“กระต่ายตัวนี้มัน "นุ่มฟู" เกินกว่าจะประหาร”

เช้าวันต่อมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมปะทะเข้ากับจมูกสีชมพูเล็กจิ๋วของ 'ไป๋ซิน' ตั้งแต่ลืมตาตื่น ไป๋ซินในร่างก้อนขนบิดขี้เกียจจนพุงขาวๆ กระเพื่อมเป็นคลื่น ขาสั้นป้อมเหยียดตึงจนสุดแรง ก่อนจะพบว่า เย่จวินเหยียน พึ่งจะกลับมาจากลานประหารนอกตำหนัก ฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรของเขายังมีรอยเลือดกระเซ็นติดอยู่ประปราย บรรยากาศรอบตัวเขามันช่างกดดันและเย็นยะเยือกเสียจนนางกำนัลที่ยกอ่างล้างพระพักตร์เข้ามาถึงกับเข่าอ่อน มือสั่นจนน้ำกระฉอกส่งเสียงดัง เคร้ง!

"ออกไปให้หมด"

เสียงเย็นเฉียบสั่งการเพียงคำเดียว ห้องทั้งห้องก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เย่จวินเหยียนเดินตรงมาที่โต๊ะทรงพระอักษรด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นแฝงไปด้วยไอสังหาร เขาเหลือบมองเจ้าก้อนขนที่นั่งตาแป๋วอยู่ในกรงทอง ท่าทางเหมือนกำลังนั่งงงชีวิต ก่อนจะชักกระบี่อาคมเล่มยาวที่พึ่งปลิดชีพขุนนางกบฏออกมาวางโครมลงบนโต๊ะ ห่างจากปลายจมูกของไป๋ซินเพียงไม่กี่นิ้ว คราบเลือดสีแดงฉานยังคงเปียกชุ่มและส่งกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

นี่เขาจะขู่ฉันเหรอ? หรือกะจะลองใจว่าฉันเป็นกระต่ายปีศาจหรือเปล่า?

ไป๋ซินนึกในใจขณะมองดาบเล่มนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า

ไอ้ฮ่องเต้ใจร้าย คิดว่าฉันจะกลัวเลือดเหรอ? ชีวิตก่อนฉันดูหนังฆาตกรรมมาเยอะนะยะ!

ในสายตาของเย่จวินเหยียน เขาอยากรู้ว่าสัตว์ที่ดูฉลาดเกินจริงตัวนี้จะหวาดกลัวกลิ่นอายความตายเหมือนสิ่งมีชีวิตอื่นหรือไม่ หากมันหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาก็จะเลี้ยงมันไว้แก้เหงาแบบสัตว์เลี้ยงทั่วไป แต่หากมันนิ่งเฉย...นั่นแปลว่ามันอาจไม่ใช่กระต่ายธรรมดา แต่อาจเป็นจิตวิญญาณบางอย่างที่ฟ้าส่งมาล้อเล่นกับเขา

ทว่า...สิ่งที่ไป๋ซินทำกลับเหนือความคาดหมายไปไกลลิบชนิดที่จินตนาการของจักรพรรดิก็ไปไม่ถึง

ไป๋ซินไม่ได้สนใจเลือดหรือไอสังหารเลยสักนิด สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวนางคือ

'แครอทเมื่อเช้ามันหวานจนเหนียวติดปากไปหมดแล้ว! หนึบหนับไปหมด เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่ออก!' นางพยายามใช้เท้าหน้าเช็ดปากแต่ด้วยความสั้นป้อมมันจึงเช็ดไม่ถึงจุดที่เหนียวที่สุด พอเห็นวัตถุสีเงินยาวๆ ที่ดูเรียบ ลื่น และเย็นยะเยือกวางอยู่ตรงหน้า นางก็มองเห็นมันเป็น "ไม้เกาหลัง" และ "ที่เช็ดหน้า" ชั้นยอดทันที

ไป๋ซินขยับตัวเข้าไปหาดาบอาคมเล่มนั้นช้าๆ ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของเย่จวินเหยียน แล้วนางเริ่มเอาข้างแก้มซ้ายและคางนุ่มๆ ที่เต็มไปด้วยชั้นไขมันถูไถไปกับสันดาบที่เย็นเฉียบอย่างเมามัน นางใช้คมดาบที่คมกริบ (แต่ถูตรงส่วนสันดาบที่ไม่มีคม) เป็นที่เช็ดคราบน้ำแครอทและขนมโก๋ที่เลอะอยู่รอบปาก ถูซ้ายที...ขวาที...แถมยังหลับตาพริ้มทำหน้าเคลิ้มเหมือนคนได้เข้าสปาเกาหลังไม่มีผิด!

เย่จวินเหยียนถึงกับนิ่งอึ้ง มือที่กำลังจะหยิบผ้ามาเช็ดดาบชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาคมปลาบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อสายตา กระบี่เล่มนี้สังหารคนมานับไม่ถ้วน แผ่กลิ่นอายอาถรรพ์จนแม้แต่นักรบผู้กล้าที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนยังไม่กล้าสบตาตรงๆ แต่เจ้าก้อนขนนี่กลับ...เอามาใช้เป็นที่เช็ดปากเนี่ยนะ!?

"ใจเด็ดนัก...เจ้าไม่กลัวกลิ่นเลือดบนดาบของข้าน้อยเลยงั้นหรือ? หรือว่าเจ้าชอบกลิ่นของความตายเหมือนข้า?"

เย่จวินเหยียนพึมพำออกมาอย่างลืมตัว

เขามองดูเจ้าก้อนขนที่ยังคงถูไถหน้ากับดาบของเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ความรู้สึกชื่นชมอย่างประหลาดก่อตัวขึ้นในใจฮ่องเต้ทรราช เขาเริ่มคิดไปไกลว่ากระต่ายตัวนี้ต้องมีความกล้าหาญระดับแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ หรือไม่ก็เป็นสัตว์เทพที่จุติมาเพื่ออยู่เคียงข้างจอมจักรพรรดิผู้ครองบัลลังก์เลือดเช่นเขาเป็นแน่

"ในเมื่อเจ้ากล้าหาญถึงเพียงนี้ ก็ไปดูข้าจัดการกับพวกสุนัขรับใช้ที่ท้องพระโรงเสียหน่อยเป็นไร ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะยังใจกล้าเช่นนี้ต่อหน้าขุนนางนับร้อยหรือไม่"

โดยไม่ถามสุขภาพพุงของนางแม้แต่คำเดียว เย่จวินเหยียนก็รวบก้อนขนที่กำลังเช็ดหน้าอย่างเพลิดเพลินจนขนเริ่มฟูฟ่องขึ้นมาซุกไว้ในอ้อมแขน กลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆ จากตัวกระต่ายซึมซาบเข้าสู่จมูกของเขา ช่วยดับกลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวมาได้อย่างน่ามหัศจรรย์ เขาจึงมุ่งหน้าสู่การประชุมขุนนางตอนเช้าทันที

บรรยากาศในท้องพระโรงวันนี้เคร่งเครียดและกดดันยิ่งกว่าวันไหนๆ ขุนนางนับร้อยในชุดขุนนางสีสดใสยืนก้มหน้าจนคางชิดอกเหงื่อกาฬไหลซึม ไม่มีใครกล้าเงยหน้ามองฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทองคำ เพราะทุกคนรู้ดีว่าเมื่อเช้านี้มีหัวของขุนนางใหญ่หลุดจากบ่าไปหลายราย

แต่แล้วความเคร่งเครียดที่หนาหนักก็ถูกแทนที่ด้วยความมึนงงสงสัย เมื่อพวกเขาลอบเงยหน้ามองขึ้นไปแล้วพบว่า ฝ่าบาทผู้เย็นชากำลัง 'ลูบ' ก้อนขนสีขาวนุ่มฟูที่นอนพังพาบไร้กระดูกอยู่บนหน้าตักมังกรอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับกำลังลูบของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

ไป๋ซินที่ตอนแรกก็ตกใจคนเยอะๆ แต่พอเห็นว่าหน้าตักของ    เย่จวินเหยียนมันช่างอุ่นสบายนุ่มนวลด้วยผ้าไหมเกรดพรีเมียม แถมยังมีกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัย นางก็เลยตัดสินใจ 'นอนมันซะเลย' นางเหยียดขาหลังออกไปข้างหลังจนสุดแรง ดูเหมือนตุ๊กตากระต่ายที่ไส้สำลีทะลักพุงป่องๆ เบียดกับขอบบัลลังก์อย่างน่าเอ็นดู

"ใต้เท้าหลิน...เจ้าบอกว่าเสบียงในกองทัพสาบสูญไปโดยไม่ทราบสาเหตุงั้นหรือ?"

เย่จวินเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจดจ้องอยู่ที่ใบหูยาวๆ ของกระต่ายน้อยพลางใช้นิ้วเรียวยาวม้วนเล่นไปมา

"พะ...พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมกำลังเร่งตรวจสอบอย่างสุดความสามารถ..."

ขุนนางหลินตอบเสียงสั่นพร่า พลางเหลือบมองกระต่ายที่กำลังอ้าปากหาวหวอดจนเห็นลิ้นสีชมพูเล็กๆ บนตักฮ่องเต้

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ฝ่าบาทอุ้มสัตว์เข้าสภา!?

"ไม่ต้องตรวจแล้ว...ข้าไม่อยากฟังคำแก้ตัว เอาตัวมันไปเนรเทศที่ชายแดนใต้ตลอดชีวิต ห้ามใครในตระกูลมันกลับมาเหยียบเมืองหลวงอีกชั่วลูกชั่วหลาน"

คำสั่งเนรเทศอันร้ายกาจถูกพ่นออกมาอย่างง่ายดายพอๆ กับการลูบขนกระต่าย ไป๋ซินที่ฟังภาษาคนไม่ออก แต่สัมผัสได้ว่าเสียงของเย่จวินเหยียนเริ่มแข็งขึ้นและบรรยากาศเริ่ม "มาคุ" นางเลยแกล้งเอาหัวกลมๆ มุดเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งของเย่จวินเหยียนเพื่อหาที่อุ่นๆ และหลบสายตาคน สัมผัสนุ่มนิ่มที่ถูไถฝ่ามือทำให้โทสะของฮ่องเต้ที่กำลังจะสั่งประหารขุนนางอีกคนพลันมลายหายไปอย่างรวดเร็วราวกับมีน้ำทิพย์มาชโลมใจ

"ส่วนเจ้า...ที่ทำงานล่าช้า"

เย่จวินเหยียนชี้ไปที่ขุนนางอีกคนที่เข่าอ่อนลงไปกองกับพื้น

"ลดตำแหน่งสามขั้น และสั่งให้ไปควบคุมการปลูกผักกาดขาวส่งเข้าวังวันละหนึ่งร้อยหัว ห้ามขาดแม้แต่หัวเดียว มิเช่นนั้นข้าจะใช้หัวของเจ้าแทนหัวผักกาด!"

เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันอย่างเลิกลัก ปกติถ้าฝ่าบาทกริ้วและสั่งลงโทษเช่นนี้ต้องมีเลือดนองแผ่นดินไปแล้ว แต่วันนี้ทำไมถึงแค่เนรเทศและสั่งปลูกผัก? สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ 'ก้อนขนสีขาว' บนตักมังกรทันที

หรือว่า...สัตว์เลี้ยงตัวนี้คือเครื่องรางมงคลจากสวรรค์ที่ส่งมาเพื่อดับไฟกริ้วของทรราชจอมโหด!?

ขุนนางบางคนถึงกับแอบปาดน้ำตาปนโล่งอก บางคนถึงกับแอบจดลักษณะของไป๋ซินไว้ในใจ กะว่าจะไปหาซื้อกระต่ายอ้วนๆ มาเลี้ยงบ้างเผื่อฝ่าบาทจะเมตตา

เย่จวินเหยียนไม่สนใจสายตาใคร เขายังคงใช้ปลายนิ้วเกาใต้คางให้ไป๋ซินอย่างเพลิดเพลิน ความนุ่มฟูที่ได้รับมันช่างเยียวยาจิตใจที่เหนื่อยล้าจากการชิงดีชิงเด่นในราชสำนักได้ดีนัก ไป๋ซินเองก็นอนเคลิ้มจนเผลอกระดิกหางสั้นป้อมส่ายไปมาเหมือนลูกหมาอย่างลืมตัว

"นุ่มนิ่มเช่นนี้...ใครจะกล้าประหารเจ้าลงกัน แม้แต่ข้าก็ยังทำไม่ลง"

เขาพึมพำเบาๆ ในระดับเสียงที่ส่งไปถึงเพียงหูของไป๋ซิน

ขุนนางเฒ่าคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้นด้วยเสียงตะกุกตะกัก

"ฝ่าบาท...สัตว์เลี้ยง...เอ่อ ท่านมงคลตัวนี้คือ..."

เย่จวินเหยียนตวัดสายตาคมปลาบมองจนขุนนางคนนั้นแทบจะทรุดลงไปกอง

"นี่คือ 'สมบัติล้ำค่า' หนึ่งเดียวของข้า ใครที่กล้าทำมันตกใจ หรือทำให้มันขนร่วงแม้แต่เส้นเดียว...ข้าจะให้คนผู้นั้นไปนอนดูพวกเจ้าถูกถลกหนังแทนแครอทในลานประหาร!"

ไป๋ซินสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงที่ทรงอำนาจนั้น แต่พอเย่จวินเหยียนลูบหลังปลอบอย่างอ่อนโยน (ที่ขัดกับคำพูด) นางก็พรูลมหายใจออกทางจมูกฟืดใหญ่ แล้วหลับปุ๋ยไปอย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ขุนนางทั้งสภาได้จารึกชื่อของ 'ก้อนขนสีขาว' ไว้ในฐานะบุคคล (สัตว์) ที่ทรงอิทธิพลที่สุดและไม่ควรล่วงเกินที่สุดในใต้หล้าไปเสียแล้ว!