เสพกามลวง 8

“แกมันน่าขยะแขยงที่สุด”

มองแขนตัวเองพร้อมกำมือแน่นแล้วมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากมองความน่ารังเกียจของตัวเองในตอนนี้ ขนาดเขายังเกลียดตัวเองรับตัวเองไม่ได้ แล้วจะคาดหวังอะไรกับเดือนดารา หล่อนกลัวและรังเกียจเขาไม่ต่างจากเขาที่รู้สึกกับตัวเองตอนนี้หรอก

            เป็นเวลาเกือบสองเดือนที่เขากักขังเดือนดาราให้อยู่ในห้องนอนของเขา เขาเสพร่างกายของหล่อนแทบจะทุกคืน และทุกค่ำคืนเขาและเด็กน้อยเข้ากันได้ดี แม้ว่าทุกครั้งเดือนดาราจะปฏิเสธไม่สมยอม แต่สุดท้ายหล่อนก็สมยอมคล้อยตามเขาอยู่ดีเมื่อเจอสัมผัสสวาทของเขาที่ช่ำชอง

            “กินข้าวซะเดือนดารา” เขาส่งยื่นถาดข้าวต้มที่เปิดประตูออกไปหยิบมาให้หล่อน ชมจะนำอาหารมาส่งที่หน้าห้องให้เขานำมาให้หล่อนทุกวัน และเช้านี้ก็เหมือนกัน

            “เมื่อไหร่นายท่านจะปล่อยหนูไปคะ เมื่อไหร่คะ? ”

            “เมื่อเธอท้องและรักฉัน” เขาตอบกลับตรงๆ พร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เด็กสาวที่นั่งเปลือยพิงหัวเตียง เมื่อก่อนหล่อนเคยเหนียมอาย แต่ตอนนี้หล่อนเฉยเมยไม่สนใจว่าจะนั่งเปลือยต่อหน้าเขา เขารู้ว่าเดือนดาราเริ่มจะชินแล้วที่ต้องเปลือยให้เขาเห็น

            “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้ฉันไม่ชอบ” เมื่อสบกับดวงตาสีดำกลมโตที่จ้องมองตัวเองด้วยสายตาเกลียดชังและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

            “ทำไมคะ เนี่ยมันตาของหนู หนูจะมองนายท่านยังไงก็ได้ อีกอย่างนายท่านไม่ควรทำแบบนี้กับหนู และหนูจะรักคนที่เลี้ยงหนูมาได้ยังไง นายท่านเป็นเหมือนพ่อของหนู”

เธอตอบกลับแม้ลึกๆ แล้วในหัวใจของเด็กสาวจะคิดไม่ดีต่อนายท่านมาตลอด คิดหวังจะครอบครองหัวใจของพันภพ แต่รู้ความลับของเขาเธอก็หวาดกลัวพยายามตัดใจแต่หัวใจมันก็ไม่ยอมฟัง มันยังดื้อหลงใหลในตัวของนายท่านของตัวเองอยู่ดี

“หึ! ใช่สินะอายุฉันเป็นพ่อเธอได้ หรือเป็นทวดได้เลยแหละเด็กน้อย กินซะชมอุตส่าห์เอาข้าวต้มมาส่งให้เธอ” เขายื่นถาดอาหารในมือส่งให้เด็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของตัวเองล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปริมหน้าต่างพร้อมเปิดหน้าต่างออกรับลมและแสงแดดในยามเช้าของวันนี้

เดือนดาราจับถาดข้าวต้มที่วางที่หน้าตักตัวเองแน่น แต่สายตาของเธอไม่ได้อยู่ที่ถ้วยข้าวต้มในถาด เธอจ้องมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนที่ใส่เพียงกางเกงตัวเดียวยืนอยู่ริมหน้าต่าง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อตามแผ่นหลังของเขามันปรากฎเกล็ดสีเหลืองทองขึ้นระยิบระยับ แม้จะเห็นแบบนี้บ่อยตลอดระยะเวลาถูกกักขังในห้องแห่งนี้ แต่ก็ใช่จะชินกับสิ่งที่เห็นแล้วเพียงแค่พริบตาเดียวร่างสูงใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นงูเหลือมสีเหลืองทอง

กรี๊ด!

เธอร้องกรี๊ดเมื่อพันภพที่เปลี่ยนร่างเป็นงูตัวใหญ่กำลังเลื้อยมาหาตัวเองบนเตียง ด้วยความตกใจจึงยกถาดข้าวต้มร้อนๆ ใส่พันภพที่เปลี่ยนร่างเป็นงูเลื้อยมาหาตัวเองทันที และข้าวต้มร้อนๆ ก็โดนพันภพ เขารู้สึกโกรธที่เดือนดารายังคงหวาดกลัวและรังเกียจเขา แววตาของพันภพอยู่ในคราบงูเจ็บปวดเหลือคณาที่จะเอ่ย เขาหยุดเลื้อยจ้องมองไปยังคนสั่นกลัวอยู่บนเตียงแล้วเลื้อยไปทางประตูทันที เพราะตอนนี้เขาเองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่รู้จะเปลี่ยนร่างกลับมาเมื่อไหร่ และทำไมถึงมาเป็นงูตอนนี้ทั้งๆ ที่นานแล้วไม่เป็นแบบนี้