“เมื่อยาดีทำพิษ...กับมหันตภัย "หูป๊อป"”

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าที่สาดส่องลอดผ้าม่านมุ้งสีทองของตำหนักเฉินซีควรจะเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันที่แสนสงบ ทว่าสำหรับ เย่จวินเหยียน ฮ่องเต้ผู้เกรียงไกรแห่งแผ่นดิน เขากลับต้องตื่นขึ้นมาด้วยเสียงที่ชวนให้ขนลุกซู่ มันไม่ใช่เสียงนกร้อง ไม่ใช่เสียงดนตรีเครื่องสาย แต่เป็นเสียง...

"กึด...กึด...ครืด...กึด..."

จอมมังกรขมวดคิ้วมุ่นขณะที่สติยังกึ่งหลับกึ่งตื่น ความรู้สึกแรกคือมีแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งมาจากปลายเตียง เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง เส้นผมสีดำสลวยพาดระบ่า สายตาคมกริบกวาดมองหาต้นตอของเสียง ก่อนจะหยุดกึกที่ร่างบางของ ไป๋ซินบัดนี้ยอดรักของเขาไม่ได้นอนอยู่ข้างกายเหมือนเช่นคืนที่ผ่านมา แต่นางกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่มุมห้องหันหลังให้เขา ไหล่เล็กๆ ของนางขยับขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับเสียง "กึดๆ" ที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"ไป๋ไป๋...เจ้าทำอะไรน่ะ?"

เย่จวินเหยียนเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงความงุนงง

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวจนไหล่กระตุก นางค่อยๆ หันหน้ากลับมามองเขาช้าๆ ราวกับตุ๊กตาไม้ที่กลไกติดขัด สิ่งแรกที่เย่จวินเหยียนเห็นคือ "ขาโต๊ะไม้กฤษณา" แกะสลักลายเมฆมงคล ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่ส่งตรงมาจากต่างแคว้น บัดนี้มันมีรอยฟันเล็กๆ แหลมๆ ประทับตราจองไว้เป็นแถว และที่สำคัญ...ปากเล็กจิ้มลิ้มของนางยังคาอยู่ที่ขอบไม้พอดิบพอดี!

"ฝ่าบาท...อื้อ...อ้า...อ่อยอ้าเอ้อะ (ปล่อยข้าเถอะเจ้าค่ะ)"

นางพยายามสื่อสารทั้งที่ปากยังไม่ยอมละจากไม้หอม

"ไป๋ซิน! นั่นมันไม้กฤษณาอายุพันปีเชียวนะ!”

เย่จวินเหยียนรีบถลาลงจากเตียงไปคว้าตัวนางไว้ทันที

"เจ้าหิวขนาดต้องกินตำหนักข้าเลยรึไง?"

"ก็มันหิวนี่เจ้าคะ!" ไป๋ซินคายขาโต๊ะออกมา(พร้อมกับเศษไม้ติดปากมาเล็กน้อย)

นางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ตั้งแต่วันที่กินยาเม็ดทองของพระพันปีเข้าไป ข้าก็รู้สึกเหมือนมีหลุมดำอยู่ในท้อง ต่อให้กินแครอทไปสิบหัวเมื่อคืน ตอนนี้ข้าก็รู้สึกเหมือนสามารถกลืนกินม้าศึกของท่านได้ทั้งกองพันเลย!"

เย่จวินเหยียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆ ห้อง แล้วเขาก็ต้องแทบสลบเมื่อเห็นว่า ไม่ใช่แค่ขาโต๊ะ แต่รวมไปถึงมุมฉากกั้นไม้จันทน์ และขอบตั่งหินอ่อน (ที่นางคงลองแทะแล้วแต่ไม่สำเร็จ) ต่างก็มีรอยฟันของ "กระต่าย" ประทับไว้เป็นที่ระลึก

"ยาของเสด็จแม่คงจะไปกระตุ้นพลังเซียนในกายเจ้าจนเผาผลาญสารอาหารเร็วกว่าคนปกติสามเท่า"

เขาถอนหายใจยาวพลางอุ้มนางขึ้นมาวางบนตัก

"แต่ไป๋ไป๋...ข้าเป็นถึงฮ่องเต้ ข้าเลี้ยงเมียด้วยผักได้ แต่ข้าไม่อาจปล่อยให้เมียแทะที่ประทับของตัวเองจนพังทลายลงมาทับหัวเราตายได้หรอกนะ!"

"กงกง! เอาทุกอย่างที่เป็นสีเขียวมาที่นี่ด่วน!"

สิ้นสุรเสียงสั่งการ สำรับผักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์ก็ถูกยกมาวางเรียงรายจนล้นโต๊ะ ทั้งผักกาดแก้วแช่น้ำแข็ง แครอทสีส้มสด หัวไชเท้าขาวอวบ และสมุนไพรบำรุงธาตุอีกนับสิบถ้วย

ไป๋ซินไม่รอให้ใครเชิญ นางพุ่งเข้าหาจานแครอทราวกับนักรบที่กระหายเลือด สองมือคว้าผักเข้าปากด้วยความเร็วแสง แก้มของนางพองกลมพุ้ยไปมาจนดูเหมือนลูกโป่ง เย่จวินเหยียนนั่งเท้าคางมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง ผสมกับความเอ็นดูที่เริ่มจะขำไม่ออก

"กินช้าๆ ก็ได้ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก"

เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำผักที่มุมปากนาง

"อื้อ...อ่อยอิ่มอ่อยเจ้าค่ะ (คอยอิ่มหน่อยเจ้าค่ะ)"

ไป๋ซินตอบขณะที่หูคนของนางเริ่มเปลี่ยนสีเป็นชมพูระเรื่อเพราะความเขินที่ถูกจ้องมอง

"ป๊อป!"

ทันใดนั้น เสียงประหลาดคล้ายจุกไม้ก๊อกถูกดึงออกจากขวดก็ดังขึ้น เย่จวินเหยียนตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นว่าเหนือศีรษะของไป๋ซินที่เคยเป็นมวยผมเรียบกริบ บัดนี้มี "หูกระต่ายสีขาวขนนุ่มฟู" ยาวเฟื้อยสองข้าง พุ่งกระเด้งออกมาทักทายอากาศอย่างร่าเริง!

"โอ๊ะ!"

ไป๋ซินตะปบหัวตัวเองทันควัน

"โผล่มาอีกแล้วเหรอ!"

"ยาเสด็จแม่คงจะคุมเฉพาะร่างหลัก แต่ถ้าเจ้ามีความสุขเกินไป หรือเขินจัดๆ ดูเหมือน 'ระบบรักษาความปลอดภัย' ในตัวเจ้าจะล้มเหลวนะ" เย่จวินเหยียนหัวเราะร่วน เขาเอื้อมมือไปลูบขนหนานุ่มที่หูยาวๆ นั้นเบาๆ

"อย่าจับนะเจ้าคะ! มันจั๊กจี้!"

ไป๋ซินพยายามหดหูหนี แต่มันกลับยิ่ง "กระดิกดุ๊กดิ๊ก" สั่นพั่บๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของนาง

"หูเจ้านี่มันซื่อสัตย์กว่าปากเจ้าอีกนะไป๋ไป๋"

ฮ่องเต้หนุ่มแกล้งเป่าลมใส่หูยาวๆ นั้นเบาๆ ทำเอาไป๋ซินตัวสั่นงันงก ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วบัดนี้แดงลามไปจนถึงคอ

"ปิ๊ง!"

คราวนี้ไม่ใช่แค่หู แต่ด้านหลังชุดนางกำนัลสีหวานของนางเริ่มมีรอยนูนขยับไปมา ก่อนที่ "หางกลมๆ" สีขาวปุกปุยจะทะลุเนื้อผ้าออกมา สะบัดแกว่งไปมาอย่างร่าเริงดุจลูกสุนัขดีใจ

"ฝ่าบาท! ท่านแกล้งข้า! หางมันโผล่ออกมาแล้วเห็นไหม!" ไป๋ซินวางแครอทลงแล้วรีบเอามือปิดก้นตัวเองพัลวัน ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของนางที่ต้องคอยกดหูและบังหางไปพร้อมกันนั้นช่างดูวุ่นวายจนเย่จวินเหยียนต้องปล่อยโฮออกมา

"ข้าไม่ได้แกล้ง เจ้าเขินเองต่างหาก"

เขาพูดพลางรวบตัวไป๋ซินที่ตอนนี้เป็น "คนครึ่งกระต่าย" เข้ามากอดแนบอก

"ดูสิ หูเจ้าตกมาพาดบ่าข้าแล้วเนี่ย สารภาพมาซะดีๆ ว่าเจ้าชอบให้ข้ากอดใช่ไหม พลังมันถึงได้รั่วออกมาแบบนี้"

"ข้า...ข้าเปล่าซักหน่อย!"

ไป๋ซินเถียงคอแข็ง แต่หูข้างหนึ่งกลับกระดิกไปโดนแก้มเขาอย่างออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว

"มันเป็นเพราะอากาศมันร้อน! ยามันเลยเสื่อมสภาพ!"

"อากาศร้อน? นี่มันหน้าหนาวนะยอดรัก"

เย่จวินเหยียนกระซิบข้างหู (ที่โผล่มา)

"ถ้ายามันเสื่อมจริง งั้นเรามา 'ทวนความจำ' กันอีกรอบไหม เผื่อพลังจะกลับเข้าที่?"

ไป๋ซินเบิกตากว้าง หูกระต่ายสีขาวตั้งชันตรงแน่วด้วยความตกใจ ผสมกับความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

"ไม่เอาแล้วเจ้าค่ะ! คราวก่อนข้าก็แทบจะกลายเป็นกระต่ายย่างอยู่แล้ว!"

นางพยายามจะกระโดดหนี แต่ด้วยความที่หิวจัดและเขินจัด ร่างกายนางเลยเกิดอาการ "ค้าง" กลายเป็นว่านางกระโดดเหยงๆ อยู่บนตักเขาแทนที่จะหนีไปได้ไกลๆ เย่จวินเหยียนจึงคว้าเอวบางไว้ได้ง่ายดาย

"ในเมื่อหูกับหางมันโผล่มาแล้ว งั้นวันนี้เจ้าก็เป็นกระต่ายของข้าทั้งวันเลยแล้วกัน"

เขาช้อนตัวนางขึ้นเดินตรงไปที่เตียงกว้าง

"ข้าจะสั่งห้ามใครเข้าพบ จะได้ไม่มีใครเห็นว่าฮ่องเต้แผ่นดินนี้ กำลังรบกับกระต่ายน้อยขี้โมโหตัวหนึ่ง"

"ฝ่าบาท! แครอทข้ายังกินไม่หมดเลยนะเจ้าคะ!"

"เดี๋ยวข้าจะเป็นแครอทให้เจ้า 'แทะ' แทนเอง...รับรองว่าหวานกว่าไม้กฤษณาแน่นอน"

เสียงประท้วงของไป๋ซินหายเข้าไปในลำคอ เมื่อถูกปิดกั้นด้วยรสสัมผัสที่หวานล้ำ หูกระต่ายที่เคยตั้งชันค่อยๆ อ่อนระทวยลงพาดไปกับพรมสีทอง ในขณะที่หางน้อยๆ สะบัดเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนจะสงบลงในอ้อมกอดของมังกรหนุ่ม...