“อยากกินแครอทหิมะเหรอ? กลายร่างสิข้าจะให้”

โครก...คราก...

เสียงที่น่าอับอายที่สุดในชีวิต (ทั้งในฐานะคนและกระต่าย) ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทรงพระอักษร ไป๋ซินในชุดมังกรสีดำตัวโคร่งแทบอยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี นางนั่งกอดเข่าอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มข้างโต๊ะทรงงานของ เย่จวินเหยียน ดวงตาสีทับทิมคู่สวยเหลือบมองไปที่ "แครอทหิมะ" หัวอวบใหญ่ที่วางเด่นอยู่บนจานหยกขาวสูงลิบข้างพระหัตถ์ของฮ่องเต้หนุ่ม

มันไม่ใช่แครอทธรรมดา แต่มันคือแครอทที่เติบโตบนยอดเขาหิมะพันปี มีกลิ่นหอมหวานจางๆ คล้ายดอกไม้เหมันต์ และแผ่ไอเย็นบางเบาออกมาจนเห็นเป็นละอองน้ำพราวเกาะอยู่ตามผิวสีส้มสดใส

"หิวรึ?"

เย่จวินเหยียนถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่เงยหน้าจากกองฎีกา แต่มุมปากเขากลับหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

"ถามมาได้! ท่านก็รู้ว่าร่างคนมันตัวใหญ่กว่ากระต่ายตั้งเท่าไหร่ กระเพาะข้าตอนนี้มันเหมือนหลุมดำที่ถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็มเลยนะ!"

ไป๋ซินบ่นอุบพร้อมกับพยายามพยุงตัวลุกขึ้น ทว่าชุดไหมมังกรที่ยาวเฟื้อยลากพื้นกลับไม่เป็นใจ นางเผลอเอาเท้าเหยียบชายผ้าตัวเองจนร่างบางเซถลาเกือบจะหน้าคว่ำกระแทกพื้นพรม

"ว้าย!"

นางร้องอุทานพร้อมกับตะเกียกตะกายรวบชายผ้าขึ้นมาพาดไว้ที่แขน ท่าทางเก้งก้างเหมือนเด็กน้อยที่แอบเอาชุดผู้ใหญ่มาใส่ทำเอาเย่จวินเหยียนต้องแอบกลั้นขำจนหัวไหล่สั่นสะท้าน เขาไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดที่ดูสับสนกับขาของตัวเองได้เท่ากับนางมาก่อน

นางพยายามจะรวบรวมสมาธิเพื่อกลับร่างเป็นกระต่าย เพราะถ้าเป็นก้อนขนตัวจิ๋ว กินแครอทแค่ครึ่งหัวก็อิ่มแปล้จนพุงกางแล้ว แต่น่าแปลกที่พลังงานในร่างกายมันกลับปั่นป่วนจนคุมไม่อยู่ พอนางนึกถึงหูยาวๆ ขามนุษย์ก็นดันสั่นพั่บๆ พอนางนึกถึงหางสั้นป้อม สะโพกมนก็ดันขยับดุ๊กดิ๊กไปมาจนดูเหมือนนางกำลังเต้นระบำประหลาดๆ ต่อหน้าฮ่องเต้

"เจ้ากำลังทำอะไร...รำงั้นหรือ?"

เย่จวินเหยียนเงยหน้าขึ้นมามองด้วยแววตาพราวระยับ

"ข้าพยายามจะกลับร่างต่างหากเล่า! ท่านเลิกจ้องข้าด้วยสายตาแบบนั้นสักที ข้าไม่มีสมาธิ!"

ไป๋ซินแยกเขี้ยวใส่

"เอาแครอทมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ฮ่องเต้ขี้งก!"

เย่จวินเหยียนวางพู่กันลงช้าๆ แล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้มังกรด้วยท่าทางสง่างามปนยั่วยวน เขามองดูสาวน้อยที่กำลังยืนโอนเอนอยู่บนพื้นด้วยความเอ็นดูที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเย็นชา

"ในเมื่อตอนนี้เจ้าอยู่ในร่างคน ข้าก็ควรกระทำต่อเจ้าในฐานะคน หากอยากกิน...เจ้าก็ต้องเดินมาหยิบเองด้วยขาของเจ้า ไม่ใช่รอให้ข้าป้อนเหมือนสัตว์เลี้ยง"

ไป๋ซินฮึดฮัดในใจ นางรู้ดีว่าตาฮ่องเต้คนนี้เริ่มจับจุดได้แล้วว่านางจะคงร่างคนได้นานขึ้นหากได้รับสารอาหารที่มีพลังวิญญาณสูง และเขาก็ดูจะ 'ติดใจ' ร่างมนุษย์ของนางเข้าให้แล้ว ถึงได้แกล้งเอาของอร่อยมาวางล่อไว้บนที่สูงเช่นนี้

"ก็ได้! แค่สามก้าวเอง ข้าทำได้อยู่แล้ว!"

ไป๋ซินรวบชายชุดมังกรขึ้นสูงจนเห็นข้อเท้าขาวนวลเนียนและปลีน่องเรียวสวยสะท้อนแสงไฟ นางค่อยๆ ก้าวเตาะแตะเข้าไปหาเขาอย่างระมัดระวัง จมูกรั้นๆ ของนางเริ่มขยับฟุดฟิดดมกลิ่นหอมของแครอทหิมะอย่างลืมตัว ท่าทางที่ดูเป็นมนุษย์แต่ดันมีนิสัยกระต่ายหลงเหลืออยู่อย่างเต็มเปี่ยมทำเอาเย่จวินเหยียนใจสั่นวูบ

เมื่อนางเข้าใกล้ถึงระยะที่มือจะเอื้อมถึง ไป๋ซินก็รีบตะปบเข้าที่จานแครอททันที!

ทว่า...เย่จวินเหยียนไวกว่าหลายขุม เขาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของนางเอาไว้ด้วยมือเดียว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของนางลอยหวือขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาในพริบตา!

"เฮ้ย! ท่านแกล้งข้า!"

ไป๋ซินตกใจจนตัวแข็งทื่อ ชุดมังกรที่รุ่มร่ามอยู่แล้วยิ่งหลุดรุ่ยจนคอเสื้อร่วงลงมาถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดดุจน้ำนมที่ตัดกับผ้าสีดำสนิท

"ข้าแค่กลัวเจ้าล้มหัวฟาดโต๊ะข้าแตกต่างหาก"

เย่จวินเหยียนกระซิบชิดใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนทำเอาไป๋ซินหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด

"ในเมื่อเจ้าเดินมาถึงที่นี่ได้ ข้าก็จะให้รางวัลตามที่สัญญา"

เขาหยิบแครอทหิมะขึ้นมา แล้วแทนที่จะส่งให้นางเฉยๆ เขากลับค่อยๆ ป้อนมันไปที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูของไป๋ซิน ไป๋ซินที่หิวจัดจนลืมความอายรีบอ้าปากงับแครอทเข้าปากทันที

กร้วม!

ความหวานล้ำและไอเย็นสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก พลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนไปตามปลายนิ้วปลานเท้าจนนางรู้สึกเบาสบายเหมือนลอยได้

"อื้มมม...อร่อย..."

นางเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่องเหมือนกระต่ายที่กำลังสะสมอาหาร สัมผัสนุ่มนิ่มของก้นนางที่ทับอยู่บนหน้าขาแกร่งทำให้เย่จวินเหยียนเริ่มรู้สึกถึง 'ความลำบาก' ในการสะกดกั้นอารมณ์

เขาใช้นิ้วโป้งค่อยๆ เกลี่ยคราบเศษแครอทที่มุมปากให้นางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแช่มช้าและอ่อนโยนจนไป๋ซินชะงักไปครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมปลาบที่บัดนี้ดูวาววับเหมือนเสือร้ายที่กำลังจ้องลูกแกะ

"ไป๋ไป๋...เจ้ารู้ไหมว่าแครอทหนึ่งหัวที่ข้าให้เจ้า มีราคาสูงยิ่งกว่าทองคำพันตำลึง"

เขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทไป๋ซิน

"เจ้ากินไปตั้งสามหัว...จะจ่ายคืนข้าอย่างไรดี?"

ไป๋ซินที่ปากยังเค็มแครอทอยู่ชะงักกึก

"ข้า...ข้าก็ยอมมานั่งให้ท่านป้อนนี่ไง! ไม่เห็นเหรอว่าข้าต้องเสียสละความอายแค่ไหน!"

"นั่นยังไม่พอสำหรับการจ่ายหนี้ทองคำสามพันตำลึง"

เย่จวินเหยียนโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกชนกัน

"คืนนี้...ข้าอยากให้เจ้าคงร่างนี้ไว้จนถึงรุ่งสาง หากทำได้...ข้าจะให้เจ้ากินแครอทหิมะกี่หัวก็ได้ตามที่เจ้าต้องการ และข้าจะแถม 'ขนมโก๋' สูตรพิเศษจากตำหนักในให้อีกหนึ่งจาน"

ไป๋ซินตาโตเท่าไข่ห่าน

นี่เขากำลังใช้ของกินล่อซื้อร่างกายฉันชัดๆ!

แต่ในเมื่อท้องมันเรียกร้อง และอ้อมกอดนี้มันก็...อุ่นดีเหมือนกันนะ นางเลยพยักหน้าตกลงไปแบบงงๆ โดยไม่รู้เลยว่าการ

"คงร่างคนถึงรุ่งสาง"

บนเตียงเดียวกับทรราชจอมเจ้าเล่ห์คนนี้...มันอันตรายต่อหัวใจมากกว่าที่นางคิดไว้ร้อยเท่า!

เย่จวินเหยียนหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอขาวระหงของคนบนตักหนึ่งฟอดใหญ่ ทำเอาไป๋ซินสะดุ้งตัวโยนจนแครอทแทบติดคอ!

"ไอ้ฮ่องเต้บ้า! ท่านลวนลามข้าอีกแล้วนะ!"

"ข้าแค่ตรวจสอบคุณภาพแครอทหิมะว่าซึมเข้าผิวเจ้าดีหรือยังต่างหาก...กินต่อเถอะ ข้ายังมีให้เจ้าอีกเยอะ"