Home / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “บทเรียนที่สอง...กายกระต่ายหลอมละลายใต้เงามังกร”

Share

“บทเรียนที่สอง...กายกระต่ายหลอมละลายใต้เงามังกร”

Author: ChengXiang.C
last update publish date: 2026-09-07 15:52:54

ภายในตำหนักน้ำที่ตั้งอยู่กึ่งกลางบ่อมวลบุปผา บรรยากาศเงียบสงัดจนแววเพียงเสียงสายน้ำรินไหลผ่านกังหันไม้ แสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านม่านมุ้งสีขาวบางเบาทำให้ห้องบรรทมดูราวกับอยู่ในห้วงฝันที่ถูกแยกออกจากโลกภายนอก เย่จวินเหยียน วางร่างที่ยังเปียกโชกของ ไป๋ซิน ลงบนเตียงไม้จันทน์หอมอย่างเบามือ ทว่าสายตาที่เขาจับจ้องนางกลับหนักหน่วงดุจหินผาที่กำลังถูกหลอมละลายด้วยเปลวเพลิง

“ฝ่าบาท...ขะ...ข้าหนาวเจ้าค่ะ”

ไป๋ซินครางแผ่ว ร่างกายที่เปียกชื้นทำให้ชุดสีขาวบางเบาแนบสนิทไปกับทุกส่วนโค้งเว้า ผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมล้อไปกับแสงอาทิตย์จนเห็นเส้นเลือดฝอยจาง ๆ เย่จวินเหยียนลอบกลืนน้ำลาย แววตาจอมมังกรวาวโรจน์ด้วยความหิวกระหายที่มากกว่าความหิวแครอทของนางหลายเท่าตัว

“หนาวรึ? งั้นข้าจะสอนวิธีผลาญพลังในกายเจ้า...ให้กลายเป็นความร้อนที่ไม่มีวันมอดดับ”

เขาไม่เปิดโอกาสให้นางได้ประท้วง มือหนาเชยคางมนขึ้นก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างรัดรุมและร้อนแรง รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา รสหวานของเกสรบัวที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของนางยิ่งปลุกปั่นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาให้พุ่งพล่าน มือเล็ก ๆ ของไป๋ซินที่เคยกำรากบัวไว้แน่นเปลี่ยนมาขยุ้มฉลองพระองค์ของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวร่างที่กำลังจะทรุดละลาย

“อื้อ...”

ไป๋ซินครางในลำคอ เสียงหวานนั้นกระตุ้นอารมณ์ของเย่จวินเหยียนจนแทบคลั่ง เขาถอนจูบออกเพียงชั่วครู่เพื่อจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงก่ำ แววตาของนางปรือปรอยและเต็มไปด้วยความไม่เดียงสา หูกระต่ายสีขาวสองข้างป๊อปออกมาตั้งชันและสั่นระริกพั่บๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

“ไป๋ไป๋...รู้ไหมว่ากระต่ายที่ตัวเปียกน้ำน่ะ น่ากินกว่ากระต่ายป่าเป็นไหน ๆ”

เย่จวินเหยียนกระซิบเสียงพร่าข้างหูนุ่มนุ่มของนาง ก่อนจะใช้ฟันขาวสะอาดงับติ่งหูกระต่ายเบา ๆ ไป๋ซินสะดุ้งสุดตัว ความซ่านสยิวแล่นปลาบจากปลางหูลงไปถึงปลายเท้า นางหดคอหนีแต่กลับถูกอ้อมแขนแกร่งรวบเข้าไปชิดอกหนาที่ร้อนระอุ

เขาสะบัดปลายนิ้วเพียงครั้งเดียว สายผูกชุดที่เปียกชื้นของนางก็เลื่อนหลุดออกอย่างง่ายดาย ชุดไหมสีขาวล่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ยอดถันสีชมพูระเรื่อชูชันท้าทายสายตาเพราะความเย็นของน้ำและความร้อนของอารมณ์ เย่จวินเหยียนไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงใช้ปลายลิ้นหยอกล้อกับยอดปทุมถันอย่างย่ามใจ มือหนาอีกข้างก็บีบเฟ้นความนุ่มหยุ่นอย่างหนักสลับเบา

“อ๊า! ฝ่าบาท...ขะ...ข้า...รู้สึกแปลกๆ ตรงท้องน้อยเจ้าค่ะ” ร่างบางแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความสุขสม พลังเซียนในกายที่เคยปั่นป่วนบัดนี้กลับไหลเวียนมุ่งตรงไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางกายตามการชักนำของเขา

“นั่นแหละคือการเคลื่อนย้ายพลัง...เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะรับมันไปให้หมด”

เย่จวินเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาผละออกจากทรวงอกงามก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาพรมจูบทั่วหน้าท้องแบนราบ มือหนาลูบไล้จากเอวคอดต่ำลงไปยังเรียวขาเนียนละเอียดที่แยกออกตามสัญชาตญาณ ไป๋ซินพยายามจะหุบขาเข้าด้วยความเขินอาย แต่หางกระต่ายกลม ๆ ที่โผล่พ้นชุดออกมากลับสะบัดไปมาเป็นจังหวะฟ้องอารมณ์เจ้าของได้ดียิ่งกว่าคำพูด

“หางเจ้าบอกว่าเจ้าชอบ...ไป๋ไป๋ อย่าโกหกมังกรอย่างข้าเลย”

เขาแทรกฝ่ามือเข้าไปในจุดที่อ่อนไหวที่สุดที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มยิ่งกว่าน้ำในสระบัว นิ้วเรียวเริ่มขยับรุกรานสำรวจความลึกลับของถ้ำเซียนกระต่าย ไป๋ซินร้องเสียงหลง หูยาวๆ ลู่ตกลงพาดบ่าเขาอย่างสิ้นฤทธิ์ ร่างกายของนางสั่นสะท้านดุจใบไม้ต้องลมพายุ

“ฝ่าบาท...ได้โปรด...ข้าไม่ไหวแล้ว...มันทรมานเหลือเกิน”

“มันคือความทรมานที่แสนหวาน...เชื่อข้าสิ”

เย่จวินเหยียนปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นความยิ่งใหญ่ของจอมมังกรที่พร้อมจะสยบกระต่ายน้อยตัวนี้ เขาแทรกกายเข้าไปกึ่งกลางความอ่อนนุ่ม ความคับแน่นทำให้ไป๋ซินเบิกตากว้างและจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ท่วมท้น

เขาปลอบประโลมด้วยการจูบซับน้ำตาที่หางตาของนาง ก่อนจะเริ่มขยับกายอย่างเป็นจังหวะ ดุดันแต่ก็แฝงไปด้วยความทะนุถนอม ทุกครั้งที่เขากระแทกกระทั้นเข้าไป พลังมังกรและพลังเซียนกระต่ายก็หลอมรวมกันจนเกิดเป็นประกายแสงจางๆ อบอวลไปทั่วห้องบรรทม

เสียงเตียงไม้กระทบกับผนังและเสียงครวญครางอย่างสุขสมดังสอดประสานไปกับเสียงลมพัดใบไม้ ไป๋ซินรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังถูกแผดเผาและหลอมละลายไปพร้อมๆ กัน ความเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทุกอณูขุมขน จนกระทั่งถึงจุดสูงสุด นางเชิดหน้าขึ้นหูและหางสั่นระริกถึงขีดสุดก่อนจะปลดปล่อยพลังงานเซียนออกมาจนร่างทั้งร่างกระตุกเกร็งในอ้อมกอดของเขา

เย่จวินเหยียนคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงใจ เขาโถมกายเข้าหาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดของความรักเข้าสู่กายนาง ทั้งคู่หอบหายใจรัวสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นแข่งกันอย่างบ้าคลั่ง

เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของหญิงสาวที่บัดนี้สลบไสลไปในอ้อมอกด้วยความเหนื่อยอ่อนและสุขสม

“บทเรียนที่สอง...เจ้าสอบผ่านอย่างน่าประทับใจที่สุด ไป๋ไป๋ของข้า ต่อไปข้าคงไม่ต้องใช้แครอทล่อ...เพราะเจ้าคงจะเสพติด 'มังกร' ตัวนี้แทนเสียแล้ว”

เขาลูบหูกระต่ายที่อ่อนนุ่มนั้นเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของทั้งคู่ไว้ กลิ่นหอมของน้ำรักและเกสรบัวยังคงอบอวล เป็นสัญญาณว่าคืนนี้...กระต่ายน้อยจะไม่ได้หนีไปแทะสวนผักที่ไหนอีก นอกจากนอนให้มังกรเฝ้าไปตลอดคืน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status