2

       “น้องจะกลับมาเดือนหน้านี้แล้วนะ ตาปาย”

เสียงเปรยของมารดาดังต้อนรับ เมื่อลูกชายคนเล็กเดินเข้ามาในบ้าน  ตาคมของนางมองใบหน้าของลูกชายตัวดีที่พักนี้มีพฤติกรรมไม่ค่อยน่ารัก ไม่กลับบ้านกลับช่องเป็นอันให้น่าสงสัยนัก

           “หรือครับ”

น้ำเสียงนั้นตื่นเต้นเล็กน้อย เขาเดินตรงเข้ามาหาท่าน คุณปณิตากำลังนั่งดูเพจกระเป๋าแบรนด์เนมอยู่ในไอแพด นางวางมันลง แล้วมองลูกชายแบบหัวจรดเท้า ปพลรู้สึกขนลุกกับสายตาแบบนั้นของท่านเหลือเกิน

           “เราน่ะ โสดสนิทร้อยเปอร์เซ็นต์นะตาปาย”

           “เอ...คุณแม่จะหมายความว่าอะไรหรือครับ”

ปพลนั้นหนาวๆ ร้อนๆ กลัวว่าแม่เขาจะถามเรื่องนี้ ก็พักนี้เขาไม่กลับบ้านเท่าไหร่ ท่านก็คงจะสงสัยนั่นแหละ

           ที่ไม่กลับบ้านเพราะมีที่อื่นให้กลับ มีคนให้กอด เพิ่งจะข้าวใหม่ปลามัน เขาก็เลยไม่ค่อยกลับบ้านกลับช่อง อ้างงานยุ่ง ขี้เกียจขับรถ วางแผนงาน สารพัดจะอ้างแล้ว หลังๆ เลยเนียนนอนไม่พูดอะไร แต่กลับมาทุกเสาร์อาทิตย์ พอให้ท่านไม่บ่น

           จริงๆ แล้วก็ไม่อยากจะกลับมาสักวัน เพราะเวลานอนคนเดียวตอนนี้ มันรู้สึกนอนไม่หลับ เตียงที่เคยคุ้นไม่ค่อยคุ้น ถ้าไม่ได้นอนกอดเธอ

           ทยิดา

           ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขา และกลายเป็นเมียลับๆ ของปพล

           จริงแล้วเขาเคยแต่เลี้ยงเด็กแบบว่าหิวก็เรียกมากิน สัญญาไปสามเดือนหกเดือน เขาเป็นคนเบื่อง่าย ไม่เคยเอาใจลงไปเล่น เซ็กซ์เพียวๆ  ไม่เคยเลี้ยงดูคลุกคลีกับใครขนาดนี้ ไม่เคยอยู่กับใครนานเท่าทยิดาอีกแล้ว

           เธอเป็นเลขาฝึกหัดที่คุณเจนใจฝึกไว้ ให้กับพี่ชายของเขา แต่ปพลคว้าเธอมาเป็นเลขาของเขา เพราะนึกชอบกับความคล่องแคล่วของเธอและไม่อยากได้เลขาผู้ชาย สลับผู้ชายให้พี่ ตัวเองเอาเธอมาเป็นเลขาแทน หน้าตาจุ๋มจิ๋มจิ้มลิ้มของเธอ มันเพลินตาเพลินใจกว่าหน้าตาหล่อสะอาดสะอ้านของวรวงศ์ ยกหมอนั่นให้พี่ชายไปเลย

           เธอเป็นคนคล่องแคล่วในแบบเลขา แต่มีความเรียบร้อยนุ่มนิ่มแบบผู้หญิง ทำงานรวดเร็ว สั่งอะไรไม่นานเขาก็จะได้งาน เรียกว่ามีทยิดาเป็นเลขา เขาสบายและทำงานได้สะดวกมาก สายตาของเธอยามมองเขามันสื่อกลายๆ ว่าเธอเองก็ปลื้มเขาไม่ใช่น้อย

           ปพลไม่ใช่คนหลงตัวเอง แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์ ด้วยใบหน้าหล่อคม และส่วนสูงถึง 190 เซนติเมตร ผิวขาวจัด รูปร่างผึ่งผาย บุคลิกดูดี ไหนจะการที่เขาเป็นทายาทของวัชระโชติอีก ไม่แปลกที่จะมีแต่คนสนใจ การที่เขาไม่เคยสนใจและคบหาใครเปิดเผย นั่นเพราะเงื่อนไขของมารดาที่สร้างไว้กับเขานั่นเอง

           ‘ถ้าเกิดว่าหนูน้ำหนึ่งเรียนจบกลับมา แล้วใครทำให้น้องรักชอบและเลือกเป็นคู่หมั้นได้ คนนั้นจะได้หุ้นเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์ ก็...เหมือนเป็นเจ้าของกลายๆ’

          

           เงื่อนไขนี้ทำให้ทั้งเขาและพี่ชายมองตากัน ความที่เคยแข่งขันวัดผลงานกันมาตลอด กับปภพ มันทำให้ปพลนั้นถือเงื่อนไขนี้ไว้ และมุ่งหมายว่าเขาจะกลายเป็นที่หนึ่ง อยากให้พี่ปริ้นซ์แพ้บ้าง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ชายของเขาชนะมาตลอด และอีกอย่างหนึ่งเขาก็นึกชอบ เรียกว่าแอบรักน้องสาวคนสวยอย่างน้ำหนึ่ง หรืออภิชาภา ฉะนั้นเขาจึงถนอมตัวถนอมความโสดเพื่อน้อง น้องกลับมาเขาก็จะใช้เสน่ห์ทำให้น้องหลงรักเขา และสุดท้ายเขาจะชนะ

         และจนมาเจอทยิดา เขาเลยลืมเงื่อนไขนี้ไปเลย...ให้ตายเถอะ จนมารดามาทวงสัญญานี่แหละ

           “ตอนนี้แอบเลี้ยงใครหรือเปล่า?”

คำถามกลายๆ ทำให้ปพลเกือบสะดุ้ง แค่เกือบ เขายิ้มให้กับมารดาแล้วทำหน้านิ่ว

           “เอ ไม่นะครับ แม่ไปเอามาจากไหนว่าผมเลี้ยงเด็ก พี่ปริ้นซ์หรือเปล่า? นั่นน่ะ ขวัญใจเด็กมหาวิทยาลัยนะครับแม่”

           “เราก็ขวัญใจเด็กมหาลัย อย่าไปใส่ความพี่เรา ร้อยวันพันปีแม่ไม่ค่อยเห็นตาปริ้นซ์จะยุ่งกับใคร เรานั่นแหละ ข่าวแวบมาประจำ ว่าเลี้ยงเด็ก...ล่าสุดเพิ่งเลิกเลี้ยงไปเมื่อปลายปีไม่ใช่เหรอ”

           “รู้จริงนะครับแม่”

หัวเราะแหะๆ กับรายนั้นเขาแค่ส่งเลี้ยงหล่อนสามเดือน แวะไปหาสองหน ขาดทุนแหละ แต่พอรู้หล่อนรับงานซ้อน เขาก็ไม่เอาเลย ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใครในระยะที่มีอะไรกัน

           คุณปณิตากลอกตา ยังจับไม่ได้ แต่สังหรณ์ของคนเป็นแม่ บอกว่าเจ้าคนเล็กมีแน่ละ ก็มีไม่เคยขาดปาก ถึงจะบอกว่ารอน้อง มุ่งน้อง ยังไงก็ต้องได้น้องมาเป็นคู่หมั้น ทางนั้นก็ดูจะชอบๆ ลูกชายคนเล็กของนางมากกว่าคนโต แต่ก็กลัวว่าปพลจะทำแผนเสีย กับปภพนิ่งๆ ยิ้มๆ ดูจะหวังผลได้เสียกว่า

           สัญญิงสัญญาและผลประโยชน์ทางธุรกิจของสองครอบครัว ที่ถ้าดองกันแล้วจะรุ่งโรจน์สืบไป มันทำให้คุณปณิตาต้องสกรีนลูกชายทั้งสองของนางให้ขาวสะอาด ยิ่งทางโน้นมีทีท่าชอบปพล คุณปณิตาก็เบาใจว่าไม่ได้บังคับอะไรให้ทางฝ่ายหญิงฝืนใจ เนื่องจากกลัวจะอยู่กันไม่ยืด กลัวจะโดนทางนั้นมาถอนหงอกเอา

           ทางเลือกของอภิชาภาหลังเรียนต่อปริญญาโทเสร็จ คือลูกชายของวัชระโชติ คนใด คนหนึ่งเท่านั้น

           และอภิชาภาก็แสนจะเต็มใจทำตามเงื่อนไข เธอมีคนในใจอยู่แล้วว่าเป็นใคร

           “ไม่มีใช่ไหมหนนี้”

           “ไม่มีครับแม่”

           “แน่ใจนะ น้องจะกลับมาแล้ว ทำอะไรไว้ก็ไปเลิกๆ ซะนะตาปาย”

           “ก็ไม่ได้ทำอะไรไว้นี่ครับ ห้าว...”

แกล้งหาวปิดปาก แล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ไม่สนมารดาที่รู้ทันว่าทำแบบนี้คือจะหนีแล้วละ

           “ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ เมื่อคืนปาร์ตี้หนักไปหน่อย”

           “ย่ะ เชิญตามสบาย”

           ปพลเดินเลี่ยงขึ้นมายังห้องของเขา ใจของเขาคิดประโยคที่มารดาพูดไว้วนไปมา

           อภิชาภากำลังจะกลับมาแล้ว...

           เขาควรจะทำยังไงกับทยิดาดี?