All Chapters of ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย: Chapter 1 - Chapter 8

รสชาติหวานล้ำที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งโพรงปากทำให้ 'ไป๋ซิน' แทบจะลืมสิ้นว่าตนเองเคยเป็นมนุษย์ที่ต้องใช้ช้อนส้อมทานอาหาร ความกรอบเด้งของเนื้อแครอทหิมะที่นางกำลังฝังคมเขี้ยวเล็กลงไปนั้นมันช่างอัศจรรย์เกินกว่าจะบรรยายได้ มันไม่ใช่เพียงแค่ผักหัวหนึ่ง แต่มันเหมือนกับน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่บรรจุรสหวานละมุนของน้ำผึ้งป่าเอาไว้ภายใน ยิ่งเคี้ยว พลังงานบางอย่างที่อบอุ่นราวกับแสงตะวันในฤดูหนาวก็เริ่มไหลเวียนไปตามเส้นเลือดเล็กๆ ของร่างกระต่าย"ปี๊ด...(สวรรค์! นี่มันคือสวรรค์ชัดๆ!)"นางส่งเสียงครางในลำคออย่างมีความสุข อุ้งเท้าหน้าสั้นป้อมทั้งสองข้างกอดกุมหัวแครอทหิมะขนาดใหญ่กว่าหัวของนางเอาไว้แน่น กลัวว่ามันจะอันตรธานหายไป ไป๋ซินไม่เคยรู้สึกถึงพลังงานที่เปี่ยมล้นเช่นนี้มาก่อน ทุกคำที่กลืนลงไปดูเหมือนจะเข้าไปเติมเต็มจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าจากการตายแล้วเกิดใหม่ นางรู้สึกได้ว่าขนสีขาวที่เคยหลุดลุ่ยและมอมแมมจากการมุดรูเริ่มเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นทีละน้อย แม้แต่หูที่เคยตกอยู่ข้างหนึ่งก็เริ่มกระดิกรับสัมผัสได้ไวขึ้นอย่างน่าประหลาดความร้อนวูบวาบสายหนึ่งแล่นไปตามจุดชีพจร นางรู้สึกเหมือนร่างก้อนขนของนางกำลังถูกชาร์จแ

เปลือกตาหนักอึ้งของ 'ไป๋ซิน' ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อของเบาะผ้าไหมชั้นเลิศที่รองรับร่างกลมป้อมของนางอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาอันทรงค่าและเครื่องหอมมังกรที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้ไป๋ซินที่สติยังกึ่งหลับกึ่งตื่นเผลอนึกว่าตนเองได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้วจริงๆ หรือไม่ก็อาจจะตื่นขึ้นมาในสปาสุดหรูสักแห่ง หรือว่าเราจะถูกตุ๋นจนสุกแล้วมาโผล่ที่โลกวิญญาณกันนะ? แต่ทำไมตัวข้ายังรู้สึกหนักๆ พุงอยู่เลยล่ะ?นางรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน (ซึ่งภาพที่ปรากฏคือการกระเด้งขลุกขลักของก้อนกลมๆ สีขาว) ดวงตาสีทับทิมกวาดมองไปรอบกายทันที ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่หม้อต้มยาจีนที่น่าสยดสยอง แต่เป็นกรงทองคำขนาดใหญ่ที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจงราวกระหนกเทพนม ภายในกรงมีทั้งถ้วยน้ำที่เจียระไนจากหยกเขียวและถาดอาหารบุด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด นางถูกขังอยู่ใจกลางห้องทรงพระอักษรที่กว้างขวางและดูโอ่อ่าจนน่าขนลุก ทุกเครื่องเรือนทำจากไม้หอมราคาแพง แจกันกระเบื้องเคลือบสูงท่วมหัวตั้งวางเรียงรายบ่งบอกถึงฐานะและความรวยระดับ "รวยล้นฟ้า" ของเจ้าของห้องนางลองใช้ฟันหน้าแทะซี่กรงดูเบาๆ 'กึ

ข่าวลือเรื่อง 'ก้อนขนมงคล' ที่สามารถกำราบโทสะของฮ่องเต้ทรราชได้ลุกลามไปทั่ววังหลังราวกับไฟลามทุ่ง บรรดาสนมนางในต่างพากันนั่งไม่ติดที่ โดยเฉพาะ 'พระสนมเหม่ยหลิน' สนมเอกผู้เย่อหยิ่งซึ่งครองความโปรดปรานมาเนิ่นนาน นางแทบจะกระอักเลือดเมื่อรู้ว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งมากกว่าสตรีงามอย่างนาง"หึ! ก็แค่เดรัจฉานขนฟู ข้าจะดูซิว่าถ้ามันสิ้นฤทธิ์ไป ฝ่าบาทจะยังชายตามองมันอยู่หรือไม่!"บ่ายวันนั้น ขณะที่ เย่จวินเหยียน กำลังติดพันอยู่กับการตรวจฎีกาเร่งด่วนในห้องทรงพระอักษร ไป๋ซินก็นอนพุงกางอยู่บนเบาะไหมกลางอุทยานส่วนพระองค์อย่างสบายอารมณ์ นางในร่างกระต่ายกำลังเคลิ้มหลับ แต่แล้วสัมผัสของน้ำหอมกลิ่นฉุนกึกก็โชยมาปะทะจมูก"อุ๊ยตาย...นี่หรือเจ้าก้อนขนที่เขาลือกัน ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง"ไป๋ซินปรือตาขึ้นมอง เห็นสตรีในชุดผ้าไหมสีชมพูสดใสประดับประดาด้วยทองหยองเต็มตัวเดินเข้ามาพร้อมนางกำนัลกลุ่มใหญ่ สนมเหม่ยหลินส่งรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตามาให้ ก่อนจะถือวิสาสะช้อนอุ้มไป๋ซินขึ้นมาจากเบาะ

ภายใต้ผ้าห่มแพรไหมผืนหนาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ของจักรพรรดิ 'ไป๋ซิน' ในร่างมนุษย์พยายามขดตัวจนกลมดิบยิ่งกว่าตอนเป็นกระต่าย นางอยากจะมุดหายไปในที่นอนหนานุ่มเสียให้รู้แล้วรู้รอด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความร้อนผ่าวที่ใบหน้าพุ่งสูงจนนางคิดว่าหากมีแครอทวางอยู่ใกล้ๆ มันคงจะสุกในพริบตา"นะ...นี่ท่าน! เลิกจ้องข้าด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นเสียที!"เสียงของนางที่เคยเป็นเพียงเสียง "ปี๊ด" บัดนี้กลายเป็นน้ำเสียงใสหวานที่สั่นเครือแต่ยังคงความดื้อรั้น ไป๋ซินโผล่พ้นมาแค่ดวงตากลมโตสีทับทิมที่บัดนี้ดูเย้ายวนและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า นางมองเห็น เย่จวินเหยียน ที่บัดนี้ไม่ได้ถอยห่างไปไหน เขายังคงประทับอยู่บนขอบเตียงมังกรในระยะที่ใกล้จนนางได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความกดดันของเขาเย่จวินเหยียนไม่ได้ทำตามคำขอของนาง ตรงกันข้าม เขากลับโน้มกายลงมาใกล้ขึ้น แผ่นอกแกร่งที่โผล่พ้นสาบเสื้อนอนหลวมๆ ของเขาอยู่ห่างจากจมูกรั้นๆ ของนางเพียงไม่กี่นิ้ว สายตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวของเขากวาดมองไปที่ไหล่เนียนมนที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ผิวของนางขาวละเอียดดุจหิ