3

กลับเลตหน่อยนะครับ พอดีมีธุระกับคุณแม่(ปพล)

         เข้าบริษัทวันไหนคะ (ทยิดา)

         วันพุธน่ะครับ คิดถึงนิ้งใจจะขาดเลย(ปพล)

         นิ้งก็คิดถึงพี่ปายค่ะ(ทยิดา)

         กลับเองให้เรียกรถคันประจำที่พี่ผูกไว้ให้นะนิ้ง ไม่ต้องกลับรถสองสามต่อ(ปพล)

         ค่ะ(ทยิดา)

        

         ทยิดาวางโทรศัพท์แล้ว แอบลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ เธอยังไม่มีอาการผิดปรกติใดๆ เธอหวังว่าจะปกปิดอาการของตัวเองไปได้อีกสักระยะ ให้เธอมีความกล้าก่อน...

           อันดับแรกเธอจะต้องบอกเขา...

           พ่อของลูก..

           อันดับสองที่เธอจะต้องบอกคือพ่อของเธอ...

           คนหลังนี้น่าจะมีปัญหาแต่คงไม่มากเท่าไหร่ ทยิดากับบิดานั้นติดต่อกันแบบรักกันห่างๆ อย่างห่วงๆ ทยิดาย้ายเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เพียงลำพัง ตั้งแต่ที่บิดาพามารดาเลี้ยงเข้ามาในบ้าน บ้านก็อุ่นจนร้อนมาก และเธอก็เป็นฝ่ายขอออกมาเอง ทยิดาเป็นคนเรียนเก่งเลยสอบชิงทุนเข้ามหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศติด ค่ากินอยู่นั้นบิดาส่งให้บ้าง เธอทำงานพิเศษเอาเองบ้าง ทยิดารับสอนพิเศษและทำงานรับแปลเอกสารต่างๆ ในช่วงที่เรียน

           จนกระทั่งเรียนจบ ระหว่างหางานทำไปเรื่อยๆ เธอก็ดิ้นรนพอสมควร จนในที่สุดเธอได้ทำงานที่บริษัทของปพล มันเป็นบริษัทในฝันของเธอ เพราะมีสวัสดิการและเงินเดือนที่มั่นคง เธอเพิ่งทำงานได้สี่เดือน...และเธอก็ได้พบกับเขา ผู้ชายที่ทำให้หัวใจของทยิดาเต้นแรงเพราะความรัก

           คำที่แสนจะมีอานุภาพ ทำให้คนที่ไม่เคยรัก เมื่อได้รักทุ่มลงไปทั้งกายและใจ ทำทุกอย่างให้กับเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขข้อแม้

           เชื่อเขาทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะให้ทำอะไร ทยิดาก็จะหาข้อมาแก้ตัวให้กับคนรักได้เสมอ เธอยินดีที่จะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่เคยอ้อนขอสถานะ จนกระทั่งตอนนี้...

           เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน ตอนนี้เธอยังไม่มีอาการแพ้ใดๆ มีบ้างคือเพลียและง่วงบ่อย คุณแม่มือใหม่ตอนนี้ทั้งตื่นเต้นและสับสน อยากหาใครสักคนเป็นที่ปรึกษาแต่ก็จนใจ เพื่อนสนิทของเธออย่างเฟื่องแก้วไปเรียนต่อที่เมืองนอกและอาจจะแต่งงานกับคนรักอยู่ทางโน้น ทำให้เธอนั้นห่างๆ กับเพื่อนไปพอสมควร เหมือนตัวคนเดียว...มีเพียงคนเดียวที่เป็นหลักของเธอในตอนนี้คือเขาเท่านั้น

           ร่างเพรียวของทยิดาก้าวเข้ามาออฟฟิศ เธอทำตามคำสั่งเขาคือไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้า เธอเรียกคนขับที่ใช้งานประจำ เป็นคนของปพล ที่เรียกใช้ให้เธอเสมอยามเขาไม่ว่าง วันนี้พอเขาไม่เข้าบริษัทงานเธอก็เบาลง ไม่มีงานอะไรค้างเท่าไหร่ รอแต่คำสั่งจากเขา วันนี้เขาไลน์หาเธอทั้งวัน ไม่มีอะไรผิดปรกติ...

           ตอนเที่ยงทยิดาลงไปรับประทานอาหารกลางวันที่ส่วนของโรงอาหาร บริษัทวีอาร์ เอนจีเนียริ่ง เป็นบริษัทใหญ่ พนักงานกว่าร้อยชีวิต ตระกูลของเขาร่ำรวยมาก บริษัทมหาชนที่มีความมั่นคงอันดับต้นๆ ของเมืองไทยเลยก็ว่าได้ประกอบกิจการเกี่ยวกับการก่อสร้างแบบครบวงจร ผลประกอบการเพิ่มมากขึ้นทุกปี ยิ่งได้รุ่นของปพลกับพี่ชายมาช่วยบริหาร ทุกอย่างก็ยิ่งเติบโตแบบก้าวกระโดด

           คนมีผลงานเด่นคือปภพ ส่วนปพลนั้นผลงานรองลงมา แต่เขาก็เพิ่งเข้ามาทำงาน ยังพิสูจน์กันได้อีกไกล

           ทยิดาที่เจียมตัวเจียมใจเพราะเธอรู้สึกด้อยกว่าเขาในทุกด้าน...เธอเป็นแค่เลขานุการ ไม่มีมรดกอะไรนอกจากความรู้เพียวๆ เงินเก็บตอนนี้ก็คือเงินที่เขาให้เป็นเงินเดือนล้วนๆ นั่นแหละ แต่เขาก็ไม่หวงไม่งกกับเธอ เธอมีสามีเป็นสายเปย์คนหนึ่ง คิดแล้วก็อมยิ้มเมื่อนึกถึงปพล

           “คุณนิ้ง วันนี้มากินข้าวที่ศูนย์อาหารหรือครับ”

เสียงทุ้มทักถาม ทยิดาหันไปยิ้มให้ วรวงศ์ เลขานุการของปภพนั่นเอง

           “ค่ะ วันนี้บอสของนิ้งลาน่ะค่ะ”

           “ของผมก็ลาครับ แต่ก็สั่งงานมาด้วย ของคุณนิ้งมีสั่งอะไรไหมครับ”

คำถามนั้นทำให้ทยิดาขมวดคิ้วน้อยๆ

           “ไม่มีนี่คะ แปลกจังที่ลางานพร้อมกันแบบนี้”

           “เอ้า...นี่คุณนิ้งไม่รู้อะไรเลยหรือครับ ว่าเจ้านายของพวกเราลางานทำไม”

วรวงศ์ถือวิสาสะนั่งตรงกันข้ามกับทยิดา เขาสนิทกับเธอในระดับหนึ่งเพราะมีอะไรก็ปรึกษากันเกี่ยวกับเรื่องเจ้านาย บางหนก็ออกงานพร้อมกัน จริงๆ แล้วเธอถูกฝึกให้เป็นเลขาของปภพในแผนกต่างประเทศ แต่ไปๆ มาๆ เธอกลับโดนโยกไปแผนกของปพล เขาที่มาทีหลังเธอและถูกเทรนงานให้ทำงานกับปพล เลยวุ่นวายนิดหน่อยเพราะต้องมาขอความรู้จากทยิดาบ่อยๆ จนสนิทกัน

           “ไม่รู้เลยค่ะ”

ทยิดาเม้มริมฝีปาก ใจของเธอสังหรณ์แปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

           “อืม...ผมจะบอกดีไหมนะ แต่ก็ไม่รู้จะคุยกับใคร”

เขาถอนใจน้อยๆ ทำแบบนี้ไปปภพจะตำหนิเขาไหมนะ แต่เจ้านายของเขาหน้านิ่งมาก จนเขาเดาใจไม่ค่อยถูก ทำงานมาด้วยสามเดือนนี้เหมือนขึ้นรถไฟเหาะทุกวันเพราะไม่รู้ว่าจะทำถูกใจเจ้านายไหม

           “บอกได้ค่ะ รับรองว่านิ้งไม่บอกใคร มีปัญหาเรื่องงานหรือเปล่าคะ?”

           “เรื่องส่วนตัวเจ้านายต่างหากครับ ผมถูกสั่งให้ไปหาดอกไม้ ของขวัญ ต้อนรับ...ผู้หญิงคนสำคัญ"

           “คุณปภพมีแฟนหรือคะ?”

           “ไม่มีครับ แต่ว่า...เอ่อ...คุณปพลไม่แย้มปรึกษาอะไรกับคุณนิ้งเลยหรือครับ”

           “ไม่มีเลยค่ะ บอสจะมาปรึกษาอะไรกับนิ้งล่ะคะ”

           แน่นอนว่าความสนิทสนมของเธอและเขา ต่อหน้าคนอื่น ก็ถูกขีดไว้แค่เลขากับเจ้านายเท่านั้น

           “บอสของเราทั้งสองคน ถูกคุณปณิตาสั่งให้ ชิงตำแหน่งคู่หมั้นกันครับ ดูเหมือนว่าบอสของผมจะจริงจังมาก มาปรึกษากับผมยับเลย โอ้...หุ้นสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ในบริษัทนี่มันหวานหอมมากนะครับ”

           “เอ๊ะ...”

ตอนนี้หน้าของเธอซีดเผือดลงในทันที วรวงศ์คุยต่อจ้ออย่างติดลม

           “บอสน่ะตั้งใจมากว่าจะเอาชนะน้องชายได้ ต้องชิงตำแหน่งมาให้ได้ ท่านพูดติดตลกว่า ถึงแม้ว่าทางนั้นจะมีสปาร์คกันบ้าง เดตกันบ้าง แต่ตอนนี้ท่านจะต้องเป็นตัวจริงให้ได้ครับ”

           ตำแหน่งคู่หมั้น

           ใคร?

           คนที่คุณปณิตาหมายมั่นปั้นมือให้กับลูกชายทั้งสองคน

           มันแน่นอนว่าไม่ใช่เธอ...ผู้หญิงในเงาลับที่ไม่มีสถานะอะไรกับปพลเลย