8

เวลาเยียวยาทุกสิ่ง เวลาทำให้บางคนกลายเป็นคนใหม่ แต่บางคนยังวนลูปอยู่ตรงนั้น แม้ภายนอกจะเหมือนไม่มีอะไร แต่บาดแผลในใจก็ยังเยียวยาไม่ได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

           สี่ปีผ่านไป...

           ปภพแต่งงานไปแล้วกับผู้หญิงที่ทำให้คุณปณิตาต้องดมยาดม...แต่หลังๆ มา ท่านก็ปลงและยอมรับได้บ้าง เพราะพี่สะใภ้ของเขาแม้จะเป็นสาวไม่หวาน แถมปากกล้า ไม่มีฐานะที่จะมาต่อยอด แต่สิ่งที่มีคือหัวการค้า ความฉลาด คล่องแคล่ว ก็ทำให้ตลาดของแม่เขาฟื้นขึ้นมาได้ จากที่เกือบจะขายไปแล้ว ก็ไม่ธรรมดา เสน่ห์จันทร์เรียนแค่ มอ สามยังไปขนาดนี้ ถ้าเรียนสูงจะต้องเป็นคนที่มีประสิทธิภาพไปได้อีก และปภพก็เห็นเหมือนที่เขาเห็น ส่งเมียไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย และแล้วก็พี่ชายเขานั่นแหละ ทำให้หล่อนเรียนไม่จบ เสน่ห์จันทร์กำลังตั้งครรภ์ เลยต้องออกมาจากการเรียนกลางครัน เรียนได้ไม่ถึงปีดีด้วยซ้ำ

           คุณปณิตาจากที่ไม่ค่อยรักลูกสะใภ้เท่าไหร่ เพราะที่มาของเจ้าหล่อนนั้นทำให้นางปวดหัวไปสามวันเจ็ดวัน ก็พอจะเอ็นดูเสน่ห์จันทร์มาบ้าง  ลูกชายแต่ละคนดีๆ ทั้งนั้น ปภพนึกว่าจะมาทรงดีไม่มีปัญหา กลับพาปวดหัวพอๆ กับปพล ที่ทำให้นางสูญเงินไปสิบล้านให้กับ...

           นางไม่เคยพูดถึงสาเหตุนั้น

          

ปพลก็ไม่เคยกล่าวถึงเช่นกัน

         ความลับระหว่างเขาและท่าน พี่ชายไม่ได้รับรู้

           จะว่าไปความประพฤติของปพลดีขึ้นมาก และเรียบร้อยเกินไป จนคุณปณิตานึกระแวงว่า มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า พ่อตัวดีไม่สนใจใครเลย ทำงาน กลับบ้าน นานๆ จะไปนอนค้างที่อื่น สีหน้าของเขานิ่ง บางทีเหมือนคนซังกะตาย ยิ้มไม่ลามไปถึงตาของบุตรชาย ทำให้ท่านนึกห่วง

           ยิ่งพอพี่สะใภ้ท้อง มีบ่อยครั้ง ที่เขามองเสน่ห์จันทร์แล้วสีหน้าของเขาดูเศร้ามาก...

           หรือจะคิดถึง...

           ท่านเองนั้นก็อดนึกถึงเรื่องความลับนั้นไม่ได้ พ่อลูกชายดูเหมือนคนใกล้ตายไปทุกวัน หรือจะต้องหาเมียให้ด่วนนะ หมดจากหนูน้ำหนึ่งแล้วก็ยังไม่กล้าหาใครมาให้อีกเลย คุณปณิตาคิดในใจและวางแผนเงียบๆ พลาดจากคนโต จะยังไงก็ขอคนเล็กก็แล้วกัน

           วันนี้ทุกคนรับประทานอาหารกันอย่างพร้อมหน้า เสน่ห์จันทร์ที่ตั้งครรภ์อ่อนๆ ขอทำหน้าที่เดิมของตัวเองคือเข้าครัว เธอเป็นหัวหน้าคนครัวตามคำสั่งคุณปณิตา ทุกคนในบ้านติดรสมือการทำอาหารของเสน่ห์จันทร์

           เธอไม่มีอาการแพ้ท้องใดๆ สักนิด คนแพ้แทนคือพี่ชายของเขา ปภพนั้นอาเจียนทุกเช้า และหัวค่ำ เหม็นไปหมด ใครใส่น้ำหอมก็ไม่ได้ แล้วต้องอยู่ใกล้ภรรยาสุดๆ แบบติดสกินชิฟ พี่ชายผู้นิสัยขี้รำคาญ ตอนนี้กลับไปทำความรำคาญให้กับภรรยาเสียเอง เพราะต้องนัวเนียวุ่นวายกับเธออยู่ตลอด

           ตาของปพลยามมองภรรยาของพี่ชายแฝงแววเศร้าไว้ตลอด ทุกครั้ง

           คนที่มองออกคือคุณปณิตา

           ที่พอมาคิดถึง...เรื่องนั้นนางก็อดเศร้าไม่ได้เหมือนกัน

           แม่เด็กคนนั้นก็ใจร้ายใจดำนัก

           นางป้ายโทษไปยัง เด็กคนนั้น คนที่เคยคุยด้วยก็หนนั้นหนเดียวนั่นแหละ

         “วันนี้ไปไหนไหมวะ”

ปภพเอ่ยถามน้องชาย วันหยุด ครอบครัวพร้อมหน้ากัน รับประทานอาหารด้วยกัน และนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระ บางวันก็มีกิจกรรมครอบครัวร่วมกัน ยิ่งตอนนี้มีเสน่ห์จันทร์มาเป็นสมาชิกเพิ่ม บ้านก็เริ่มคึกคัก อีกหน่อยพอมีเด็กน้อย ก็คงจะยิ่งมีความสุขมากกว่านี้

           คนอื่นมีความสุข เว้นแค่คนหนึ่งของบ้าน ที่ยังมีทุกข์ซ่อนอยู่ภายใน

           “ไม่ได้ไปไหน พี่จะให้ผมไปไหนล่ะ”

ยอกย้อนพี่ชายไปงั้น ตามความเคยชิน สองพี่น้องนี่ไม่ค่อยพูดดีๆ กันเท่าไหร่ เพราะเกิดหัวปีท้ายปี อายุไล่ๆ กัน เกือบจะเหมือนเพื่อนและคู่แข่ง มากกว่าพี่น้อง

           “ออกไปแรดบ้างสิ เห็นอยู่แต่กับบ้าน ไม่ฝ่อเหรอ”

ปภพเอ่ยล้อเลียนน้องชาย หมอนั่นเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ แล้วยักไหล่

           “นั่งวางแผนงานดีกว่า ไม่อยากให้พี่ได้หน้าคนเดียว”

           “ออกไปเที่ยวบ้างสิ ตาปาย”

มารดาเอ่ยเชียร์ ทั้งที่ปรกติจะเปรยลอยๆ ว่าลูกเที่ยวเก่ง แต่พอลูกอยู่บ้านมานานเกินไปแบบนี้ก็ชักจะห่วง

           “แม่จะเปิดเมมเบอร์ให้แน่ะ”

พี่ชายแกล้งหยอก เสน่ห์จันทร์นั้นเดินมาพอดี ได้ยินคำว่าเมมเบอร์ เจ้าหล่อนก็มองสามีตาขวางนิดๆ แล้วพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่วางถ้วยขนมหวานลงแจกทุกคน

           “ยังไม่เลิกนิสัยอีกหรือคะ พี่ปริ้นซ์ เรื่องชอบไปเที่ยวน่ะ ไหนบอกว่าปิดทุกเมมเบอร์แล้ว”

ตาคนพูดนั้นมองลงต่ำลงบางที่ เล่นเอาปภพหัวเราะเหะหะ แล้วเอ่ยเสียงอ้อนๆ พลางดึงภรรยามานั่งตัก อย่างไม่อายสายตาอีกสองคน ที่ชินแล้วกับภาพการนัวเนียกันของสองคนนี่ เหม็นกลิ่นความรักทุกวัน...

           “เลิกแล้วคร้าบ เลิกขาด เลิกหมดแล้วขืนไม่เลิก โดนจ้อยจับตอนพอดี”

           “...”

ไม่พูดแต่สายตามองจ้อง บอกเป็นนัยว่า ‘จ้อยทำแน่ถ้าพี่ปริ้นซ์ซ่า’

           “คนเจ้าชู้ถึงได้ลูกสาว”

เขาว่าหยอกพี่ชาย ชอบใจเวลาเห็นเสน่ห์จันทร์ทำตาขวางใส่พี่ของเขา ปภพนั้นเจ้าชู้เงียบ ร้ายลึก ขณะที่เขานั้นเหมือนจะแรดกว่าพี่ แต่จริงๆ แล้วปภพเหนือกว่าเขาหลายขุมนัก เขายังมีเคยเลี้ยงเป็นตัวเป็นตน ขณะที่ปภพ กินเงียบ กินไม่บอก และมีกินเรื่อยๆ มารดายังมองไม่ออกนึกว่าลูกชายคนโตเรียบร้อย ที่ไหนได้...

           “คนไม่เจ้าชู้เมื่อไหร่จะมีลูก”

ปภพพูดแหย่น้อง ปพลถึงกับพูดไม่ออก...เข้าสู่โหมดอึ้ง และเศร้ากะทันหัน

           “...”

           ปพลเสยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วบอกว่ามีธุระ ขอไปโทรศัพท์หาเลขาก่อน ปภพถึงกับขมวดคิ้วกับท่าทางของน้องชาย แล้วพูดลอยๆ ขึ้นมา

           “พักนี้นายปายแปลกๆ นะครับแม่ มันก็แปลกมานานละ แต่แปลกหนักตอนที่จ้อยท้องนี่แหละ”

           “ยังไง?”

คุณปณิตาถามเสน่ห์จันทร์ขอตัวลงจากตักสามี เธอเห็นว่าเขากำลังคุยเรื่องน้องเลยไม่อยากอยู่ฟัง เลยขอตัวไปเข้าครัวเอาเครื่องดื่มมาเพิ่ม ให้สองแม่ลูกคุยกันน่าจะสะดวกกว่าเธอนั่งอยู่ด้วย

           “มันดูหน้าตาเศร้าๆ หมองๆ เวลามีใครพูดถึงลูก พูดถึงเด็ก”

ปภพว่า คุณปณิตานั้นก็แอบสะดุ้งเหมือนกันละหนนี้ ท่านรีบโบกมือแล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะทำทีเป็นไม่มีอะไร

           “โอ๊ย... แกสงสัยอะไร ไม่มีอะไรหรอก ตาปริ้นซ์”

           “นั่นสิ ถ้ามันมีเด็กสักคนแอบเลี้ยงไว้ ผมก็คงนึกว่า มันแอบมีลูกแน่ๆ นี่ก็ไม่เห็นมีใคร ไม่เห็นมานานแล้ว คุณแม่...อย่าไปคิดบังคับอะไรน้องมันอีกนะครับเรื่องเมีย มันอกหักมาตั้งแต่ตอนน้องน้ำหนึ่งไหม? เลยยาวๆ มาจนถึงตอนนี้”

           “อ้าว...”

คุณปณิตาอ้าปากหวอ ลูกดันพูดเรื่องแทงใจนี่สิ กำลังคิดอยู่พอดี

           “ถึงเวลาก็มาเองละครับเรื่องแบบนี้”

ปภพว่า คุณปณิตาเลยค้อนให้ลูกชายคนโต พลางบ่นเบาๆ

           “ย่ะ ฉันเข็ดละ ไม่กะเกณฑ์อะไรใครอีกแล้ว ตาปายน่ะ ไม่ได้อกหักเรื่องน้ำหนึ่งหรอก แกอย่ามาโทษแม่สิ”

           “แล้วมันอกหักกับใคร?”

ปภพบ่นเบาๆ เขาก็เดาเอาว่าน่าจะเรื่องของอภิชาภาที่เขากับน้องกินแห้วทั้งคู่ ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใคร

           “แม่จะไปรู้ด้วยเหรอ”

           จริงๆ ก็รู้แหละ อาจจะเป็นเพราะแม่เด็กนั่น ลูกชายเธอถึงซึมกระทือแบบนี้...

         คุณปณิตามองไปทางทิศที่ปพลขอตัวหลีกจากวงสนทนา ก็มองเห็นว่าลูกชายเธอไปนั่งดูโทรศัพท์ ด้วยสีหน้าเหงาๆ เศร้าๆ อยู่ตรงชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนของบ้าน

           อกหักนานขนาดนี้ สงสัยยังรักไม่เปลี่ยนแน่

           นางลอบถอนใจ ความรักนี่หยั่งลึกจริงๆ ถ้าลูกชายนางรักทางนั้นจริงๆ แล้วแม่นั่นกลับมาคืนดีด้วย นางก็จะไม่กีดกันอะไร...แม้จะเจ็บใจที่โดนเด็กนั่นถอนหงอก ขู่เงินไปสิบล้านก็เถอะ