“เกือบถูกตุ๋นเป็นยาโด๊ป!”

ความรู้สึกเคว้งคว้างกลางอากาศพร้อมกับแรงดึงที่หนังคอทำเอา 'ไป๋ซิน' สติแทบหลุด ขาสั้นป้อมทั้งสี่ข้างปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง ภาพของฮ่องเต้ 'เย่จวินเหยียน' ที่จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก

เย่จวินเหยียนชูร่างของนางขึ้นสูงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน กลิ่นอายมังกรที่แผ่ออกมาจากตัวเขาช่างกดดันจนไป๋ซินรู้สึกเหมือนถูกภูเขาหิมาลัยทับอก ขนสีขาวที่เคยนุ่มฟูบัดนี้ตั้งชันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"เจ้าก้อนขนบังอาจตัวนี้...นอกจากขโมยของวิเศษของข้าแล้ว ยังกล้าทำแครอทเลอะรองเท้าข้าอีกหรือ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเย่จวินเหยียนสั่นประสาทนางจนหูยาวๆ ทั้งสองข้างลู่ตกลงแนบหัว ไป๋ซินที่กำลังสติกระเจิงเพราะความตายจ่อคอหอยเกิดอาการลนลาน นางพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ขาสั้นๆ ที่ดูเหมือนมังคุดสีขาวตะเกียกตะกายอากาศอย่างบ้าคลั่ง และในจังหวะที่เย่จวินเหยียนดึงนางเข้าไปใกล้เพื่อจะพิจารณา 'ไอ้ตัวประหลาด' ให้ชัดๆ นั่นเอง...

ปึ้ก!

อุ้งเท้าหลังอันทรงพลัง (ที่สะสมพลังงานจากแครอทหิมะไปเต็มเปี่ยม) ก็ดีดผึงเข้าที่ข้างแก้มสากของฮ่องเต้หนุ่มเข้าอย่างจัง!

ความเงียบงันประดุจป่าช้าเข้าปกคลุมอุทยานหลวงทันที เหล่าองครักษ์เงาที่แอบซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้ถึงกับเข่าอ่อนจนเกือบตกต้นไม้ บรรยากาศรอบตัวเย่จวินเหยียนเย็นยะเยือกขึ้นจนน้ำค้างบนใบหญ้าแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับเบือนไปตามแรงดีดเล็กจิ๋วนั้น ผิวแก้มสีน้ำผึ้งปรากฏรอยอุ้งเท้าสีชมพูจางๆ ประทับอยู่อย่างเด่นชัด

ไม่เคยมีใคร...ไม่เคยมีใครในใต้หล้ากล้าประทุษร้ายพระพักตร์ฮ่องเต้เย่จวินเหยียนมาก่อน!

"บังอาจ!!! เจ้าสัตว์เดรัจฉาน!”

เสียงตะโกนขององครักษ์คนสนิทดังลั่นพร้อมกับดาบคมกริบที่ถูกชักออกจากฝัก

"ข้าจะสับมันเป็นหมื่นชิ้นเดี๋ยวนี้!"

ไป๋ซินตาเหลือกค้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะระเบิด ในหัวนึกด่าตัวเอง

'ยัยซินเอ๊ย! ไปดีดหน้าเขาทำไม! คราวนี้แหละได้เป็นกระต่ายสับละเอียดของจริงแน่!'

ทว่า ในขณะที่ปลายดาบกำลังจะถึงตัวก้อนขน เย่จวินเหยียนกลับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณสั่งให้หยุด เขาค่อยๆ หันใบหน้ากลับมามองกระต่ายน้อยในมือช้าๆ

ไป๋ซินที่คิดว่าตัวเองตายแน่แล้ว แทนที่จะทำตัวน่าสงสาร นางกลับถลึงตาใส่เย่จวินเหยียนด้วยความโมโหผสมความกลัว แววตาของนางไม่ได้มีความสยบยอมเหมือนสัตว์เลี้ยงทั่วไป แต่มันคือแววตาที่กำลัง 'ด่ากราด' ในใจว่า

'ไอ้ฮ่องเต้บ้า! ใครสั่งให้เจ้ามาหิ้วคอคนอื่นแบบนี้ล่ะ! มันเจ็บนะเฟ้ย!'

เย่จวินเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง...เขาสะดุ้งใจกับแววตาที่ดูเหมือนมนุษย์ในร่างสัตว์ตัวนี้อย่างบอกไม่ถูก มันเป็นแววตาที่จองหอง อวดดี และเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นจากสตรีใดในวังหลัง

"หึ...แววตาเจ้ามันช่างน่าหมั่นไส้นัก"

เย่จวินเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าไอสังหารกลับค่อยๆ จางลง เปลี่ยนเป็นความสนใจที่แสนประหลาด

"ข้าฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แต่กลับถูกกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งตบหน้า...น่าขันสิ้นดี"

เขาลดร่างของนางลงมาสำรวจพุงที่ป่องออกมาจนกลมดิบ พลางใช้นิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปที่พุงนุ่มๆ นั้นเบาๆ

"พุงหนาขนาดนี้ ขนขาวสะอาดปานนี้ แถมยังกินแครอทหิมะของข้าไปตั้งหลายหัว...หากเอาไปตุ๋นยาบำรุงใส่โสมพันปี รสชาติคงจะล้ำเลิศและช่วยเสริมพลังหยางให้ข้าได้ไม่น้อย"

ตุ๋นยาบำรุง!? ใส่โสมพันปี!?

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของไป๋ซิน จินตนาการในหัวของนางเห็นภาพตัวเองถูกจับถลกหนัง ล้างน้ำสะอาด แล้วโยนลงในหม้อดินเผาที่มีน้ำซุปเดือดปุดๆ รอบกายเต็มไปด้วยเครื่องยาจีนจางๆ

"ไม่นะ...ข้าไม่อยากเป็นซุปกระต่าย!"

นางพยายามจะร้องประท้วง แต่มันกลับเป็นเสียง

"ปี๊ด! ปี๊ด!"

ที่แผ่วเบาและแหบพร่า

ความเครียดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด พลังงานวิเศษจากแครอทหิมะที่ตีรวนอยู่ในท้อง และความหวาดกลัวที่ต้องกลายเป็น 'ยาโด๊ป' ทำให้สติของนางเริ่มพร่าเลือน ภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่ใจร้ายของเย่จวินเหยียนเริ่มซ้อนทับกันไปมา

ไป๋ซินรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ขาสั้นๆ ของนางอ่อนแรงลงทันที ดวงตาสีทับทิมค่อยๆ ปิดลง ร่างกลมป้อมที่เคยดิ้นรนกลับนิ่งสนิทและสลบเหมือดไปในอุ้งมือของฮ่องเต้ทันที โดยที่ศีรษะเล็กๆ พับลงไปพาดอยู่บนหัวรองเท้าฉลองพระองค์ของเขาพอดี

"ฝ่าบาท...มันตายแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

องครักษ์ถามด้วยความฉงน

เย่จวินเหยียนขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่ยังเต้นถี่แต่สม่ำเสมอของเจ้าก้อนขนในมือ มุมปากของทรราชผู้เย็นชาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

"เปล่า...มันแค่ขวัญอ่อนจนสลบไป”

เขาชูร่างที่นุ่มนิ่มไร้สติขึ้นมา

"อ้วนท้วนถึงเพียงนี้ กินไปก็น่าเสียดาย...ข้าอยากรู้นักว่าถ้ามันตื่นมาแล้วเห็นข้าอยู่ข้างๆ มันจะทำหน้า 'ด่ากราด' ใส่ข้าอีกหรือไม่"

"แล้วจะให้กระหม่อมนำไปไว้ที่สวนสัตว์หลวงหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

"ไม่ต้อง..."

เย่จวินเหยียนเอ่ยเสียงเรียบพลางรวบก้อนขนที่สลบไสลเข้าไปในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ

"เอาตัวมันไปที่ตำหนักเฉินซี...ข้าจะขังมันไว้ในห้องบรรทมของข้าเอง"

เหล่าองครักษ์ต่างพากันยืนอึ้งเป็นสากกะเบือ ฮ่องเต้ผู้ไม่เคยยอมให้สิ่งมีชีวิตใดเข้าใกล้รัศมีหนึ่งวา บัดนี้กลับอุ้มกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งเข้าห้องนอนด้วยตัวเอง!

ชะตากรรมของไป๋ซินในฐานะ 'ว่าที่กระต่ายตุ๋น' กำลังจะเปลี่ยนเป็น 'สัตว์เลี้ยงส่วนพระองค์' โดยที่นางยังไม่รู้ตัวเลยว่า...เมื่อนางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่รออยู่นั้นจะน่ากลัวกว่าหม้อต้มยาจีนหลายเท่า!