“ฝ่าบาท...นั่นแครอทของหม่อมฉันนะ!”

เปลือกตาหนักอึ้งของ 'ไป๋ซิน' ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อของเบาะผ้าไหมชั้นเลิศที่รองรับร่างกลมป้อมของนางอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาอันทรงค่าและเครื่องหอมมังกรที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้ไป๋ซินที่สติยังกึ่งหลับกึ่งตื่นเผลอนึกว่าตนเองได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้วจริงๆ หรือไม่ก็อาจจะตื่นขึ้นมาในสปาสุดหรูสักแห่ง

หรือว่าเราจะถูกตุ๋นจนสุกแล้วมาโผล่ที่โลกวิญญาณกันนะ? แต่ทำไมตัวข้ายังรู้สึกหนักๆ พุงอยู่เลยล่ะ?

นางรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน (ซึ่งภาพที่ปรากฏคือการกระเด้งขลุกขลักของก้อนกลมๆ สีขาว) ดวงตาสีทับทิมกวาดมองไปรอบกายทันที ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่หม้อต้มยาจีนที่น่าสยดสยอง แต่เป็นกรงทองคำขนาดใหญ่ที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจงราวกระหนกเทพนม ภายในกรงมีทั้งถ้วยน้ำที่เจียระไนจากหยกเขียวและถาดอาหารบุด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด นางถูกขังอยู่ใจกลางห้องทรงพระอักษรที่กว้างขวางและดูโอ่อ่าจนน่าขนลุก ทุกเครื่องเรือนทำจากไม้หอมราคาแพง แจกันกระเบื้องเคลือบสูงท่วมหัวตั้งวางเรียงรายบ่งบอกถึงฐานะและความรวยระดับ "รวยล้นฟ้า" ของเจ้าของห้อง

นางลองใช้ฟันหน้าแทะซี่กรงดูเบาๆ 'กึก!' ความแข็งของทองคำแท้ทำเอานางเสียวฟันจนต้องถอยกรูด

"ปี๊ด! (ทองจริงด้วย รวยชะมัดเลยไอ้ฮ่องเต้หน้ายักษ์นี่!)"

แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋ซินถึงกับหยุดหายใจไม่ใช่ความรวยระดับมหาเศรษฐี แต่เป็นบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานไม้พะยูงแกะสลักห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เย่จวินเหยียน ฮ่องเต้หน้าตายคนเดิมเพิ่มเติมคือตอนนี้เขาดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บ มือเรียวยาวของเขากำลังถือ 'แครอทหวาน' หัวอวบอิ่มที่พึ่งล้างมาสดๆ ร้อนๆ จนหยดน้ำพราวสะท้อนแสงไฟไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกำลังคีบ  'ขนมโก๋' สีขาวนวลที่โรยด้วยแป้งเนียนละเอียดเข้าปากอย่างแช่มช้า กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลมะพร้าวและกลิ่นสดชื่นของแครอทชั้นเลิศลอยมาเตะจมูกกระต่ายจนพยาธิในท้องของไป๋ซินเริ่มประท้วงประสานเสียงร้องโครกครากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ปี๊ดดด! (นั่นมันของโปรดข้านี่! กล้าดียังไงมานั่งกินโชว์คนหิวแบบนี้!)"

ไป๋ซินลืมสิ้นความกลัวตาย ลืมความสยดสยองตอนที่ถูกหิ้วคอไปเสียสนิท นางตะเกียกตะกายไปที่ซี่กรงทองคำ พยายามเอาหน้ามุดร่องกรงออกมาจนแก้มยุ้ยๆ ที่เต็มไปด้วยไขมันเบียดกับซี่ทองคำจนดูเหมือนก้อนแป้งขาวๆ ที่ถูกบีบจนปลิ้น ขาสั้นๆ ทั้งสองข้างตะกุยอากาศอย่างบ้าคลั่งราวกับจะตะโกนบอกว่า

'เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!'

เย่จวินเหยียนที่แสร้งทำเป็นอ่านฎีกาบ้านเมืองเหลือบสายตามองก้อนขนที่ดิ้นขลุกขลักจนกรงทองคำสั่นไหว มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูร้ายกาจแต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด เขาจงใจเคี้ยวขนมโก๋ให้มีเสียงดัง กร้วม เบาๆ แล้วหยิบแครอทขึ้นมาสะบัดวนไปมาต่อหน้าไป๋ซินราวกับกำลังล่อเด็กน้อยด้วยขนมหวาน

"ตื่นมาก็ห่วงกินเชียวนะ เจ้าหัวขโมย ข้าคิดว่าเจ้าจะช็อกตายไปเสียแล้ว"

เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเดินมาที่กรงช้าๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทำเอาไป๋ซินชะงักไปแวบหนึ่ง แต่กลิ่นแครอทมันหอมเกินไป! 

เย่จวินเหยียนใช้กุญแจหยกเปิดประตูออก ไป๋ซินไม่รอช้า นางพุ่งตัวออกจากกรงราวกับกระสุนสีขาว เป้าหมายคือแครอทในมือหนาของเขา!

ทว่า เย่จวินเหยียนกลับไวกว่าอย่างน่าเจ็บใจ เขาชูมือขึ้นสูงเหนือหัวทันที ทำให้ไป๋ซินที่กระโดดจนสุดตัวคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ตุบ!

นางตกลงมาบนพื้นพรมขนสัตว์นุ่มหนา กระแทกหน้าท้องจนดังอั่ก แต่ไป๋ซินสายกินไม่ยอมแพ้ นางดีดตัวขึ้นมาใหม่ กระโดดเหยงๆ ขึ้นมาอีกรอบ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ความสูงของกระต่ายอ้วนกับฮ่องเต้นั้นต่างกันราวเหวกับฟ้า นางลองเปลี่ยนแผน ใช้หูยาวๆ สะบัดฟาดไปที่แขนเขาหวังจะให้เขาตกใจจนปล่อยแครอท แต่เย่จวินเหยียนกลับหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก เขาไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดกล้า 'เล่น' และกล้า 'เรียกร้อง' จากเขาเช่นนี้มาก่อน

"อยากกินงั้นหรือ? ไหนลองอ้อนวอนข้าดูซิ หากข้าพอใจ ข้าอาจจะแบ่งให้เจ้าสักคำ"

เขาลดแครอทลงมาให้อยู่ในระดับสายตา แต่พอไป๋ซินจะพุ่งไปงับ เขาก็ชักกลับขึ้นไปใหม่จนนางหน้าทิ่มพรมอีกรอบ

ไป๋ซินหอบแฮกๆ พุงกระเพื่อมขึ้นลง นางรู้แล้วว่าถูกตาฮ่องเต้โรคจิตแกล้งเข้าให้แล้ว ในใจด่านึกแช่งไปถึงเจ็ดชั่วโคตร

'ไอ้คนขี้งก ไอ้ทรราชหน้าหยก ใจดำอำมหิตนักนะ แกล้งกระต่ายตัวเล็กๆ แบบนี้ลงคอได้ยังไง!'

แต่เมื่อเห็นแครอทสีส้มสวยสดสลับกับขนมโก๋ที่ดูนุ่มนวล ความหิวก็เอาชนะทุกสิ่ง นางตัดสินใจใช้ 'ไพ่ตาย' ที่กระต่ายทั่วไปไม่ทำกัน

นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ยืนด้วยสองขาหลังอย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่ชั้นไขมันรอบเอวจะอำนวย ขาหน้าสั้นป้อมทั้งสองข้างยกขึ้นประกบเข้าหากันคล้ายกับการคำนับขอขมาแบบที่ขุนนางทำในท้องพระโรง ดวงตาสีทับทิมที่กลมโตอยู่แล้วยิ่งเบิกกว้างขึ้นและแสร้งทำให้ดูมีประกายน้ำตาคลอนิดๆ จนดูน่าสงสารจับใจ หูยาวๆ ตกห้อยลงแนบข้างแก้มอย่างออดอ้อน

จากนั้น...นางก็ค่อยๆ ก้าวเตาะแตะเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ แล้วเอาอุ้งเท้าหน้านุ่มๆ ที่เหมือนปุยฝ้ายแตะลงบนหลังมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเย่จวินเหยียนอย่างแผ่วเบา พร้อมกับถูไถหัวกลมๆ ไปมากับปลายนิ้วของเขาเป็นการประจบสอพลอสุดชีวิต

กึก...

หัวใจที่เคยเยือกเย็นและด้านชาราวกับศิลาพันปีของเย่จวินเหยียนพลันกระตุกวูบอย่างแรง สัมผัสจากอุ้งเท้าเล็กๆ นั้นมันทั้งนุ่มนิ่ม อุ่นร้อน และเปราะบางเสียจนเขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตที่ผ่านแต่สมรภูมิรบ ความนุ่มนวลนี้มันช่างต่างจากด้ามกระบี่ที่เขาจับอยู่ทุกวัน หรือฎีกาที่เต็มไปด้วยเลือดและผลประโยชน์ ราวกับว่าเพียงแค่เขาออกแรงบีบเพียงนิด เจ้าสิ่งมีชีวิตที่แสนน่ารักนี้ก็จะแหลกสลายไปในพริบตา

เขามองสบตากับไป๋ซิน แววตาที่เคยมองเห็นแต่ศัตรูและการเข่นฆ่า บัดนี้กลับสะท้อนภาพก้อนขนที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเองที่สุด

"เจ้า...เหตุใดถึงได้นุ่มนิ่มเพียงนี้ เหมือนก้อนแป้งที่ยังมีชีวิตไม่มีผิด"

น้ำเสียงของเขานุ่มลงโดยไม่รู้ตัวจนองครักษ์หน้าห้องที่แอบฟังอยู่ถึงกับขยี้หูตัวเอง เย่จวินเหยียนค่อยๆ ลดมือลงแล้ววางแครอทหิมะลงบนฝ่ามือเพื่อให้ไป๋ซินกินได้ถนัด ไป๋ซินไม่รอช้า ก้มหน้าก้มตาเคี้ยวแครอทดัง แกร็บๆ อย่างมีความสุขใจสั่นสะท้าน จมูกสีชมพูขยับฟุดฟิดไม่หยุด

ไป๋ซินเผลอครางในลำคอ

"ปี๊ดดด..."

อย่างเคลิบเคลิ้ม พร้อมกับเอาจมูกนุ่มๆ ไปดุนที่กลางฝ่ามือเขาเป็นการขอบคุณและเรียกร้องขนมโก๋เพิ่มอีกชิ้น

เย่จวินเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบร่างกลมป้อมนั้นขึ้นมาวางบนตักแกร่งของเขาขณะที่เขานั่งลงบนเก้าอี้มังกรอีกครั้ง

"ในเมื่อเจ้ากินของล้ำค่าของข้าไปแล้ว ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ...ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าต้องเป็นหมอนรองมือให้ข้าตอนตรวจฎีกา และเป็นที่ระบายอารมณ์ตอนข้าหงุดหงิด ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด หากหนี...ข้าจะสั่งล่ากระต่ายทั่ววังมาต้มให้เจ้าดูเป็นขวัญตา"

ไป๋ซินที่ปากยังเต็มไปด้วยแครอทได้แต่ตาปริบๆ

นี่ข้าต้องมาทำงานรับใช้ทรราชจอมซาดิสต์เพื่อแลกกับของกิน เหรอเนี่ย!?

แต่พอเขาส่งขนมโก๋ชิ้นที่สองให้เพิ่ม นางก็ยอมหมอบราบซบหน้าลงบนหน้าขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาแต่โดยดี กลิ่นไม้กฤษณาจากตัวเขาเริ่มทำให้นางรู้สึกเคลิ้มๆ

ท่ามกลางแสงเทียนที่สว่างไสว ฮ่องเต้ผู้โหดเหี้ยมที่สุดกลับนั่งลูบหัวกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งด้วยแววตาที่ความเย็นชาเริ่มพังทลายลงทีละน้อย...โดยที่เขาเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่า ความนุ่มนิ่มนี้กำลังจะกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขายอมก้มหัวให้ในไม่ช้า