บททั้งหมดของ ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย: บทที่ 11 - บทที่ 20

ภายในห้องสรงส่วนพระองค์อันกว้างขวางถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีขาวจางๆ จากไอน้ำร้อน กลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบป่าและสมุนไพรล้ำค่าอบอวลไปทั่วบริเวณ สระมรกตขนาดใหญ่ที่สลักเสลาจากหยกทั้งก้อนรองรับน้ำแร่ธรรมชาติที่ไหลรินลงมาอย่างต่อเนื่องจนเกิดเสียงกระเซ็นกระทบหินอ่อนเบาๆ ราวกับเสียงดนตรี ทว่าท่ามกลางความหรูหรานั้น กลับมีเสียงโวยวายเล็กๆ ที่ฟังดูหวาดกลัวดังประสานกับเสียงน้ำ"ไม่เอา! ข้าไม่ลง! ท่านจะฆ่าข้าหรือไง ไอ้ฮ่องเต้ใจร้าย!"ไป๋ซิน ในชุดมังกรสีดำตัวโคร่งบัดนี้กำลังใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้างเกาะขอบเสาหินอ่อนที่เย็นเฉียบไว้แน่นจนเล็บแทบฝังเข้าไปในเนื้อหิน นางมองไปยังผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด สัญชาตญาณกระต่ายในตัวนางกรีดร้องบอกว่าน้ำคือศัตรูตัวฉกาจที่จะทำให้ขน (ที่ตอนนี้กลายเป็นผิวเนียนๆ) ของนางเปียกปอนและหนาวสั่นจนอาจเสียชีวิตได้"ไป๋ซิน...เจ้าเป็นมนุษย์แล้ว จะมากลัวน้ำเหมือนตอนเป็นเดรัจฉานได้อย่างไร"เย่จวินเหยียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเดินช้าๆ เข้าไปหานาง เขาอยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าไหมสีขาวบางๆ พันกายท่อนล่างไว้หลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเ

"ปุ้ง!"เสียงที่เย่จวินเหยียนเริ่มจะเกลียดเข้าไส้ดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องทรงพระอักษร ควันสีขาวจางหายไปหลงเหลือเพียงเจ้าก้อนขนหูยาวสีขาวสะอาดที่นั่งตาปริบๆ อยู่บนกองฎีกาสำคัญ และที่สำคัญไปกว่านั้น...ชุดสีน้ำเงินเข้มที่นางเคยใส่อยู่ บัดนี้กองระเกะระกะหลุดลุ่ยอยู่บนโต๊ะ เพราะมันมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ร่างกระต่ายตัวน้อยจะสวมใส่ไว้ได้!"แครอทหิมะหมดฤทธิ์ไวขนาดนี้เลยรึ?"เย่จวินเหยียนถอนหายใจยาวพลางวางพู่กันในมือลง เขาช้อนอุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาวางบนฝ่ามือแกร่ง"ดูสิ ทำชุดข้าเปื้อนหมึกหมดแล้ว 'ไป๋ไป๋' ของข้า"ไป๋ซินในร่างกระต่ายส่งเสียง ปี๊ด...อย่างอ่อนแรง หูยาวๆ ของนางตกลู่ลงข้างลำตัวอย่างน่าเวทนา นางพยายามจะเอาจมูกสีชมพูมาถูไถที่นิ้วโป้งของเขาอย่างออดอ้อนเพื่อขอแครอทประทังชีวิต นางหิวจนแสบท้องไปหมด พลังงานวิญญาณในร่างมันหดหายจนรู้สึกเหมือนร่างมนุษย์ที่เพิ่งสัมผัสมาเป็นเพียงความฝันที่เลือนลาง"อยากกินแครอทสินะ"ฮ่องเต้หนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แววตาคมปลาบวาววับอย่างมีแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม เขาหยิบแครอทหิมะหัวสุดท้ายของวันขึ้นมา กลิ่นหอมหวานของมันทำเ

เสียงหัวเราะของเย่จวินเหยียนที่ดังสนั่นตำหนักเฉินซีในรอบหลายปี ทำให้เหล่าขันทีและนางกำนัลที่เฝ้าอยู่ด้านนอกถึงกับมองหน้ากันด้วยความเลิกลั่ก โดยเฉพาะ หลี่กงกง ขันทีคนสนิทที่รับใช้มานานจนผมเริ่มหงอก เขาถึงกับน้ำตาคลอด้วยความปลาบปลื้มที่เห็นนายเหนือหัวมีความสุข"ฝ่าบาทหัวเราะรึ? หรือว่าวันนี้ดินฟ้าอากาศจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี"หลี่กงกงพึมพำพลางประคองถาดน้ำแกงโสมตุ๋น"ข้าต้องเข้าไปดูเสียหน่อย เผื่อฝ่าบาทจะทรงพระสำราญจนยอมพักผ่อนเสียที"หลี่กงกงค่อยๆ ผลักบานประตูตำหนักที่ปิดไม่สนิทออกอย่างแผ่วเบา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักจนถาดในมือแทบร่วง! แสงเทียนภายในห้องทรงพระอักษรสะท้อนภาพเงาลงบนม่านมุกที่กั้นส่วนแท่นบรรทมมังกรไว้...เขามองเห็นร่างของฝ่าบาทที่ประทับอยู่บนตักมังกร แต่ที่น่าตกใจคือมี "เงาของสตรีผมยาว" นั่งซ้อนอยู่บนตักของพระองค์! แถมฝ่าบาทยังโอบกอดนางไว้ด้วยท่าทางทะนุถนอมประหนึ่งสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต"นั่น...นั่นมัน..."หลี่กงกงอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้ว หรือว่าฝ่าบาทจะแอบซ่อนนางสนมลับไว้จริงๆ!ภายในม่านมุก ไป๋ซินที่กำลังเคี้ยวแครอทหิมะอย่างเอร็ดอร่อยหูตั้งชันทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า"ฝ่าบ

หลังจากได้รับพลังบำรุงจาก "ภูเขาผักกาดขาว" และแครอทหิมะเกรดพรีเมียมที่เย่จวินเหยียนประเคนให้ไม่ขาดสาย ร่างกายของ ไป๋ซิน ก็กลับมาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ตบะที่เคยแตกซ่านเริ่มรวมตัวกันจนนางสามารถควบคุมการแปลงกายได้ดั่งใจนึก ไม่ต้องกลัวว่าจะวูบไปวูบมาให้ขายหน้าเหมือนวันแรกๆ อีกต่อไปทว่า...ความสงบสุขก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อพระพันปีผู้ไม่ยอมแพ้จัดการจัดงานเลี้ยง "ชมบุปผาพันปี" ขึ้นอย่างเอิกเกริก โดยมีจุดประสงค์แฝงคือการนำตัวเหล่าบุตรสาวขุนนางผู้ดีพร้อมมาประชันโฉม เพื่อบีบให้ฮ่องเต้หนุ่มเลือกใครสักคนขึ้นมาเป็นสนมเอกเสียทีบรรยากาศในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยเสียงพิณที่บรรเลงอย่างอ่อนช้อย เหล่าคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์นั่งเรียงรายกันดุจมวลบุปผาที่รอการเด็ดดม แต่ความสนใจของทุกคนกลับพุ่งเป้าไปที่ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทอง เย่จวินเหยียน เดินเข้ามาในงานด้วยท่าทีองอาจ ทว่าสิ่งที่ทำให้คนทั้งงานเลี้ยงถึงกับอ้าปากค้างคือบนท่อนแขนแกร่งของเขานั้น มี "เจ้าก้อนขนสีขาวนุ่มฟู" นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่เขาไม่ได้ซ่อนนางไว้ในอกเสื้อเหมือนทุกครั้ง แต่กลับอุ้มไป๋ซินในร่างกระต่ายออกมาอย่างเปิดเผย นิ้ว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านไหมสีทองเข้ามาในห้องบรรทมมังกรอย่างโหดร้าย ไป๋ซิน ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายถูกถอดออกมาขัดเงาแล้วประกอบเข้าไปใหม่ นางรู้สึกหนักอึ้งและอ่อนเปลี้ยไปหมดทั้งร่าง ทว่าความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความ "โล่งสบาย" ที่เกินไปหน่อย...ผิวพรรณของนางสัมผัสกับผ้าปูเตียงไหมเย็นเฉียบโดยตรง และเมื่อนางพยายามจะขยับตัวกลับพบว่ามีลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพาดกอดเอวของนางไว้แน่นจากด้านหลัง สัมผัสอุ่นร้อนจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนาง ทำเอาสติที่ยังงัวเงียกระเจิงหายไปในพริบตา! (เดี๋ยวนะ...เมื่อคืนข้าไม่ได้ใส่ชุดนอนนี่นา...แล้วข้าใส่ชุดตอนไหน? หรือว่า...)ไป๋ซินใจสั่นระรัว นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบา โดยมีผ้าห่มไหมสีทองที่ปักลายมังกรช่วยปกปิดยอดปทุมถันไว้ได้อย่างหมิ่นเหม่ นางหันไปมองกระจกเงาบานยักษ์ที่ตั้งอยู่ข้างเตียง และภาพที่สะท้อนกลับมาก็ทำให้นางแทบจะหยุดหายใจ!บนผิวพรรณขาวนวลประดุจหิมะที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับมี "รอยรัก" สีกุหลาบเข้มและอ่อนกระจายอยู่เต็มไปหมด ราวกับจิตรกรเอกบรรจงแต้มสีชาดล