หน้าหลัก / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “ความลับแตก! เมื่อคืนพระจันทร์เต็มดวงเปลี่ยนร่าง”

แชร์

“ความลับแตก! เมื่อคืนพระจันทร์เต็มดวงเปลี่ยนร่าง”

ผู้เขียน: ChengXiang.C
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-18 12:19:43

"ไป๋ไป๋...ตัวเจ้าทำไมถึงร้อนเช่นนี้?"

เย่จวินเหยียนขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฝ่ามือหนาที่เคยลูบไล้พุงนุ่มอย่างหยอกล้อบัดนี้กลับต้องชะงัก เพราะอุณหภูมิจากกายก้อนขนพุ่งสูงขึ้นราวกับเตาหลอมที่กำลังเดือดจัด ประกายแสงสีนวลจันทร์จางๆ เริ่มแผ่ออกมาตามเส้นขนสีขาวบริสุทธิ์ของกระต่ายน้อย มันไม่ใช่ความร้อนจากอาการป่วยไข้ทั่วไป แต่มันคือพลังงานมหาศาลที่ถูกกักขังมานานถึงจุดปะทุ

ไป๋ซินในร่างกระต่ายดิ้นขลุกขลักด้วยความทรมาน นางรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังกลายเป็นลาวาร้อนระอุ พลังจากแครอทหิมะสามหัวที่กินเข้าไปในวันนั้นผสานเข้ากับแสงจันทร์เต็มดวงที่สาดส่องลงมาผ่านช่องหน้าต่างพอดี ราวกับเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่ปลดล็อกพันธนาการของสัตว์เดรัจฉาน

ไม่นะ...มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายข้า! ข้าไม่ได้อยากเป็นกระต่ายเผาตอนนี้!

นางส่งเสียงร้องประท้วงที่ฟังดูโหยหวนกว่าทุกครั้ง ดวงตาสีทับทิมสั่นระริกและเริ่มพร่ามัว ในจังหวะที่เย่จวินเหยียนกำลังจะร้องเรียกหมอหลวงให้เข้ามาดูอาการ แสงสีเงินจ้าก็พลันระเบิดออกมารอบตัวไป๋ซินจนเขาทั้งห้องสว่างไสวปานกลางวัน เย่จวินเหยียนต้องยกแขนขึ้นบังตาจากแสงที่บาดตานั้น

ฉับพลันนั้นเอง ความรู้สึกอัศจรรย์ก็เกิดขึ้นกับไป๋ซิน หูยาวๆ ที่เคยขยับรับเสียงได้ไกลเริ่มหดหาย กลายเป็นใบหูเล็กมนของมนุษย์ที่ได้ยินเสียงหัวใจของเย่จวินเหยียนเต้นรัวแรงอยู่ใกล้ๆ ขาสั้นสี่ข้างยืดขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ผิวหนังที่เคยมีขนปกคลุมบัดนี้กลับผลัดเปลี่ยนเป็นผิวเนื้อที่เนียนละเอียดและไวต่อสัมผัสยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า

พรึ่บ!

เสียงขนร่วงกราวและเสียงขยายตัวของมวลร่างกายดังแว่วท่ามกลางความเงียบ เย่จวินเหยียนรู้สึกได้ถึง "น้ำหนัก" ที่เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวจนเขาทรงตัวไม่อยู่ ร่างของเขากับ "บางอย่าง" ล้มพับลงไปบนเตียงมังกรหนานุ่ม แสงสีเงินค่อยๆ จางลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของดอกท้อและไออุ่นที่ยั่วยวนใจ

ฮ่องเต้หนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าเกือบจะทำให้หัวใจของทรราชผู้เยือกเย็นหยุดเต้น

แทนที่ก้อนขนขาวๆ จะอยู่ตรงนั้น กลับกลายเป็นร่างของดรุณีแรกรุ่นนางหนึ่งที่นอนทับอยู่บนตัวเขาโดยสมบูรณ์! ผิวพรรณของนางขาวละมุนเนียนละเอียดราวกับหยกมันแพะสะท้อนแสงจันทร์เป็นเงางาม เส้นผมสีดำสนิทราวกับขนอีกาสลวยยาวลงมาปรกแผ่นหลังที่เว้าโค้งได้รูป

และที่ร้ายที่สุด...คือนาง "เปลือยเปล่า" ไร้อาภรณ์ใดๆ ปกปิดผิวเนื้อที่กำลังบดเบียดอยู่กับร่างแกร่งของเขาในขณะนี้!

ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของนางซุกซบอยู่ที่ซอกคอของเขา ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวเนื้อจนเย่จวินเหยียนรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ริมฝีปากอิ่มสีลูกเชอร์รี่เผยอออกจางๆ เผยให้เห็นฟันกระต่ายคู่เล็กที่ดูน่ารักน่าชัง มือเรียวยาวที่เดิมเคยเป็นอุ้งเท้าบัดนี้กำลังกำสาบเสื้อนอนของเขาไว้แน่น

"นี่มัน...ปีศาจ? หรือเซียนเทพองค์ใดเล่นตลกกับข้ากันแน่!"

เย่จวินเหยียนพึมพำเสียงแหบพร่า หัวใจของเขาเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนคุมทัพออกศึกครั้งแรกเสียอีก เขาพยายามจะผลักร่างบอบบางนี้ออกตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามหน้าผากมนและความเหนื่อยอ่อนจากการเปลี่ยนร่าง เขากลับทำไม่ลง ความนุ่มนิ่มที่เขาเคยลุ่มหลงในร่างกระต่าย บัดนี้เมื่อมันมาอยู่ในร่างสตรี มันกลับรุนแรงและเย้ายวนจนเขาแทบจะคลั่ง

ดรุณีนางนั้นเริ่มขยับกาย นางรู้สึกอึดอัดกับร่างใหม่ที่ใหญ่โตขึ้น ขาเรียวยาวพาดทับลงบนหน้าขาของฮ่องเต้หนุ่มอย่างลืมตัว สัมผัสจากผิวเนื้อที่เนียนลื่นทำให้เย่จวินเหยียนถึงกับหน้าขึ้นสีแดงจัดไปถึงใบหู

"ไป๋ไป๋...เจ้าคือเจ้าก้อนขนตัวนั้นจริงๆ หรือ?"

เขาลองเอ่ยเรียกชื่อนางเบาๆ สาวน้อยตรงหน้ากลับคราง

"อือ..."

ในลำคอ น้ำเสียงของนางหวานหยดจนคนฟังแทบจะหลอมละลาย นางค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยกดดันขุนนางทั้งแผ่นดินบัดนี้กลับสั่นไหวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววงงงวยของไป๋ซิน

ไป๋ซินมองเห็นใบหน้าคมสันของเย่จวินเหยียนในระยะประชิด นางยังคงมีสัญชาตญาณกระต่ายอยู่เต็มเปี่ยม นางจึงแกล้งเอาจมูกโด่งรั้นไป "ฟุดฟิต" ดมที่ปลายจมูกของเย่จวินเหยียนเหมือนที่เคยทำตอนเป็นก้อนขน

"อืม...กลิ่นแครอท...อร่อย..."

นางละเมอออกมาเบาๆ พร้อมกับยื่นหน้าไปจุ๊บเบาๆ ที่ปลายจมูกเขาเป็นการทักทาย

เย่จวินเหยียนถึงกับสติหลุด

"แครอทบ้านเจ้าสิ! นี่ข้าเอง! เย่จวินเหยียน!"

เขารีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาตลบคลุมร่างของนางไว้อย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าใครจะมาเห็นสมบัติชิ้นนี้เข้า

ไป๋ซินเริ่มมีสติสมบูรณ์ นางรู้สึกถึงความเย็นของอากาศที่ประทะผิว และความ "หนัก" ของแขนขาที่ยืดยาวออกมา นางก้มลงมองมือตัวเองที่ไม่ได้เป็นมังคุดสีขาวอีกต่อไป

"เฮ้ย!!! มือ! มือข้ามาได้ไง! แล้วพุงข้าล่ะ! ขนข้าหายไปไหนหมด!"

นางร้องเสียงหลง ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงปี๊ดแต่มันคือเสียงหวานใสที่ก้องกังวานไปทั่วห้อง ไป๋ซินรีบสำรวจตัวเองภายใต้ผ้าห่ม ความจริงที่ว่านางกลายเป็น "คน" และ "ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า" ทำให้หน้าของนางร้อนผ่าวปานจะระเบิด

"ท่าน! ท่านทำอะไรข้า! ไอ้ฮ่องเต้ลามก! ท่านแอบปล้อนขนข้าตอนหลับเหรอ!"

"ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเจ้าเลย! เจ้าต่างหากที่จู่ๆ ก็ขยายตัวขึ้นมาทับข้าจนหายใจไม่ออก!"

เย่จวินเหยียนตอบกลับด้วยเสียงดุแต่แววตากลับหลุกหลิก

"แล้วร่างนี้...มันมาได้อย่างไร เจ้าเป็นคนหรือเป็นปีศาจกันแน่? หรือเจ้าเป็นมือสังหารที่แปลงกายมา!"

"มือสังหารบ้านท่านดิ! ข้าก็แค่กระต่ายที่อยากกินแครอท!"

ไป๋ซินเถียงกลับทันควันตามนิสัยเดิมที่เคยด่าเขาในใจ แต่นางลืมไปว่าตอนนี้ร่างนางไม่ได้นุ่มฟูจนน่าเอ็นดูเหมือนเดิมแล้ว พอเห็นสายตาคมปลาบของเย่จวินเหยียนที่จ้องมองมาที่ลาดไหล่เปลือยเปล่า นางก็รีบกระชับผ้าห่มจนตัวกลม

"แล้วทำไมข้าต้องมาอยู่ในร่างนี้ด้วยเนี่ย! ข้าอยากเป็นกระต่าย! เป็นกระต่ายมันสบายกว่าตั้งเยอะ!"

นางเริ่มโวยวายพร้อมพยายามจะกระโดดลงจากเตียง แต่ด้วยขาที่ยาวขึ้นทำให้นางสะดุดชายผ้าห่มจนเสียหลัก ร่างบางโผเข้าหาแผ่นอกแกร่งของเย่จวินเหยียนอีกรอบอย่างพัลวัน

หมับ!

เย่จวินเหยียนรับร่างนางไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวทำเอาเขาเผลอกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับมีความโหยหาบางอย่างพาดผ่าน

"ในเมื่อเจ้าเป็นสตรี...และเจ้าก้าวขึ้นมาบนเตียงของข้าแล้ว”

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากชนกัน

"เจ้าก็อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยเจ้ากลับไปกินหญ้าที่ไหนได้อีก ต่อแต่นี้ไป...เจ้าคือ 'นางห้าม' ของข้าคนเดียวเท่านั้น! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นกระต่ายหรือปีศาจ ข้าก็จะล่ามโซ่เจ้าไว้ในใจข้านี่แหละ!"

ไป๋ซินหน้าเหวอค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก

นางห้าม? นี่ชีวิตฉันจากกระต่ายตุ๋นยาจีน จะกลายเป็นเมียทรราชแทนเหรอเนี่ย!? สวรรค์! ข้าขอแครอทคืนได้ไหม!

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status