“บทพิสูจน์มังกรปกป้องกระต่าย”

บรรยากาศหน้าตำหนักเฉินซีในยามค่ำคืนนี้ตึงเครียดจนดูเหมือนอากาศจะจับตัวเป็นก้อนแข็ง ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกจนโคมไฟสลักลายมังกรหน้าตำหนักสั่นไหวไปมา ส่งเงาวูบวาบดูน่าเกรงขาม แสงจากคบไฟของเหล่าทหารมหาดเล็กนับร้อยนายที่ล้อมรอบตำหนักไว้นั้นสว่างจ้าจนทำให้ท้องฟ้าสีมืดมิดกลายเป็นสีส้มรำไร

พระพันปี ผู้ทรงศักดิ์ประทับยืนสง่านิ่งอยู่ที่หน้าประตูไม้แกะสลักบานยักษ์ ฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายนกหงส์สยายปีกดูตัดกับสีหน้าเคร่งขรึม แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังลูกชายเพียงคนเดียวที่บัดนี้ยืนขวางประตูไว้ด้วยท่าทีที่ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“จวินเหยียน! ถอยไปเดี๋ยวนี้!”

พระพันปีตวาดเสียงแข็งก้องกังวานไปทั่วลานหน้าตำหนัก “เจ้าจะปกป้องนางปีศาจที่ทำลายความสงบของวังหลวงไปถึงเมื่อไหร่! เรื่องที่เกิดขึ้นในสวนมณฑาป่าเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาคนนับสิบ ส่งตัวนางออกมาให้แม่จัดการเด็ดขาดเสียวันนี้ ก่อนที่แผ่นดินจะตราหน้าว่าฮ่องเต้ลุ่มหลงปีศาจจนเสียสติ!”

“หม่อมฉันไม่ถอย!”

เย่จวินเหยียน ประกาศก้อง กระชับดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน แววตาของจอมมังกรลุกโชนด้วยไฟแห่งการปกป้องที่รุนแรงยิ่งกว่าไฟจากคบไฟรอบกาย

“นางไม่ใช่ปีศาจ และต่อให้คนทั้งโลกจะตราหน้านางเช่นนั้น หม่อมฉันก็จะเป็นคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ตรงนี้นะพ่ะย่ะค่ะ ใครหน้าไหนที่คิดจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปทำร้ายนาง...ต้องข้ามศพหม่อมฉันไปก่อน!”

“แม้แต่แม่ของเจ้าอย่างนั้นรึ!”

พระพันปีสาวเท้าเข้าไปใกล้จนเกือบชิดอกลูกชาย รัศมีแห่งอำนาจของสตรีสองรุ่นปะทะกันจนข้ารับใช้รอบข้างต้องก้มหน้าจนติดดิน

“เจ้าจะเลือกนางกำนัลประหลาดนั่น แล้วทอดทิ้งความกตัญญูและความมั่นคงของบัลลังก์รึอย่างไร จวินเหยียน!”

“หม่อมฉันกตัญญูต่อเสด็จแม่เสมอมา แต่ความรักที่หม่อมฉันมีให้ไป๋ซิน...มันคือชีวิตของหม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ”

น้ำเสียงของฮ่องเต้หนุ่มสั่นเครือแต่หนักแน่น แววตาของเขาที่จ้องมองพระมารดาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

“หากต้องเสียนางไป หม่อมฉันก็ไม่ขอครองบัลลังก์นี้อีกต่อไป บัลลังก์ที่ปราศจากนางก็เป็นเพียงเก้าอี้เย็นชืดที่ไม่มีความหมาย!”

พระพันปีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชาย พระนางไม่ได้เห็นเพียงความดื้อรั้น แต่เห็นประกายไฟแห่งความรักที่รุนแรงและบริสุทธิ์ เห็นความกล้าหาญที่ยอมสละได้แม้แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างอำนาจเพื่อสตรีเพียงนางเดียว หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของสตรีผู้ปกครองวังหลังมานานปีเริ่มอ่อนยุบลงอย่างช้าๆ พระนางนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ท่าทีที่ดุดันเมื่อครู่มลายหายไปราวกับหมอกที่ต้องแสงตะวัน

“พวกเจ้าทุกคน...ออกไปให้หมด!”

พระพันปีหันไปสั่งทหารและนางกำนัลเสียงเฉียบขาด

“ถอยออกไปให้พ้นเขตตำหนักเฉินซีภายในหนึ่งเค่อ ใครบังอาจเข้ามาแอบฟังหรือเพล็ดทูลเรื่องภายใน ข้าจะสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร!”

เมื่อขบวนทหารและนางกำนัลล่าถอยออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงัดที่มีเพียงแม่ลูกสบตากันใต้แสงจันทร์ พระพันปีจึงพยักหน้าให้เย่จวินเหยียนเปิดประตูมุ่งหน้าสู่ห้องบรรทมด้านใน

ภายในห้องบรรทม กลิ่นเครื่องหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสมุนไพรยังคงอบอวล ไป๋ซิน ในร่างกระต่ายขนฟูสีขาวนวลแอบซุกตัวอยู่หลังม่านมุ้งสีทอง หัวใจดวงน้อยของนางเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก หูยาวๆ ของนางลู่ตกซบกับหลัง และดวงตาสีทับทิมเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตันหลังจากได้ยินทุกคำที่เย่จวินเหยียนกล่าวปกป้องนาง

เย่จวินเหยียนรีบเดินเข้าไปที่เตียง เขาอุ้มก้อนขนที่สั่นเทานั้นขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ราวกับสิ่งของที่เปราะบางที่สุดในโลก พระพันปีเดินตามมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง พระนางมองกระต่ายน้อยตัวนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความเกลียดชัง เหลือเพียงความสงสัยและแววตาของผู้ใหญ่ที่มองเด็กที่ซนจนได้เรื่อง

“เจ้านี่มัน...ทำเรื่องวุ่นวายได้ตั้งแต่วันแรกที่ข้าเจอจริงๆ” พระพันปีบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบกล่องไม้หอมสลักลายดอกบัวขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ

“เสด็จแม่...นี่คือ?”

เย่จวินเหยียนถามด้วยความระแวง

“โอสถสะกดธาตุเร้นลับ”

พระพันปีเปิดกล่องออก เผยให้เห็นยาเม็ดกลมเกลี้ยงสีทองนวลที่ส่งกลิ่นหอมเย็นดุจน้ำค้างบนยอดเขา

“ข้าเห็นนางจามจนกลายร่าง ข้าก็รู้ทันทีว่านางไม่ใช่ปีศาจร้าย แต่เป็นพวกครึ่งเซียนที่คุมพลังตัวเองไม่ได้ ยานี้จะช่วยให้ธาตุในกายของนางเสถียรขึ้น ควบคุมการเปลี่ยนร่างได้ตามใจนึก ไม่ต้องคอยพึ่งแต่แครอทแช่น้ำผึ้งที่เจ้าแอบปีนกำแพงมาส่งให้นางบ่อยๆ จนทหารยามเขาหัวเราะกันทั้งวัง!”

เย่จวินเหยียนหน้าแดงวูบด้วยความเขินอาย แต่ก็รีบรับยามาแล้วป้อนให้กระต่ายน้อยในอ้อมกอดทันที ไป๋ซินงับยาเข้าไปอย่างว่าง่าย ทันทีที่ยาละลาย แสงสว่างสีขาวนวลตาที่อบอุ่นดุจแสงอาทิตย์ยามเช้าก็ค่อยๆ โอบล้อมร่างของนางไว้

"ปุ๋ง!"

ควันสีขาวกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาจากก้อนขนสีขาว เย่จวินเหยียนที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วไม่ยอมเสียสมาธิแม้แต่วินาทีเดียว เขาคว้า เสื้อคลุมมังกรทองตัวหนา ที่พาดอยู่ข้างเตียงออกมาสะบัดเพียงครั้งเดียว ผืนผ้าไหมชั้นเลิศสะบัดพลิ้วในอากาศก่อนจะโอบล้อมร่างบางของไป๋ซินเอาไว้อย่างมิดชิดในจังหวะที่นางคืนร่างเดิมพอดี!

เขารวบนางเข้ามากอดแนบอกแน่น ใช้แผ่นหลังและเสื้อคลุมบดบังร่างกายของนาง นางซุกหน้าลงกับแผงอกที่คุ้นเคย ขยับเสื้อคลุมปิดมาถึงต้นคอด้วยใบหน้าแดงก่ำราวกับผลตำลึงสุก

พระพันปีมองภาพมังกรหนุ่มที่หวงกระต่ายของตนเองจนเกินเหตุแล้วลอบยิ้มพลางเบือนหน้าไปทางอื่น

“เอาเถอะ...ในเมื่อเหลือกันแค่เราสามคนข้าก็จะพูดตรงๆ ข้าไม่ได้ใจร้ายขนาดจะทำลายความสุขของลูกชายตัวเอง แต่เจ้า...ไป๋ซิน เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าจากนี้ไปเจ้าจะฝึกควบคุมพลังนี้ให้ดี อย่าให้ใครมาจับจุดอ่อนของเจ้าได้อีก”

ไป๋ซินที่บัดนี้คืนร่างเป็นหญิงสาวสวยสะคราญยิ่งกว่าเดิม เพราะได้รับพลังจากโอสถวิเศษ ค่อยๆ คุกเข่าลงบนเตียงทั้งที่ยังห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมมังกร นางก้มศีรษะลงติดกับอกของเย่จวินเหยียน

“หม่อมฉันไป๋ซิน...ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะพระพันปี หม่อมฉันสัญญาว่าจะดูแลฝ่าบาทด้วยชีวิต และจะไม่ทำให้พระองค์ต้องทรงลำบากพระทัยอีกเพคะ”

“ดี...จากนี้ไปข้าจะบอกคนภายนอกว่าเจ้าป่วยหนัก และข้าเป็นคนรักษาเจ้าด้วยตัวเอง”

พระพันปีลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสง่างามเช่นเดิม

“จวินเหยียน...ดูแลนางให้ดี อย่าให้ข้าต้องผิดหวังที่เลือกช่วยพวกเจ้าในวันนี้”

เมื่อพระพันปีเดินออกจากห้องไป ความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นก็กลับมาอีกครั้ง เย่จวินเหยียนก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน เขาจุมพิตที่หน้าผากของนางเบาๆ

“เห็นไหมไป๋ไป๋...ข้าบอกแล้วว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าเป็นยาตุ๋นของใครเด็ดขาด”

ไป๋ซินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา นางกระชับเสื้อคลุมมังกรที่ยังมีกลิ่นกายของเขาไว้แน่น รู้สึกถึงความมั่นคงที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ แม้หนทางข้างหน้าจะยังมีอุปสรรคอีกมากมาย แต่ในวินาทีนี้ นางรู้แล้วว่านางได้พบกับ ‘บ้าน’ ที่แท้จริงแล้ว