พบปะสหายรัก (2)

                เฉินอวี้หลันรับขวดสุราดอกท้อมา แม้ปกตินางจะไม่ใช่คนที่ชอบดื่มสุรา แต่นางก็ดื่มได้ อีกทั้งตอนนี้ด้วยความเหนื่อยหน่ายทั้งกายและใจที่นางต้องเผชิญกับความกดดันที่มองไม่เห็น ทำให้นางกระดกสุราดอกท้อรวดเดียวหลายอึก

                ในใจของนางรู้ดีว่าการได้โอกาสครั้งที่สองมาเช่นนี้เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่หลายๆ คนอยากจะให้เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่สำหรับนางที่ไม่รู้ว่าหากนางไม่ได้แต่งงานกับจูป๋ายเจี่ยนแล้วความตายจะมาเยือนนางกับตระกูลของนางหรือไม่ ทำให้นางอดที่จะหวาดกลัวแม้แต่ตอนนอนไม่ได้ กลัวว่าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วบิดากับมารดาของนางถูกสังหารเช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้น

                กลิ่นสุราหอมอ่อนๆ และรสชาติที่หอมหวานของสุราดอกท้อแห่งหอสุราเซียนเมามายทำให้เฉินอวี้หลันดื่มได้ลงไปได้เรื่อยๆ พอจะเข้าใจแล้วว่าทำให้สหายรักของนางคนนี้ถึงยอมดั้นด้นมาดื่มให้ได้เดือนละครั้ง

                “จะว่าไปช่วงนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” กู้จิงฉีกยิ้ม พยายามเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้เพื่อนรักทุกข์ใจ “นับตั้งแต่ฮุ่ยซวนกลับมาครั้งก่อน ข้าก็ไม่ได้เจอเจ้าอีกเลย”

                แม้รสชาติของสุราดอกท้อจะดื่มง่าย แต่กลับมีฤทธิ์รุนแรง ทำให้เฉินอวี้หลันที่เพิ่งจะดื่มไปไม่นานเริ่มมีอาการมึนๆ เล็กน้อยแล้ว

                นางพยายามทบทวนความทรงจำว่าครั้งสุดท้ายที่ได้พบกับกู้จิงเป็นช่วงเวลาไหนกันแน่ ชาติก่อนหรือชาตินี้ สุดท้ายนางก็ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าคนผู้หนึ่ง “หากตัดเรื่องชะตากรรมที่โหดร้ายกับข้าออกไป ก็ถือว่ามีเรื่องให้ประหลาดใจไม่น้อย โดยเฉพาะคนผู้นั้น”

                “คนผู้นั้น?” กู้จิงทวนคำ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เจ้าหมายถึงผู้ใดกัน”

                เฉินอวี้หลันหัวเราะเบาๆ “คนบ้าที่ชอบทำให้หัวใจข้าหวั่นไหวอย่างแปลกประหลาด”

                กู้จิงเห็นใบหน้าเล็กๆ นั้นยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของสหายรักก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปอีก “คนบ้าผู้นี้เป็นใครกัน”

                “คนบ้าคนหนึ่งเท่านั้น” เฉินอวี้หลันกระดกสุราดอกท้อจนหมดขวดรวดเดียว ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา “ไว้ใจเขาไม่ได้”

                “ทำไมถึงไว้ใจเขาไม่ได้” กู้จิงไม่ละความพยายามถาม เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด “เจ้าไม่ชอบเขาหรือ”

                “ไม่รู้เหมือนกัน” เฉินอวี้หลันหลับตาส่ายหน้าเบาๆ “เขาปรากฏตัวได้เหมาะเจาะเกินไป ดูเหมือนรู้อะไรบางอย่างมากเกินไป ราวกับเข้าหาข้าด้วยผลประโยชน์บางอย่าง ซึ่งข้าไม่อยากเจอเหตุการณ์เช่นนั้นอีกแล้ว”

                สีหน้าของเฉินอวี้หลันทำให้กู้จิงที่กำลังตื่นเต้นจนถึงขีดสุดนิ่งงันไปในทันที เพราะเขาเห็นถึงความเศร้า ความทุกข์และความสิ้นหวังที่ปรากฏออกมาจากสีหน้านั้นของเฉินอวี้หลันได้อย่างชัดเจน

                “ถ้าเจ้าไม่อยากนึกถึงก็อย่านึกถึงเขาเลย” กู้จิงลูบหลังมือที่วางอยู่บนโต๊ะของเฉินอวี้หลันเพื่อปลอบใจ

                “ข้าก็มิได้อยากนึกถึงเขา” เฉินอวี้หลันมองดูเมฆสีขาวที่ลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้าด้วยสายตาเหม่อลอย “แต่เขากลับทำให้ใจข้าสั่นไหวเกือบทุกครั้งที่ได้พบกัน แม้ข้าจะเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าไปเชื่อเขา แต่หัวใจข้าไม่ยอมฟังเลยแม้แต่น้อย”

                ทันใดนั้นเฉินอวี้หลันก็หันขวับมามองกู้จิงอย่างรวดเร็วจนกู้จิงตกใจ “เซียนเซียน เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไรดี”

                กู้จิงยิ้มบางๆ โดยไม่ถือสาที่อีกฝ่ายเรียกว่าเซียนเซียนแม้แต่น้อย “หากเจ้าไม่เชื่อใจเขา เจ้าก็ลองจับตาดูว่าเขาจะทำอะไร จนถึงเวลาที่เจ้าแน่ใจแล้วว่าเขามาด้วยจุดประสงค์ที่ไม่ดี เจ้าก็บอกให้ข้าหรือไม่ก็ซวนซวนไปจัดการเขาก็ได้”

                เฉินอวี้หลันได้ยินก็ค่อยๆ คลานมาข้างๆ กู้จิงก่อนจะกอดอีกฝ่ายเสียแน่น

                กู้จิงเห็นเพื่อนรักที่เมามายไปเรียบร้อยแล้วก็ยิ้มบางๆ พลางใช้มือลูบแผ่นหลังอีกฝ่ายราวกับกำลังปลอบใจเด็กน้อย

                เฉินอวี้หลันซุกไซ้ใบหน้ากับร่างของกู้จิงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มใสซื่อ “แม้เจ้าจะปลอมตัวอยู่ แต่ตรงนี้ของเจ้าก็ยังคงนุ่มนิ่มไม่เปลี่ยนเลย”

                ใบหน้าของกู้จิงแดงขึ้นมาอย่างกระทันหัน รีบดันเพื่อนรักออกไปให้ห่างตัวทันที “เจ้านี่นะ ยังจะมาหาเศษหาเลยจากข้าอีก”

                เฉินอวี้หลันหัวเราะร่วน แม้จะอยู่ในคราบบุรุษแต่ก็เห็นถึงความสดใสอย่างที่ควรจะเป็นของบุตรสาวแม่ทัพใหญ่อยู่

                “เอาเถอะ” กู้จิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ข้าจะถือว่าครั้งนี้เป็นเพราะว่าเจ้าเมา มิเช่นนั้นข้าไม่ยกโทษให้เจ้าแน่”

                เฉินอวี้หลันเห็นเพื่อนรักโกรธแล้วก็รีบเข้าไปกอดอีกครั้งพร้อมกับขอโทษขอโพยยกใหญ่ ส่วนกู้จิงที่ไม่ได้ถือสาอยู่แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

                ทั้งคู่พูดคุยพลางร่ำสุราดอกท้อที่เสี่ยวเอ้อร์ยกมาไม่ขาดสายจนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแสบตา

                “ได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว” กู้จิงเอ่ยขึ้นเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้น้ำเสียงจะยังคงเดิมแต่ก็ปกปิดความเดียวดายไว้ไม่มิด ก่อนจะเอ่ยกับสหายรักด้วยความเป็นห่วง “ส่วนเจ้าก็พักผ่อนไปก่อนสักหนึ่งหรือสองชั่วยาม แล้วค่อยไปหาข้าก็ได้ ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อร์มาปลุกเจ้าทีหลัง”

                “ตกลง” เฉินอวี้หลันที่แทบจะหลับฉีกยิ้มกว้างรับคำโดยที่ดวงตาลืมไม่ขึ้น ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะไปในทันที

                กู้จิงมองสหายรักที่หลับไปแล้วก่อนจะยกยิ้มบางๆ จากนั้นก็เดินออกประตูห้องส่วนตัวไปอย่างเงียบเชียบ

                หลังจากเดินลงมาและกำชับให้เสี่ยวเอ้อร์ปลุกคนในห้องหลังจากผ่านไปสองชั่วยาม กู้จิงก็มองเห็นรถม้าที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราคันหนึ่งจอดรออยู่หน้าหอสุราเซียนเมามายพอดี

                เมื่อคนขับรถม้าคันนั้นเห็นกู้จิงเดินมาก็ก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม

                “ไปกันเถอะ” กู้จิงกล่าวสั้นๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถม้าไป

                แรงสั่นเบาๆ ทำให้กู้จิงรู้ว่ารถม้าขยับแล้ว จึงผ่อนลมหายใจออกมา จากนั้นก็ใช้มือลอกหน้ากากที่สวมอยู่ออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามราวเทพธิดาที่ไม่ได้มีการแต่งแต้มใดๆ