หน้าหลัก / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “ตื่นมาในอ้อมกอดทรราช...ในสภาพเปลือยเปล่า!”

แชร์

“ตื่นมาในอ้อมกอดทรราช...ในสภาพเปลือยเปล่า!”

ผู้เขียน: ChengXiang.C
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-18 17:39:33

ภายใต้ผ้าห่มแพรไหมผืนหนาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ของจักรพรรดิ 'ไป๋ซิน' ในร่างมนุษย์พยายามขดตัวจนกลมดิบยิ่งกว่าตอนเป็นกระต่าย นางอยากจะมุดหายไปในที่นอนหนานุ่มเสียให้รู้แล้วรู้รอด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความร้อนผ่าวที่ใบหน้าพุ่งสูงจนนางคิดว่าหากมีแครอทวางอยู่ใกล้ๆ มันคงจะสุกในพริบตา

"นะ...นี่ท่าน! เลิกจ้องข้าด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นเสียที!"

เสียงของนางที่เคยเป็นเพียงเสียง "ปี๊ด" บัดนี้กลายเป็นน้ำเสียงใสหวานที่สั่นเครือแต่ยังคงความดื้อรั้น ไป๋ซินโผล่พ้นมาแค่ดวงตากลมโตสีทับทิมที่บัดนี้ดูเย้ายวนและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า นางมองเห็น เย่จวินเหยียน ที่บัดนี้ไม่ได้ถอยห่างไปไหน เขายังคงประทับอยู่บนขอบเตียงมังกรในระยะที่ใกล้จนนางได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความกดดันของเขา

เย่จวินเหยียนไม่ได้ทำตามคำขอของนาง ตรงกันข้าม เขากลับโน้มกายลงมาใกล้ขึ้น แผ่นอกแกร่งที่โผล่พ้นสาบเสื้อนอนหลวมๆ ของเขาอยู่ห่างจากจมูกรั้นๆ ของนางเพียงไม่กี่นิ้ว สายตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวของเขากวาดมองไปที่ไหล่เนียนมนที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ผิวของนางขาวละเอียดดุจหิมะแรกฤดู และดูนุ่มนวลเสียจนเขาอยากจะพิสูจน์ว่ามันจะนุ่มนิ่มเหมือนตอนที่นางเป็นเจ้าก้อนขนหรือไม่

"ทำไมข้าจะจ้องไม่ได้? ในเมื่อในตำหนักนี้...ทุกตารางนิ้วคือของข้า แม้แต่เจ้าก้อนขนที่ข้าอุ้มชูมาหลายวัน บัดนี้กลายเป็นสตรีงาม...เจ้าก็ยังคงเป็นของข้าอยู่ดี"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาไป๋ซินขนลุกซู่ นางพยายามรวบรวมพลังวิเศษที่มีเพื่อจะกลับร่างเป็นกระต่ายตัวเล็กๆ เหมือนเดิม เพราะร่างมนุษย์นี้มันช่างเปราะบางและเสียเปรียบเกินไป!

นางเริ่มใช้ "วิชากระต่าย" ที่เคยชิน หลับตาปี๋แล้วพยายามขยับจมูกฟุดฟิดๆ หวังจะให้มนตราทำงาน นางพยายามเบ่งพลังจนหน้าแดงก่ำ แอบสะบัดก้นขยับไปมาใต้ผ้าห่มเพื่อหาหางสั้นป้อมที่ควรจะมี แต่นอกจากความว่างเปล่าแล้ว นางยังรู้สึกถึงเรียวขาที่ยาวขึ้นจนน่ารำคาญ

กลับร่างสิ! กลับร่างเดี๋ยวนี้! เจ้ากระต่ายอ้วนหายไปไหนแล้ว! เย่จวินเหยียนมองดูอาการ "ดุ๊กดิ๊ก" ภายใต้ผ้าห่มของนางด้วยสายตาขบขัน มุมปากที่เคยนิ่งสนิทหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เมื่อเห็นนางพยายามจะพ่นลมหายใจออกทางจมูกรัวๆ เหมือนกระต่ายจาม

"เจ้าทำท่าทางประหลาดอะไรอยู่น่ะ...ไป๋ไป๋"

เขากลั้นหัวใจถาม พลางเอื้อมมือไปเขี่ยผมที่ปรกหน้าผากนางออก

"หรือว่าเจ้ากำลัง 'เชิญชวน' ข้าด้วยท่าทางของสัตว์ตัวน้อยอยู่?"

"เชิญชวนบ้านท่านน่ะสิ! ข้าพยายามจะกลับร่างต่างหากเล่า!"

ไป๋ซินเถียงกลับทันควันพลางถลึงตาใส่

"ทำไมมันไม่ยอมกลับล่ะ พลังแครอทมันเน่าหรือยังไงกัน!"

“ดูเหมือนพลังของเจ้าจะไม่ยอมตามใจเจ้านะ"

เย่จวินเหยียนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเรียวเล็กของนางไว้ผ่านผ้าห่ม สัมผัสอุ่นจากมือเขาทำให้นางสะดุ้ง

"หรือว่าความจริงแล้ว...ร่างกายของเจ้าเองก็อยากจะอยู่ใกล้ชิดข้าในร่างนี้กันแน่?"

"ไอ้ฮ่องเต้หลงตัวเอง! ใครอยากจะอยู่ใกล้ท่านกัน!"

ไป๋ซินเถียงหน้าดำหน้าแดง แต่ในใจกลับแอบคิดว่า

'แต่คนอะไร...ทำไมพอเป็นคนแล้วหล่อกว่าตอนมองด้วยสายตากระต่ายอีกล่ะเนี่ย'

แผงอกกว้างๆ นั่นถ้าเอาหัวซุกนอนคงจะอุ่นไม่แพ้เบาะไหมแน่ๆ...

'เฮ้ย! คิดอะไรของแกยัยซิน!'

เย่จวินเหยียนหัวเราะในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงที่หาฟังได้ยากยิ่ง เขาหันไปสั่งการด้วยเสียงอันดังส่งไปถึงหน้าประตูตำหนัก "องครักษ์! ตั้งแต่วินาทีนี้ สั่งปิดตายตำหนักเฉินซี ห้ามใครเข้าออกโดยมิได้รับอนุญาตจากข้า ใครที่กล้าแอบมองหรือแพร่งพรายเรื่องสตรีในตำหนักนี้ออกไป...ให้ประหารเจ็ดชั่วโคตร!"

คำสั่งเด็ดขาดนั้นทำให้ไป๋ซินยิ่งหน้าซีด

นี่เขาจะขังฉันไว้ในห้องนี้จริงๆ เหรอ!

เมื่อสั่งการเสร็จ ทรราชสายเปย์ก็หันกลับมามองร่างบางที่สั่นเทาอยู่บนเตียง เขาเห็นว่านางไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์ติดกาย และเขาก็ไม่คิดจะเรียกนางกำนัลให้นำชุดสนมมาให้ เพราะเขาไม่อยากให้ใครได้เห็นความงามนี้แม้แต่เพียงวินาทีเดียว

เย่จวินเหยียนลุกขึ้นไปที่ตู้ฉลองพระองค์ไม้หอมใบใหญ่ เขาหยิบชุดลำลองยาวที่เป็นผ้าไหมสีดำสนิทปักลายมังกรด้วยดิ้นทองคำออกมา มันคือชุดของเขาเองที่ตัดเย็บอย่างปราณีตและมีกลิ่นอายมังกรเข้มข้น เขาโยนชุดนั้นลงบนเตียงข้างๆ ตัวไป๋ซิน

"ใส่ซะ อย่าให้ข้าต้องเป็นคนใส่ให้เจ้าเอง...มิเช่นนั้นข้าไม่รับประกันว่ามือข้าจะอยู่เฉยๆ หรือไม่"

ไป๋ซินค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที ก่อนจะรอให้เขาเบือนหน้าไปทางอื่น นางจึงรีบมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วสวมใส่ชุดนั้นอย่างพัลวัน

แต่ทว่า...ขนาดร่างกายของจักรพรรดิผู้เกรียงไกรกับสาวน้อยร่างบางนั้นต่างกันลิบลับ! ชุดมังกรสีดำยาวลากพื้นจนนางแทบเดินไม่ได้ แขนเสื้อที่ยาวเฟื้อยปิดมือนางจนมิด คอเสื้อที่กว้างเกินไปตกลงมาเผยให้เห็นไหปลาร้าสวยและผิวเนียนละเอียดที่มีรอยจางๆ จากแสงจันทร์

นางพยายามก้าวเท้าออกจากเตียง แต่ขามนุษย์มันช่างเก้งก้างเหลือเกิน!

ตุบ!

"โอ๊ย!"

นางสะดุ้งล้มลงเพราะชายผ้าที่ยาวเกินไป ร่างบางเกือบจะหน้าคว่ำกระแทกพื้น แต่เย่จวินเหยียนที่คอยจ้องอยู่แล้วกลับพุ่งเข้ามารับไว้ได้ทันพอดี กลายเป็นว่าตอนนี้ไป๋ซินกำลังนอนแผ่อยู่ในอ้อมกอดของเขา โดยที่ชุดมังกรตัวโคร่งนั้นร่นลงจนเกือบจะหลุดจากไหล่

"เจ้าก้อนอ้วน...ถึงจะเป็นคนแล้ว เจ้าก็ยังซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยน"

เย่จวินเหยียนดุไม่จริงจังนัก สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่คอเสื้อที่ร่วงลงมาจนเห็นผิวขาวจัดตัดกับผ้าสีดำ

เขาไม่เพียงแต่ประคองนางลุกขึ้น แต่กลับค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวพับแขนเสื้อให้นางอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนผ่าวที่โดนผิวแขนทำเอาไป๋ซินลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ กลิ่นไม้หอมจากตัวเขาที่อบอวลอยู่บนเสื้อผ้าที่นางสวมใส่มันช่างชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างประหลาด

"ชุดของข้า...เมื่ออยู่บนตัวเจ้าแล้ว มันกลับดูน่ามองกว่าที่ข้าคิด" เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้มือจัดคอเสื้อให้นางใหม่

"จากนี้ไป เจ้าคือสตรีในห้องหับของข้า...ห้ามออกไปไหนโดยไม่มีข้า และห้ามให้ชายใดเห็นร่างนี้เด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?"

ไป๋ซินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของทรราชในยามนี้ไม่มีความอำมหิตเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวงแหนที่ลึกซึ้งจนคนมองใจสั่น

"เข้าใจแล้วน่า...เลิกจ้องได้แล้ว ข้าหิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

นางรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอผุดขึ้นมา

นี่ฉันกำลังจะถูกขังไว้ในกรงทอง...ในฐานะคนจริงๆ แล้วใช่ไหม?

นางคิดในใจ พร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมครามพ่ายแพ้ต่อความสายเปย์และความ "นิ่งแต่รุกหนัก" ของชายตรงหน้าไปเสียแล้ว!

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status