บททั้งหมดของ ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย: บทที่ 21 - บทที่ 30

สองวันผ่านไปบรรยากาศภายในตำหนักเมฆาคล้อยยามบ่ายนั้นช่างเงียบสงบจนน่าขนลุก สำหรับ ไป๋ซิน แล้ว ความเงียบนี้ไม่ได้หมายถึงความผ่อนคลาย แต่มันคือการทดสอบจิตวิทยาที่หนักหน่วงยิ่งกว่าการฝึกเซียนบนเขาดวงจันทร์เสียอีก นางนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมทออย่างเรียบร้อย ก้มหน้ามองปลายนิ้วตัวเองที่ประสานกันแน่น ภายในใจพยายามท่องบทสวดสงบจิตที่เย่จวินเหยียนกำชับไว้สลับกับการนึกถึงรสชาติแครอทเพื่อประคองพลังไม่ให้แตกซ่าน"เจ้าบอกว่า...เจ้าเป็นคนปรุงน้ำชาสมุนไพรนี่เองงั้นรึ?"สุรเสียงเรียบแต่นิ่งลึกของ พระพันปี ดังขึ้นทำลายความเงียบ พระนางประทับอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างสง่างาม สายตาคมกริบดุจพญาหงส์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีสิ่งใดรอดพ้นสายตาของสตรีที่เคยปกครองวังหลังมาอย่างยาวนาน"เพคะพระพันปี...ข้า...หม่อมฉันเห็นว่าพระองค์ทรงตรากตรำพระวรกาย และช่วงนี้อากาศเปลี่ยนทิศ จึงนำดอกเก๊กฮวยหิมะผสมกับโสมคนห้าแฉกมาต้มถวาย หวังเพียงช่วยให้พระองค์ทรงผ่อนคลายเพคะ"ไป๋ซินตอบด้วยน้ำเสียงสั่นน้อยๆ พยายามใช้สรรพศัพท์ให้ถูกต้องตามที่กงกงแอบติวเข้มมาให้เมื่อคืนผ่านกำแพงวัง นางรู้ดีว่าพระพันปีไม่ได้ทรงเ

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าที่สาดส่องลอดผ้าม่านมุ้งสีทองของตำหนักเฉินซีควรจะเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันที่แสนสงบ ทว่าสำหรับ เย่จวินเหยียน ฮ่องเต้ผู้เกรียงไกรแห่งแผ่นดิน เขากลับต้องตื่นขึ้นมาด้วยเสียงที่ชวนให้ขนลุกซู่ มันไม่ใช่เสียงนกร้อง ไม่ใช่เสียงดนตรีเครื่องสาย แต่เป็นเสียง... "กึด...กึด...ครืด...กึด..."จอมมังกรขมวดคิ้วมุ่นขณะที่สติยังกึ่งหลับกึ่งตื่น ความรู้สึกแรกคือมีแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งมาจากปลายเตียง เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง เส้นผมสีดำสลวยพาดระบ่า สายตาคมกริบกวาดมองหาต้นตอของเสียง ก่อนจะหยุดกึกที่ร่างบางของ ไป๋ซินบัดนี้ยอดรักของเขาไม่ได้นอนอยู่ข้างกายเหมือนเช่นคืนที่ผ่านมา แต่นางกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่มุมห้องหันหลังให้เขา ไหล่เล็กๆ ของนางขยับขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับเสียง "กึดๆ" ที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ"ไป๋ไป๋...เจ้าทำอะไรน่ะ?"เย่จวินเหยียนเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงความงุนงงร่างบางสะดุ้งสุดตัวจนไหล่กระตุก นางค่อยๆ หันหน้ากลับมามองเขาช้าๆ ราวกับตุ๊กตาไม้ที่กลไกติดขัด สิ่งแรกที่เย่จวินเหยียนเห็นคือ "ขาโต๊ะไม้กฤษณา" แกะสลักลายเมฆมงคล ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่ส่งตรงมาจากต่างแคว้น

ภายในตำหนักเฉินซีอันกว้างขวาง บรรยากาศยามเย็นที่ควรจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่น กลับกลายเป็นความเงียบสงัดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง บรรดานางกำนัลและขันทีต่างพากันเดินตัวลีบก้มหน้าชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้หอมเย่จวินเหยียน เพิ่งเสด็จกลับจากการหารือราชการอันเคร่งเครียดด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า ทว่าพอเขาก้าวข้ามธรณีประตูห้องบรรทมเข้ามา สิ่งที่เห็นกลับทำให้คิ้วเขากระตุกแรงจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่บนเตียงกว้างที่ควรจะมีโฉมงามรอรับเสด็จ บัดนี้กลับมีก้อนผ้าห่มแพรผืนหนาที่ขดตัวมิดชิดจนดูเหมือนดักแด้ยักษ์นอนสั่นดุ๊กดิ๊กอยู่กลางเตียง และสิ่งที่ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มถึงกับต้องหยุดชะงักพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คือ...กลิ่น "ผักกาดหอมสด" ที่เข้มข้นจนผิดวิสัย กลิ่นมันแรงเสียจนเขาเผลอนึกไปว่าตัวเองก้าวขาผิดเข้ามาในห้องครัวหลวงมากกว่าห้องบรรทมส่วนพระองค์"ไป๋ไป๋...เจ้าทำอะไรผิดมาอีกล่ะ?"เย่จวินเหยียนถามเสียงเรียบ พลางเดินเข้าไปใกล้ก้อนผ้าห่มที่สั่นกึกๆ นั่น"ฝ่าบาท! ท่านกลับมาแล้ว!"ไป๋ซิน โผล่หน้าออกมาจากใต้ผ้าห่มทันควัน สภาพของนางบัดนี้ช่างดูห่างไกลจากคำว่าพระสนมเอกผู้สง่างามนัก ผมเผ้าที่เคยเก

ภายในตำหนักน้ำที่ตั้งอยู่กึ่งกลางบ่อมวลบุปผา บรรยากาศเงียบสงัดจนแววเพียงเสียงสายน้ำรินไหลผ่านกังหันไม้ แสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านม่านมุ้งสีขาวบางเบาทำให้ห้องบรรทมดูราวกับอยู่ในห้วงฝันที่ถูกแยกออกจากโลกภายนอก เย่จวินเหยียน วางร่างที่ยังเปียกโชกของ ไป๋ซิน ลงบนเตียงไม้จันทน์หอมอย่างเบามือ ทว่าสายตาที่เขาจับจ้องนางกลับหนักหน่วงดุจหินผาที่กำลังถูกหลอมละลายด้วยเปลวเพลิง“ฝ่าบาท...ขะ...ข้าหนาวเจ้าค่ะ”ไป๋ซินครางแผ่ว ร่างกายที่เปียกชื้นทำให้ชุดสีขาวบางเบาแนบสนิทไปกับทุกส่วนโค้งเว้า ผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมล้อไปกับแสงอาทิตย์จนเห็นเส้นเลือดฝอยจาง ๆ เย่จวินเหยียนลอบกลืนน้ำลาย แววตาจอมมังกรวาวโรจน์ด้วยความหิวกระหายที่มากกว่าความหิวแครอทของนางหลายเท่าตัว“หนาวรึ? งั้นข้าจะสอนวิธีผลาญพลังในกายเจ้า...ให้กลายเป็นความร้อนที่ไม่มีวันมอดดับ”เขาไม่เปิดโอกาสให้นางได้ประท้วง มือหนาเชยคางมนขึ้นก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างรัดรุมและร้อนแรง รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา รสหวานของเกสรบัวที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของนางยิ่งปลุกปั่นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาให้พุ่งพล่าน มือเล

หลังจาก "บทเรียนที่สองและสาม" จบลงด้วยการที่เตียงไม้จันทน์หอมแทบจะกลายเป็นฟืน และฮ่องเต้ต้องแบกกระต่ายพุงกลมเข้าห้องไปในสภาพหมดสภาพ เช้าวันใหม่ที่ควรจะสงบสุขกลับเริ่มต้นด้วยความเคร่งเครียดของ เย่จวินเหยียน ฮ่องเต้ผู้เกรียงไกรที่บัดนี้กำลังนั่งกุมขมับอยู่กลางห้องโถงเขาตระหนักได้ว่า หากปล่อยให้ ไป๋ซิน โผล่หูโผล่หางตามอารมณ์แบบนี้ มีหวังงานเลี้ยงรับรองทูตแคว้นจิ้งในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นแคว้นที่ขึ้นชื่อเรื่องการ "ล่ากระต่ายป่า" ได้กลายเป็นงานโชว์สัตว์ประหลาดสะท้านแผ่นดินแน่ๆ"ไป๋ไป๋ ฟังข้า...บทเรียนที่สี่คือ 'ศาสตร์แห่งการจำแลงพราง' เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะกักเก็บพลังเซียนไว้ในจุดชีพจร ไม่ใช่ปล่อยให้มันรั่วไหลจนหูตั้งหางฟูทุกครั้งที่ดีใจหรือเห็นของกิน!"ไป๋ซิน ในชุดนินจาสีดำรัดกุมที่นางสั่งให้ห้องเครื่องเย็บให้เป็นพิเศษ (โดยอ้างว่าเป็นชุด 'กระชับพุง') ยืนพยักหน้าหงึกๆ อย่างมุ่งมั่น"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะฝ่าบาท! กักเก็บไว้ที่จุดชีพจร...ว่าแต่...จุดชีพจรที่ว่านี่มันอยู่ตรงไหนของพุงข้าเหรอเจ้าคะ?""มันอยู่ตรงอกซ้าย ใกล้หัวใจเจ้า!"เย่จวินเหยียนถอนหายใจ"เจ้าต้องรวบรวมลมปราณไว้ตรงนั้น ห้ามให้มันเ