All Chapters of ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: Chapter 11 - Chapter 15

ภายในห้องที่แสนอบอุ่น เฉินอวี้หลันที่ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นหัวข้อในการสนทนาของสองแม่ทัพกำลังใช้พู่กันเขียนข้อมูลต่างๆ ที่อยู่ในหัวออกมา นางรู้ว่าจูป๋ายเจี่ยนนั้นได้เป็นทั่นฮวาและรับราชการอยู่ในราชสำนักหลังจากที่ตอบคำถามได้โดดเด่นและถูกพระทัยฮ่องเต้ แต่แล้วเหตุใดคนที่สุดยอดขนาดนั้นถึงไม่เคยมีชื่อเสียง ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อนเลย แม้แต่สำนักศึกษาที่เขาเล่าเรียนมาก็ไม่มีใครรู้ ทั้งๆ ที่ศิษย์ทำผลงานได้ดีขนาดนั้น อาจารย์ก็ควรออกหน้ามารับความดีความชอบบ้าง แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับจูป๋ายเจี่ยนกลับดูลึกลับไปหมด จะว่าไปแล้ว นางก็ไม่เคยรู้จักจูป๋ายเจี่ยนก่อนมีการสอบเคอจวี่เลย ทั้งๆ ที่คนที่สามารถตอบคำถามได้ดีจนได้ตำแหน่งทั่นฮวามาครองนั้นควรจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงหรือไม่ก็เป็นผู้ที่โด่งดังอยู่บ้างแท้ๆ ในสายตาของนาง นางแน่ใจเป็นอย่างมากว่าเขาเป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง แม้แต่บิดาของนางก็คิดว่าเขาเป็นคนมีความสามารถและอนาคตไกลจนไม่น่าจะเหลือรอดเลยแม้แต่น้อย จริงอยู่ที่นางเป็นสตรีอยู่แต่ในห้องหอ แต่นางเชื่อ

“แม่นางเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ!?” ไฉเม่ยหุยจับมือผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือนางไม่ให้ตกบันไดไว้อย่างแน่นหนาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าทันทีที่ผู้มีพระคุณเห็นใบหน้านางแล้วจะนิ่งไปเช่นนี้ “อวี้หลัน เจ้าเป็นอะไรไป?” แม้กระทั่งเฉินฮูหยินก็รู้สึกว่าบุตรสาวแปลกไปจริงๆ เฉินอวี้หลันที่ถูกเรียกหลายครั้งพลันได้สติกลับมาจากห้วงอดีต นางรีบส่ายบหน้าปฏิเสธ “เปล่าเจ้าค่ะ ลูกแค่ตกใจเกินไป ไม่คิดว่าจะมีคนตกบันไดต่อหน้าต่อตาเช่นนี้” เฉินฮูหยินระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “แม่เข้าใจ แม่เองก็ตกใจเหมือนกัน” ตัวการอย่างไฉเม่ยหุยจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตา กล่าวเสียงค่อย “ขออภัยท่านทั้งสองด้วยเจ้าค่ะ เป็นข้าที่เดินไม่ระวังเอง” “หาใช่ความผิดเจ้า” เฉินอวี้หลันรีบปฏิเสธ “เรื่องเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อยากให้เกิดทั้งนั้น อย่าโทษตัวเองเลย” ไฉเม่ยหุยเงยหน้าขึ้นมา แม้ขอบตาจะเริ่มรื้น แต่ก็มีรอยยิ้มออกมาแล้ว ยิ่งเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ในใจเฉินอวี้หลันยิ่งปั่นป่วน เพราะคนที่อยู่เบื้องหน้าในตอนนี้คือ

ไฉเม่ยหุยเห็นสีหน้าจริงจังของเฉินอวี้หลันก็ตกใจ “อันตรายอะไรหรือ?” “บุรุษสามคนด้านหลัง” เฉินอวี้หลันเอามือชี้ที่ไหล่ของตัวเองเพื่อไม่ให้คนที่นางกล่าวถึงมองเห็น “พวกเขาตามเรามาสักพักหนึ่งแล้ว ข้าคิดว่าคงไม่มีเจตนาดีแน่” ไฉเม่ยหุยตกใจเล็กน้อย พยายามจะหันไปมองแต่ถูกสายตาของเฉินอวี้หลันห้ามไว้ “อย่าหันไปมองตรงๆ” เฉินอวี้หลันกำชับพลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีก “เดี๋ยวพวกเขารู้ตัว” ไฉเม่ยหุยที่แอบลอบมองได้สำเร็จก็เห็นบุรุษสามคนจงใจเดินช้าตามที่เฉินอวี้หลันว่ามาจริงๆ จึงรีบถามเฉินอวี้หลันอย่างร้อนใจ “พี่อวี้หลัน พวกเขาตามเรามาจริงด้วย” “เจ้าคิดว่าเจ้าพอจะวิ่งหนีพวกเขาได้หรือไม่?” เฉินอวี้หลันถามตรงๆ “ไม่แน่นอนเจ้าค่ะ” ไฉเม่ยหุยบอกความจริง “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดี” เฉินอวี้หลันคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็บอกแผนของตัวเองออกมา “เจ้ารีบวิ่งขึ้นไปหาคนดูแลของวัด ข้าเชื่อว่าวัดชื่อดังเช่นนี้น่าจะมีคนของทางการคอยดูแลอยู่” กล่าวจบนางก็หลับตาลงแว่บหนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่