังเรื่องงาน กูให้เลขาเอางบบัญชี แล้วก็พวกแผนการตลาดมาให้มึงดู จริงๆ ตอนนี้กิจการมันก็...” ธารมณ์เม้มปากเล็กน้อย งานนี้ได้ต่อมาจากพี่สาว มาลองบริหารดู แต่เพราะความไม่ถนัด มันทำให้เขาทำให้เกิดติดตัวแดงมาจะครึ่งปีแล้ว เ