All Chapters of พบคนหอนหนึ่งอัตรา: Chapter 11 - Chapter 20

“หมีม่วงน่าย้ากก น้องม่วงม่วง ของนะนาย หนมโก๋ ดูๆ ฉวยๆ ” เสียงของลูกสาวเธอดังก่อนที่คนเป็นแม่จะถึงตัว ทยิดายกจานขนมคุกกี้ที่เธออบกับอุไรวรรณมาให้เด็กสองคน ที่นั่งเล่นด้วยกันที่ใต้ต้นไม้ ต้นกัลปพฤกษ์ออกดอกสีชมพูสะพรั่ง ตรงบริเวณส่วนของรั้วบ้านคร่อมสองบ้านคือบ้านของทยิดาและอุไรวรรณ ถือว่าเป็นต้นไม้รวมก็ว่าได้ เจ้าต้นนี้ถ้าไปขึ้นที่อื่น คงจะมีปัญหาเพื่อนบ้าน นี่ดีไปว่า มาขึ้นระหว่างบ้านสองหลังที่ใกล้ชิดสนิทกัน อายุอานามน่าจะมากแล้ว ถึงได้แผ่กิ่งก้านสาขาพอประมาณ ให้ร่มเงาและเป็นที่โปรดปรานของเด็กหญิงนะนายมาก “เห่อจังเลยนะหมีนี่ หมีคนรวย” เสียงของเด็กชายอีกคนที่พูดชัดแจ๋ว เหมือนจะเป็นอัจฉริยะด้านการพูดจา เพราะแกพูดคล่องตั้งแต่สามขวบกว่า ส่วนลูกสาวเธอบางคำยังไม่ชัด บางวันก็ไม่พูดเอาเสียดื้อๆ ไม่รู้ว่าอินดี้เหมือนใคร สกิลการพูดของเด็กหญิงปานทิวา แพ้เด็กชายบินเหนือเป็นอย่างมาก คนหลังนี้มารดาได้กล่าวว่าไม่ได้พูดเก่งอย่างเดียว ผีเจาะปากมาพูดชัดๆ “หมีม่วง รวยเหรอ? ทำไมหมีม่วงรวยอ่า หนมโก๋” เจ้าตัวเล็กที่วันนี้อยู่ในชุดน้องหมี น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนทุกวัน นี่ล่

ทยิดาคิดได้อย่างเดียวคือเธอจะต้องหนีไปจากตรงนี้ เมื่อเห็นเธอขยับ คนที่กำลังจ้องอยู่แล้ว มือก็คว้าเธอไว้อย่างรวดเร็ว กระชากทีเดียว ร่างบางในชุดฮั่นฝูก็ปลิวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ทยิดาตัวแข็งไม่คิดว่าจะถูกทำแบบนี้จากผู้ชาย ผู้ชายที่เธอเคยหนีเขามาและบอกกับตัวเองว่า เธอเกลียดเขา เกลียด... ทว่า.. พอเขากอดเธอ แล้วก้มลงซบหน้ากับกลุ่มผมของเธอ เสียงสั่นเครือของเขา สั่นหัวใจของทยิดาให้เผลอยืนนิ่งแบบนั้น ไอตัวของเขาอุ่น กลิ่นของเขายังเป็นกลิ่นเดิม กลิ่นเหมือนตอนที่เธอเคยซุกกับที่ตรงนี้แล้วสูดดมมันพลางหลับไปอย่างมีความสุข “นิ้ง นิ้ง พี่คิดถึงแทบตายรู้ไหม? หนีพี่ไปทำไม...หนีทำไม” เสียงของเขาเหมือนคนร้องไห้ เธอรับรู้ถึงน้ำตาที่เปียกหน้าเขา ความสะเทือนใจมันทำให้เธอมีน้ำตาขึ้นมาเช่นกัน ทั้งที่ไม่อยากจะให้มันไหลลงมาเลย “...” ทยิดายังคงพูดไม่ออก เมื่อเขาประคองใบหน้าของเธอให้เงยมองเขา ใจมาเมื่อเธอยอมให้กอดไม่ผลักไสทั้งเขาและเธอมองหน้ากัน ประสานสายตา ความอาวรณ์ ความเศร้าและความสุขสับสนอยู่ในแววตาของปพล ส่วนทยิดานั้นมันไหวระริกมองเขาตอบ น้ำต

ตั้งแต่วันนั้นที่ได้กอดคนที่พรากหัวใจของเขาไปอยู่กับหล่อนถึงสี่ปี ปพลก็ลามือจากการรุกคืบก่อน เพราะดูท่าทีการต่อต้านของเธอแล้ว เกิดเขารุกไม่หยุด ทยิดาอาจจะหนีไปอีกได้ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน ปรารถนาอยากจะเห็นลูกสาวให้เป็นบุญตาสักหน เขาถือโอกาสเข้าไปในเฟซบุ๊กของตรีดาว นั่น...มันทำให้เขาเห็นยัยกระต่ายน้อยของพ่อเป็นหนแรก เมียเขาใจร้ายมาก ไม่ยอมปรากฏตัวในโซเชียลเลย เขาไม่เห็นแม้เงาใดๆ ของเธอและลูกเลย เพราะจากเฟซบุ๊กของตรีดาว เขาเลยลองทำตัวเป็นนักสืบโซเชียล และแล้วเขาก็ได้รูปของนะนายมาอีกหลายรูป ถึงกับสั่งอัดทำเป็นโปสเตอร์ ใส่กรอบติดไว้ในห้อง...ที่ตอนนี้เขาลบสีออกไปแล้ว เขาไม่ไปตามที่เธอไล่หรอก เขาไม่ยอมไปตาย แต่เขาจะพาเธอกลับมา ทุกวันเขาจะมาอยู่ที่นี่ นอนมองรูปยัยตัวเล็ก และพร้อมกันนั้นเขาอัดรูปแม่ของลูกที่เคยมีโอกาสได้เก็บไว้ในโทรศัพท์ รูปคู่ที่ถ่ายด้วยกัน ในอิริยาบถต่างๆ ที่เคยอยู่ด้วยกันในระยะเวลาสามเดือนนั้น เสียดายที่ตัวเองเก็บรูปเธอไว้ไม่มาก เขามัวแต่...เก็บและตักตวงความหวานจากเธอ เขานี่มัน...อยากจะด่าตัวเองแต่ก็ด่าจนไม่รู้จะหาคำไ

“แม่ขาไปไหน” สาวน้อยที่เพิ่งรู้ว่าแม่ไม่อยู่ เห็นแม่ขึ้นแท็กซี่ไปเงยหน้าถามป้าวรรณ อุไรวรรณนิ่งนิดหนึ่งก่อนจะตอบเจ้าแมวน้อยเสียงอ่อน “แม่ขาไปธุระจ้ะลูก” “ไปซื้อหนมเหรอ?” “เปล่าลูก ไปธุระไปนานเลย คืนนี้นะนายนอนกับป้ากับพี่หนมโก๋อีกนะ” ลูบหัวหลานตัวเล็ก ความลับที่ทยิดาบอกกล่าว ทำให้ยิ่งสงสารสองแม่ลูกสุดหัวใจ พ่อของนะนายใจร้ายมากจริงๆ ฮึ่ม! โกรธแทนน้องละหนึ่ง พอทยิดายอมคายความลับ อุไรวรรณก็ทำตัวเป็นนักสืบ สมัยนี้อะไรๆ ก็พอจะหาได้ในอากู๋ พอเซิร์ชชื่อนามสกุลเขาปุ๊บ มันก็ขึ้นมาปั๊บ เธอถึงกับทำตาโต โอ้โห มิน่า...ระดับนี้ถึงได้กล้าฟาดหัวน้องสาวเธอมาตั้งสิบล้าน! มิน่ายัยหนูนะนายถึงน่ารักนักหนา พ่อก็หล่อแม่ก็สวย ตาสวยๆ นั่นเธอว่าละม้ายเหมือนพ่อ เพราะมันคมหวาน...มองไปมองมายัยตัวเล็กดันหน้าเหมือนพ่อมากกว่าแม่ แล้วน่ะ...เธอก็ดันหวังดีไปตั้งชื่อจริงให้แทงใจทยิดาเล่นว่าปานทิวาอีก สืบมาหลายวัน พบว่า ปพลยังโสด...แต่เธอก็ไม่ได้ไปเล่าอะไรให้กับทยิดาฟัง ฟังความต้องฟังสองฝ่าย ฝ่ายชายยังไม่ได้มาแก้ตัวใดๆ ว่าเพราะอะไร เธอก็จะลองสืบดูก่อน ถ้าเ

“เป็นไงบ้างนิ้ง” “พ่อผ่าตัดค่ะพี่ นิ้งกำลังจัดการทุกอย่าง ก็คงจะต้องอยู่จนแกฟื้นน่ะค่ะ เขาไม่เอาพ่อแล้วจริงๆ” เสียงตอนท้ายละห้อย อุไรวรรณเคยเห็นบิดาของทยิดาหนหรือสองหน แกมาเยี่ยมหลาน เคยคุยกับทยิดาคือเธอเข้ากับแม่ใหม่ไม่ได้ เลยมีปัญหาครอบครัวเพราะแบบนี้ทยิดาเลยเลือกที่จะมาอยู่เพียงลำพังเพราะไม่อยากมีปัญหากับแม่เลี้ยง เลือกมาอยู่ที่นี่เพราะใกล้กับบิดาเผื่อเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นจะได้ไปดูแลท่านได้ ดูเหมือนกว่าทยิดาจะรู้ล่วงหน้าว่าเรื่องแบบนี้จะมาถึงในสักวัน “แล้วแบบนี้เอ่อ หลังผ่าตัดพักฟื้นอะไรแบบนี้ จะทำยังไง?” “ก็คงจะให้อยู่บ้านนิ้งน่ะค่ะ นิ้งดูแลพ่อได้” น้ำเสียงของทยิดามั่นคงนัก พลางเอ่ยถามถึงลูกสาว “นะนายหลับหรือยังคะพี่วรรณ” “นอนก้นโด่งไปแล้วจ้ะสองพี่น้อง...เอ่อ...” เกือบจะเล่าแต่ยังก่อนจะดีกว่า เกิดทยิดารู้เรื่องวุ่นวายทางนี้จะยิ่งใจคอไม่ดีเอา “คะ? มีอะไรหรือเปล่า” พอพี่สาวอ้ำอึ้งคนเป็นมนุษย์แม่อย่างทยิดาก็เกิดกังวลไปล่วงหน้า ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกสาวของเธอหรือเปล่า “มะ ไม่มีอะไร จะ