เข้าสู่ระบบรสชาติหวานล้ำที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งโพรงปากทำให้ 'ไป๋ซิน' แทบจะลืมสิ้นว่าตนเองเคยเป็นมนุษย์ที่ต้องใช้ช้อนส้อมทานอาหาร ความกรอบเด้งของเนื้อแครอทหิมะที่นางกำลังฝังคมเขี้ยวเล็กลงไปนั้นมันช่างอัศจรรย์เกินกว่าจะบรรยายได้ มันไม่ใช่เพียงแค่ผักหัวหนึ่ง แต่มันเหมือนกับน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่บรรจุรสหวานละมุนของน้ำผึ้งป่าเอาไว้ภายใน ยิ่งเคี้ยว พลังงานบางอย่างที่อบอุ่นราวกับแสงตะวันในฤดูหนาวก็เริ่มไหลเวียนไปตามเส้นเลือดเล็กๆ ของร่างกระต่าย
"ปี๊ด...(สวรรค์! นี่มันคือสวรรค์ชัดๆ!)"
นางส่งเสียงครางในลำคออย่างมีความสุข อุ้งเท้าหน้าสั้นป้อมทั้งสองข้างกอดกุมหัวแครอทหิมะขนาดใหญ่กว่าหัวของนางเอาไว้แน่น กลัวว่ามันจะอันตรธานหายไป ไป๋ซินไม่เคยรู้สึกถึงพลังงานที่เปี่ยมล้นเช่นนี้มาก่อน ทุกคำที่กลืนลงไปดูเหมือนจะเข้าไปเติมเต็มจิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าจากการตายแล้วเกิดใหม่ นางรู้สึกได้ว่าขนสีขาวที่เคยหลุดลุ่ยและมอมแมมจากการมุดรูเริ่มเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นทีละน้อย แม้แต่หูที่เคยตกอยู่ข้างหนึ่งก็เริ่มกระดิกรับสัมผัสได้ไวขึ้นอย่างน่าประหลาด
ความร้อนวูบวาบสายหนึ่งแล่นไปตามจุดชีพจร นางรู้สึกเหมือนร่างก้อนขนของนางกำลังถูกชาร์จแบตเตอรี่จนเต็มเปี่ยม แววตาที่เคยมองเห็นภาพรอบกายพร่ามัวตามประสาการสายตาสั้นของกระต่าย กลับค่อยๆ ชัดเจนขึ้นจนนางมองเห็นแม้กระทั่งละอองเกสรที่ลอยอยู่ในอากาศ
"เจ้าก้อนพุงนี่มันช่างมีบุญจริงๆ"
นางนึกพลางลูบหน้าท้องที่เริ่มป่องออกมามากกว่าเดิม
"ในชาติก่อนข้าต้องโหมงานหนักเพื่อแลกกับเงินซื้อโอมากาเสะเพียงไม่กี่คำ แต่ชาติก้อนขนนี้ แค่มุดรูมาก็ได้กินของทิพย์ฟรีๆ เสียแล้ว"
ไป๋ซินในร่างก้อนขนกระโดดเหยงๆ ไปรอบสวนผักที่ถูกจัดแต่งอย่างวิจิตรราวนางฟ้าใจดีจัดสวนทิพย์ แต่นี่คือ 'อุทยานลับ' ที่มิดชิดที่สุดในวังหลวง พื้นดินที่นี่ดำสนิทและร่วนซุย บ่งบอกถึงการดูแลอย่างพิถีพิถัน ผักแต่ละต้นที่ปลูกอยู่นั้นล้วนเป็นสมุนไพรวิเศษที่หาค่ามิได้ ทั้งผักกาดหยกที่ใบเขียวใสปานมรกตราวกับอัญมณีที่แกะสลักขึ้น และกระเทียมโทนสีทองที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นกระตุ้นความตะกละในสัญชาตญาณสัตว์วิเศษ
"ใครจะไปสนล่ะว่าเจ้าของสวนจะเป็นใคร ในเมื่อเขามีบุฟเฟต์ระดับพระเจ้าวางไว้ตรงหน้าแบบนี้! ต่อให้เป็นเทวดามาด่า ข้าก็ขออิ่มก่อนตายล่ะ!"
นางบอกตัวเองพลางใช้ฟันหน้าแทะเล็มยอดผักกาดอย่างรื่นรมย์ นางรู้สึกว่าร่างกายที่อ้วนกลมของตนเริ่มเบาสบายขึ้นเรื่อยๆ พลังงานมหาศาลจากแครอทหิมะเริ่มหมุนวนอยู่ที่จุดกึ่งกลางลำตัว ความร้อนวูบวาบสายหนึ่งแล่นไปตามกระดูกสันหลัง จังหวะหัวใจของกระต่ายตัวน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก มันเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงที่นางยังไม่เข้าใจ...สัญญาณของการก้าวข้ามขีดจำกัดของสัตว์เดรัจฉานไปสู่บางสิ่งที่เหนือกว่า นางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านปลายอุ้งเท้า สัมผัสถึงพลังงานเร้นลับที่ซ่อนอยู่ในรากไม้เบื้องล่าง
ทว่า ในขณะที่ไป๋ซินกำลังดื่มด่ำกับ 'แครอทหิมะ' หัวที่สามอย่างเพลิดเพลินจนลืมสังเกตสิ่งรอบข้าง บรรยากาศรอบตัวนางก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ลมที่เคยพัดเอื่อยๆ กลับหยุดนิ่งสนิท แม้แต่เสียงนกร้องที่เคยดังอยู่ไกลๆ ก็เงียบหายไปราวกับถูกคำสั่งประกาศสิทธิ์ขาด ความกดดันมหาศาลอย่างหนึ่งกดทับลงมาบนแผ่นหลังนุ่มฟูของนาง ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นปราดจากหัวจรดหางสั้นป้อม สัญชาตญาณสัตว์ป่าในร่างสั่งให้นางหยุดกรามที่กำลังเคี้ยวอยู่ทันที ความเงียบนั้นมันช่างอึดอัดเสียจนนางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น
ตึกตัก ตึกตัก
...เงา...
เงาสีดำสนิทขนาดใหญ่ทาบทับลงมาบนร่างกลมๆ ของนาง มันไม่ใช่เงาของต้นไม้ และไม่ใช่เงาของนกยักษ์ แต่มันคือเงาของ 'มนุษย์' ที่สูงโปร่งและแฝงไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบด้านแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ไป๋ซินรู้สึกเหมือนมีใครเอาภูเขามาตั้งอยู่ข้างหลัง นางตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน แครอทที่เหลืออยู่ครึ่งหัวร่วงหลุดจากอุ้งเท้าหน้าลงสู่พื้นดิน
นางไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองข้างหลัง หัวใจดวงเล็กๆ เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิด นางรู้สึกได้ถึงสายตาคมปลาบที่จ้องเขม็งมาที่แผ่นหลังฟูๆ ของนาง สายตาที่ดูเหมือนจะแล่เนื้อถลกหนังนางออกมาเป็นชิ้นๆ ได้เพียงแค่การมอง
พระเจ้า...อย่าบอกนะว่าเจ้าของสวนมาเห็นแล้ว? หรือจะเป็นองครักษ์? ถ้าเป็นองครักษ์ข้าอาจจะแกล้งตายแล้วเนียนหนีไปได้ แต่ทำไม...ทำไมไอเย็นนี้มันถึงได้น่ากลัวขนาดนี้!
"กินอิ่มแล้วหรือ...เจ้าหัวขโมย"
เสียงทุ้มต่ำ เย็นเฉียบ และทรงอำนาจดังขึ้นเหนือหัวของนาง น้ำเสียงนั้นไม่ได้ตะคอก แต่กลับทรงพลังจนทำให้พื้นดินใต้เท้าของไป๋ซินสั่นสะเทือนในความรู้สึก นางค่อยๆ รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ค่อยๆ เอี้ยวคอสั้นๆ ที่แทบจะหาไม่เจอเพราะชั้นไขมันหันไปมองช้าๆ อย่างขลาดกลัว
ภาพที่เห็นทำให้ไป๋ซินแทบจะหยุดหายใจจนร่างทั้งร่างแทบจะล้มพับไปกองกับพื้น
เบื้องหลังของนางคือบุรุษในฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บด้วยดิ้นทองคำที่สะท้อนแสงสุดท้ายของตะวันอย่างสง่างามและน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่ถูกสลักจากหยกชั้นเลิศ แต่กลับเย็นชาและดูโหดร้ายเกินมนุษย์ ดวงตาเรียวยาวประดุจตาเหยี่ยวสีนิลคู่นั้นจ้องมองนางด้วยความว่างเปล่า ทว่าลึกๆ กลับมีความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล
นี่คือ 'เย่จวินเหยียน' ฮ่องเต้ทรราชผู้ที่คนทั้งแผ่นดินต่างหวาดกลัว! ชายผู้ถูกกล่าวขานว่าสั่งประหารคนได้เพียงแค่ขยับปลายนิ้ว
บุรุษผู้เป็นเจ้าของแครอททุกหัวที่นางพึ่งจะเขมือบลงท้องไป ยืนทะมึนอยู่ตรงนั้น มือเรียวยาวที่ดูแข็งแกร่งของเขาไพร่หลังไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งกำด้ามกระบี่ทองคำไว้แน่น ไอสังหารสีแดงจางๆ ที่แผ่ออกมาทำให้ไป๋ซินรู้ซึ้งถึงคำว่า 'ความตาย' เป็นครั้งแรกในชีวิตใหม่นี้ นางรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าประตูยมโลกที่พร้อมจะเปิดออกรับวิญญาณกระต่ายของนางเข้าไปทุกเมื่อ
นางเผลออ้าปากค้าง จนแครอทคำสุดท้ายที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดดีร่วงออกจากปาก...และมันดันร่วงลงไปกองบนหลังเท้าของเขาพอดี!
"ปี๊ด..." (ซวย...ซวยของจริงแล้วไป๋ซิน!)
ไป๋ซินมองแครอทหิมะล้ำค่าที่เลอะน้ำลายของนางบนรองเท้าฉลองพระองค์สีดำขลับที่สะอาดหมดจดอย่างสยดสยอง นางเงยหน้าขึ้นมองสบตากับฮ่องเต้หนุ่มอีกครั้ง เห็นมุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเมตตา แต่มันคือรอยยิ้มของพญายมที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนก่อนจะถูกเด็ดหัว
"ข้าปลูกแครอทหิมะนี้มาสามปีเพื่อปรุงโอสถทิพย์บำบัดอาการวิกลจริต...แต่เจ้าก้อนขนใจกล้านี่กลับใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามกินมันไปจนเกลี้ยงสวน"
เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว ความกดดันกระแทกเข้านางจนนางหงายหลัง กลิ้งขลุกขลักไปกับพื้นดินจนสภาพมอมแมม ก้อนพุงขาวๆ ชี้ขึ้นฟ้าอย่างหมดท่า
"ดูซิว่า...เนื้อกระต่ายที่เลี้ยงด้วยของวิเศษเช่นนี้ รสชาติจะล้ำเลิศเพียงใด หากนำไปตุ๋นยาจีนน่าจะช่วยเสริมพลังหยางให้ข้าได้ไม่น้อย"
มือหนาของทรราชหนุ่มยื่นลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ไป๋ซินจะทันได้กระโดดหนี เขาก็คว้าหมับเข้าที่...ไม่ใช่แขน ไม่ใช่ขา แต่เป็น 'หนังคอ' นุ่มๆ ที่เต็มไปด้วยไขมันของไป๋ซิน แล้วยกขึ้นจนร่างกลมป้อมลอยเคว้งกลางอากาศ! ขาสั้นๆ สี่ข้างพยายามตะกุยอากาศอย่างสิ้นหวัง ดวงตาสีทับทิมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
"เอาล่ะ...เตรียมตัวไปอยู่ในหม้อปรุงยาได้แล้ว เจ้าก้อนไขมันขโมยผัก"
แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่
ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ
เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้
ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด
ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ
ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย



![[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



