10

“ไหน ของที่จะมาขายของมึง”

ปพลถามเพื่อนสนิท ทางนั้นหัวเราะ แล้วเลื่อนเก้าอี้ให้กับเขาได้นั่ง ท่าทางเอาใจมาก ก็ต้องเอาใจแหละ ของที่อยากจะเสนอขายเพื่อนนั้น ราคามันตีแล้วก็แปดหลักเห็นจะได้

           “เชิญนั่งก่อนครับเสี่ยครับ เอาเด็กๆ มาบริการด้วยไหม?”

           “ไอ้ไทม์ ถ้าจะให้กูมาที่นี่แล้ว มากวนตีนล้อเล่นไม่คุยเรื่องงาน กูกลับนะ มันไกล”

           “โอ้โห... ไอ้ปาย หน้าตาแม่งจริงจังเหลือเกิน ล้อเล่นนิดๆ หน่อยก็ไม่ได้เหรอ?”

           “ไม่ได้...”

ปพลว่าเสียงขรึม เขามาเพราะอยากมาดูงบ ดูสำนักพิมพ์ของเพื่อน ว่ามันจะพอไปต่อได้ไหม เขาพอมีเงินส่วนตัวอาจจะเอามาลงทุนอะไรได้ และมันก็ถือเป็นการช่วยธารมณ์ที่บ่นว่ากิจการกำลังกรอบ แต่จะยังไงเพื่อนส่วนเพื่อน เงินส่วนเงิน จะเอาเงินมาละลายเล่นก็ไม่ใช่นิสัยของเขา ของจะขาย คนจะซื้อต่ออย่างเขาก็ต้องมองว่าดี

           “อะ งั้นคุยกันจริงจังเรื่องงาน กูให้เลขาเอางบบัญชี แล้วก็พวกแผนการตลาดมาให้มึงดู จริงๆ ตอนนี้กิจการมันก็...”

ธารมณ์เม้มปากเล็กน้อย งานนี้ได้ต่อมาจากพี่สาว มาลองบริหารดู แต่เพราะความไม่ถนัด มันทำให้เขาทำให้เกิดติดตัวแดงมาจะครึ่งปีแล้ว เลยอยากขายทิ้ง ถ้าขายไม่ออกก็คงจะต้องปิด เลือกขายก่อนเพราะนึกสงสารลูกน้องที่มีกันหลายชีวิตและทำงานกันมายาวนาน ตัวเลือกแรกคือปพล เพราะรู้เพื่อนมีกำลังพอจะซื้อได้

           “ก็...”

           “ตัวแดงพรืดเลย”

ปพลเปิดแฟ้มดู งานนี้เขาก็ไม่ถนัด งานหนังสือสำนักพิมพ์อะไรนี่ เขาอยู่แต่ในวงการวิศกรและก่อสร้าง

           “ก็แดงอยู่ ขาดทุนสะสมจะล้านแล้ว หัวกูนี่แหละจะล้าน แต่ยังไม่อยากปิด สงสารพนักงานเก่าแก่”

เขาบอกไปตรงๆ

           “ไหนลองเอาสินค้าของมึงมาดูทีสิ ว่ามีจุดแข็งยังไง เผื่อพอจะดันกันได้ พี่ชายกูเก่งการตลาดมากกว่ากู พี่ปริ้นซ์อาจจะพอมองเห็นว่าควรจะเทกให้กูหรือควรจะปิด”

           “ตอนนี้ถ้าดีหน่อยก็พวกงานลิขสิทธิ์จีน”

หยิบเอาหนังสือให้เพื่อนดู เลือกเล่มที่ขายดีที่สุด

“กูให้พวกคนเก่าๆ เขาทำกันเอง เซ็นอย่างเดียว ไม่เคยอ่านสักตัว”

           “แม่งพูดตรงเกิน...”

ปพลหัวเราะ เขาลองพลิกอ่านดู ไล่ตั้งแต่หน้าปก หน้าสารบัญ สายตาของเขาสะดุดที่ชื่อคนแปล

           ทยิดา  เทิดรักษ์ดี

           “ทยิดา...”

เขาพึมพำ มองจ้องตัวอักษร ชื่อ นามสกุลนั้นเหมือนถูกผีหลอก

           ทยิดา เทิดรักษ์ดี ผู้แปลและเรียบเรียง

           “ถ้ามึงปิดกิจการ พนักงานมึงต้องถูกไล่ออก”

เสียงของปพลดังขึ้น ธารมณ์ที่นั่งเล่นโทรศัพท์รอเพื่อนตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมา

           “ก็ต้องแบบนั้นสิ กูคงไม่เก็บไว้ทำพ่อทำแม่หรอกไอ้ปาย”

           “มึงขายเท่าไหร่นะ?”

           “สิบห้าล้าน เพราะมันมีพวกเครื่องพิมพ์อะไรด้วย นี่ราคากูเสนอคร่าวๆ นะ แต่จะให้ลดอะไรก็จะดูให้ มันน่าจะลดได้อีกแหละ”

ตอบไปแบบงงๆ ตอนแรกไอ้ปายเหมือนไม่อยากซื้อ แต่ตอนนี้ทำไมกลับดูสนใจ แถมยังจับหนังสือเล่มนั้นแน่น ตามองจ้องกระดาษ ยังกับจะให้มันทะลุ

           “กูจะโอนให้มึงวันนี้ กูมาทำงานได้เลยเมื่อไหร่?”

           “อะ อะไรนะ?”

           “กูมาทำงานได้เมื่อไหร่?”

ถามย้ำ แล้วมองเพื่อน ธารมณ์ยังคงดูงงๆ มึนๆ กับการตัดสินใจฟ้าแลบของปพล

           “ก็...มันต้องคุยกะทนาย กับฝ่ายกฎหมายแล้วก็ อะไรอีกหลายอย่างกูต้องให้บัญชี การตลาดทำ โอ๊ย... ทำอะไรอีกวะกูคิดไม่ออก ไอ้ปาย มึงทำไมซื้อเร็วจัง”

           “อยากช่วยมึงไง”

เขาตอบ ตอนนี้สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสดใส เหมือนดอกไม้ได้น้ำหลังจากที่เหี่ยวเฉามานานปี

           ธารมณ์มองเพื่อนอย่างงงๆ แล้วเริ่มโทรศัพท์ตามตัวผู้เกี่ยวข้องกับการขายกิจการถ่ายโอนเจ้าของมา ขณะที่ปพล ยังคงใช้นิ้วลูบคลำหน้ากระดาษ ที่มีชื่อของ ทยิดา เทิดรักษ์ดี ด้วยความทนุถนอม นัยน์ตานั้นเต็มไปด้วยแสงแห่งความหวัง

           นิ้ง

         อยู่นี่เองหรือ?

         พี่ได้ตัวนิ้งแล้ว พี่จะไม่มีวันปล่อยนิ้งไปอีกแล้ว