All Chapters of ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องที่แสนอบอุ่น เฉินอวี้หลันที่ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นหัวข้อในการสนทนาของสองแม่ทัพกำลังใช้พู่กันเขียนข้อมูลต่างๆ ที่อยู่ในหัวออกมา นางรู้ว่าจูป๋ายเจี่ยนนั้นได้เป็นทั่นฮวาและรับราชการอยู่ในราชสำนักหลังจากที่ตอบคำถามได้โดดเด่นและถูกพระทัยฮ่องเต้ แต่แล้วเหตุใดคนที่สุดยอดขนาดนั้นถึงไม่เคยมีชื่อเสียง ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อนเลย แม้แต่สำนักศึกษาที่เขาเล่าเรียนมาก็ไม่มีใครรู้ ทั้งๆ ที่ศิษย์ทำผลงานได้ดีขนาดนั้น อาจารย์ก็ควรออกหน้ามารับความดีความชอบบ้าง แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับจูป๋ายเจี่ยนกลับดูลึกลับไปหมด จะว่าไปแล้ว นางก็ไม่เคยรู้จักจูป๋ายเจี่ยนก่อนมีการสอบเคอจวี่เลย ทั้งๆ ที่คนที่สามารถตอบคำถามได้ดีจนได้ตำแหน่งทั่นฮวามาครองนั้นควรจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงหรือไม่ก็เป็นผู้ที่โด่งดังอยู่บ้างแท้ๆ ในสายตาของนาง นางแน่ใจเป็นอย่างมากว่าเขาเป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง แม้แต่บิดาของนางก็คิดว่าเขาเป็นคนมีความสามารถและอนาคตไกลจนไม่น่าจะเหลือรอดเลยแม้แต่น้อย จริงอยู่ที่นางเป็นสตรีอยู่แต่ในห้องหอ แต่นางเชื่อ

“แม่นางเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ!?” ไฉเม่ยหุยจับมือผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือนางไม่ให้ตกบันไดไว้อย่างแน่นหนาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าทันทีที่ผู้มีพระคุณเห็นใบหน้านางแล้วจะนิ่งไปเช่นนี้ “อวี้หลัน เจ้าเป็นอะไรไป?” แม้กระทั่งเฉินฮูหยินก็รู้สึกว่าบุตรสาวแปลกไปจริงๆ เฉินอวี้หลันที่ถูกเรียกหลายครั้งพลันได้สติกลับมาจากห้วงอดีต นางรีบส่ายบหน้าปฏิเสธ “เปล่าเจ้าค่ะ ลูกแค่ตกใจเกินไป ไม่คิดว่าจะมีคนตกบันไดต่อหน้าต่อตาเช่นนี้” เฉินฮูหยินระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “แม่เข้าใจ แม่เองก็ตกใจเหมือนกัน” ตัวการอย่างไฉเม่ยหุยจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตา กล่าวเสียงค่อย “ขออภัยท่านทั้งสองด้วยเจ้าค่ะ เป็นข้าที่เดินไม่ระวังเอง” “หาใช่ความผิดเจ้า” เฉินอวี้หลันรีบปฏิเสธ “เรื่องเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อยากให้เกิดทั้งนั้น อย่าโทษตัวเองเลย” ไฉเม่ยหุยเงยหน้าขึ้นมา แม้ขอบตาจะเริ่มรื้น แต่ก็มีรอยยิ้มออกมาแล้ว ยิ่งเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ในใจเฉินอวี้หลันยิ่งปั่นป่วน เพราะคนที่อยู่เบื้องหน้าในตอนนี้คือ

ไฉเม่ยหุยเห็นสีหน้าจริงจังของเฉินอวี้หลันก็ตกใจ “อันตรายอะไรหรือ?” “บุรุษสามคนด้านหลัง” เฉินอวี้หลันเอามือชี้ที่ไหล่ของตัวเองเพื่อไม่ให้คนที่นางกล่าวถึงมองเห็น “พวกเขาตามเรามาสักพักหนึ่งแล้ว ข้าคิดว่าคงไม่มีเจตนาดีแน่” ไฉเม่ยหุยตกใจเล็กน้อย พยายามจะหันไปมองแต่ถูกสายตาของเฉินอวี้หลันห้ามไว้ “อย่าหันไปมองตรงๆ” เฉินอวี้หลันกำชับพลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีก “เดี๋ยวพวกเขารู้ตัว” ไฉเม่ยหุยที่แอบลอบมองได้สำเร็จก็เห็นบุรุษสามคนจงใจเดินช้าตามที่เฉินอวี้หลันว่ามาจริงๆ จึงรีบถามเฉินอวี้หลันอย่างร้อนใจ “พี่อวี้หลัน พวกเขาตามเรามาจริงด้วย” “เจ้าคิดว่าเจ้าพอจะวิ่งหนีพวกเขาได้หรือไม่?” เฉินอวี้หลันถามตรงๆ “ไม่แน่นอนเจ้าค่ะ” ไฉเม่ยหุยบอกความจริง “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดี” เฉินอวี้หลันคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็บอกแผนของตัวเองออกมา “เจ้ารีบวิ่งขึ้นไปหาคนดูแลของวัด ข้าเชื่อว่าวัดชื่อดังเช่นนี้น่าจะมีคนของทางการคอยดูแลอยู่” กล่าวจบนางก็หลับตาลงแว่บหนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่

หลังจากกระหน่ำใส่ร่างของลิ่วไฉจนหนำใจ ร่างนั้นถึงได้เปลี่ยนเป้าหมายไปหาโจรป่าอีกสองคนที่เหลือ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้หมัดต่อยใส่โจรป่าคนละที ด้วยแรงมหาศาลนั้นก็ทำให้โจรป่าสองคนแทบจะหมดสติ หลังจากที่ระบายความโกรธเกรี้ยวในใจออกไปจนหมด ผู้มาเยือนถึงได้ค่อยเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่นอนอยู่บนกิ่งไม้ “เจ้าปลอดภัยแล้ว” เมื่อสักครู่เฉินอวี้หลันอยู่ในจุดที่ไม่สามารถมองเห็นข้างล่างได้ ได้ยินเพียงแค่เสียงทุบตีที่ดังสนั่นเท่านั้น จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น เมื่อนางโผล่หน้าออกมา ก็เห็นเซียวซู่หยางในชุดสีดำสนิทกับเสื้อคลุมยาวสีขาวกำลังยืนแหงนหน้ามองนางอยู่ แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ตอบอะไร นางก็เห็นว่าโจรป่าคนหนึ่งกำลังพุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว เซียวซู่หยางเห็นสีหน้าตกใจของเฉินอวี้หลันก็หันไปมองตาม เห็นโจรป่าที่ถูกเขาชกใส่เมื่อสักครู่ทั้งสองคนกำลังวิ่งตรงเข้าหาเขาพร้อมกับถือมีดในมือ ด้วยทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่เขาฝึกฝนมาทำให้เขาสามารถรับมือโจรป่าคนแรกที่พุ่งเข้ามาถึงตัวได้อย่างง่ายดาย ขณะที่เขาใช้ฝ

หัวหน้ามือปราบพลันสังเกตเห็นว่าหญิงสาวกำลังสวมใส่เสื้อนอกของท่านแม่ทัพอยู่ ทันใดนั้นเขาก็ร้องอ๋อขึ้นมาในใจ มิน่าเล่า ตอนที่ท่านแม่ทัพได้ยินว่ามีคนถูกจับตัวไปถึงได้รีบร้อนเสียขนาดที่พวกเขาสี่คนยังวิ่งตามไม่ทัน พอคิดได้แบบนั้น หัวหน้ามือปราบก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ประสานมือให้ทั้งสองคน “เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อน ไม่รบกวนเวลาของพวกท่านสองคนแล้ว” เซียวซู่หยางพยักหน้า ส่วนเฉินอวี้หลันก็ก้มหน้าด้วยความอาย เพราะสายตาที่ดูกรุ้มกริ่มเหมือนรู้ทันของมือปราบหนุ่มผู้นั้น จนกระทั่งภายในป่าเหลือเพียงแค่ความเงียบอีกครั้ง เซียวซู่หยางก็เอ่ยขึ้นก่อน “เช่นนั้นก็ไปกันเถิด มารดาของเจ้าคงเป็นห่วงแย่แล้ว” เฉินอวี้หลันพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็เดินตามเซียวซู่หยางไปอย่างเงียบๆ ทางด้านเซียวซู่หยางเห็นว่านางเงียบก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเพราะกลัวจะทำให้นางยิ่งโกรธกว่าเดิม ในสายตาของนาง ตัวเขาก็ดูแย่พอแล้ว หากถูกนางโกรธอีก อย่าว่าจะแต่งนางเลย กลัวว่าแม้แต่หน้า นางก็คงจะหลบเลี่ยงเขาไปตลอดกาลเป็นแน่ แม้จะท้อใจ แต่เซียวซู่