“ก้อนขนกตัญญูกับภารกิจลับกลางอุทยาน”

ยามบ่ายที่ดวงอาทิตย์แผดแสงร้อนแรงเหนือพระราชวังหลวง บรรยากาศรอบตำหนักท้ายวังที่ ไป๋ซิน ถูกกักตัวอยู่นั้นเงียบสงัดจนน่าประหลาด เสียงจักจั่นเรไรประสานเสียงกันเป็นจังหวะ ยิ่งชวนให้เหล่านางกำนัลและทหารยามที่เฝ้าอยู่ตามจุดต่าง ๆ พากันสัปหงกด้วยความง่วงงุน ทว่าภายในห้องบรรทมที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย ร่างบอบบางบนเตียงกว้างกลับไม่ได้อยู่ในห้วงนิทราแต่อย่างใด

“จ๊อกกกกกกกก~”

เสียงประท้วงจากช่องท้องของไป๋ซินดังสนั่นจนนางต้องขดตัวกลม พลังจากแครอทของเย่จวินเหยียนเสริมสร้างตบะเซียน แต่มันยังเร่งระบบเผาผลาญในร่างกายของนางให้พุ่งสูงขึ้นกว่าปกติหลายเท่าตัว

“หิว...หิวจนจะกินขาเตียงได้ทั้งหลังแล้วเจ้าค่ะฝ่าบาท...”

ไป๋ซินพึมพำเสียงพร่า พลางกัดมุมหมอนเพื่อประทังความหิว ดวงตาที่เคยเป็นสีนิลใสซื่อบัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นประกายสีทับทิมวาววับตามสัญชาตญาณดั้งเดิม นางมองไปที่น้ำแกงจืดสีซีด ๆ ที่นางกำนัลเพิ่งยกมาวางไว้ให้เมื่อครู่ด้วยความรู้สึกท้อแท้ สำหรับเซียนกระต่ายที่กำลังต้องการ "สารอาหารสีเขียว" อย่างหนัก น้ำแกงไร้วิญญาณเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่า

นางหันไปมองออกนอกหน้าต่าง สายตาคมกริบมองฝ่าละอองแดดไปไกลจนถึงเขต อุทยานส่วนพระองค์ของพระพันปี ที่อยู่ถัดไปไม่กี่กำแพงกั้น ที่นั่นคือแดนสุขาวดีที่นางเคยแอบเห็นตอนนั่งรถม้าผ่าน แหล่งรวมสมุนไพรหายากที่ถูกปลูกด้วยดินจากยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ และผักสวนครัวเกรดพรีเมียมที่รดน้ำด้วยน้ำค้างบริสุทธิ์ยามเช้าทุกวัน

“ถ้าไม่ได้กินใบผักบุ้งแก้วสด ๆ สักกำ...ข้าต้องสิ้นใจตายกลายเป็นผีเฝ้าตำหนักแน่ ๆ!”

ปุ๋ง!

ควันสีขาวจาง ๆ กระจายออกพร้อมกลิ่นหอมของแป้งเด็ก ร่างอรชรหายวับไป เหลือเพียง กระต่ายขาวตัวจ้อย ขนฟูฟ่องดุจปุยเมฆที่มีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าลูกส้ม ไป๋ซินในร่างกระต่ายขยับจมูกสีชมพูฟุดฟิด นางใช้ความจิ๋วให้เป็นประโยชน์ กระโดดเหยง ๆ อย่างคล่องแคล่ว ลอดช่องระบายอากาศเล็ก ๆ ของกำแพงตำหนักออกมาได้สำเร็จ

ก่อนจะขยายตัวกลับมาเป็นเจ้าก้อนขนตัวอ้วนกลม นางแฝงตัวอยู่ในพุ่มไม้เตี้ย ๆ อาศัยสีขนที่กลมกลืนกับดอกมะลิสีขาวหลบสายตาทหารยามที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่ข้างเสา ไป๋ซินใช้ทักษะ "สายลับขนปุย" มุ่งหน้าไปยังพิกัดของบุฟเฟต์สีเขียวทันที ทุกครั้งที่กรงเล็บนุ่ม ๆ สัมผัสพื้นหญ้า นางรู้สึกเหมือนพลังชีวิตเริ่มฟื้นคืนกลับมาทีละน้อย

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตอุทยานหลวง กลิ่นความชื้นของดินและกลิ่นเขียวสดของผักก็พุ่งเข้าปะทะจมูก ไป๋ซินแทบจะกรีดร้องด้วยความดีใจ (ถ้ากระต่ายกรีดร้องได้) นางมุ่งตรงดิ่งไปยังแปลง ผักบุ้งแก้ว ที่ยอดอวบน้ำ ยอดของมันเขียวใสราวกับมรกตและกรอบกรุบจนนางอดใจไม่ไหว

กร้วม! กร้วม!

นางเริ่มเคี้ยวตุ่ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย สองแก้มขยับขึ้นลงเป็นจังหวะรัวเร็ว หูยาว ๆ สั่นระริกด้วยความฟิน แสงแดดยามบ่ายที่ส่องกระทบขนสีขาวทำให้นางดูเหมือนก้อนสำลีมีชีวิตที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำลายล้างแปลงผักอย่างขะมักเขม้น

"อา...สวรรค์ชั้นเจ็ดมันเป็นอย่างนี้นี่เอง"

ไป๋ซินหลับตาพริ้มขณะที่ความหวานฉ่ำของน้ำผักซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย นางเริ่มรู้สึกถึงพลังเซียนที่หมุนเวียนได้คล่องขึ้น

นางเขยิบไปหาแปลงหัวไชเท้าใกล้ ๆ กะว่าจะขุดขึ้นมาแทะสักหัวให้ชื่นใจ

ทว่า...เสียง

"โอย..."

ที่แผ่วเบาและสั่นพร่าจากศาลาริมน้ำ กลับทำให้หูยาว ๆ ของนางกระดิกตั้งชันทันที

กระต่ายน้อยหยุดเคี้ยวจนผักบุ้งคาปาก ดวงตากลมโตมองฝ่าไอแดดระยิบระยับไปยังทิศทางของเสียง นางเห็นเงาร่างในชุดสีม่วงเข้มตัดเย็บด้วยผ้าไหมลายหงส์ประทับนั่งกุมขมับอยู่บนตั่งไม้หินอ่อนเพียงลำพัง วรกายของพระนางสั่นเทิ้มเล็กน้อย

นั่นคือ พระพันปี!

ดูเหมือนพระนางจะออกมาเดินเล่นรับลมตามลำพังเพื่อผ่อนคลายความเครียดสะสม แต่โรค "ลมปะกัง" (ไมเกรน) เจ้ากรรมกลับเลือกจะกำเริบขึ้นมาในเวลาที่แดดจ้าที่สุด ความปวดแปลบปลาบดุจเข็มพันเล่มทิ่มแทงทำให้พระนางทรงพยุงวรกายไม่ไหว แสงแดดที่จ้าเกินไปทำให้นัยน์ตาพร่าเบลอจนต้องหลับตาลงด้วยความทรมาน เหล่าข้ารับใช้อยู่ห่างออกไปนับร้อยก้าวตามคำสั่งที่ทรงต้องการความเป็นส่วนตัว

ไป๋ซินชะงักไปครู่หนึ่ง จิตใต้สำนึกส่วนที่รักตัวกลัวตายบอกให้นางรีบมุดดินหนีกลับตำหนักเสียตอนนี้ แต่อีกใจหนึ่ง...ก็ผุดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีขึ้นมา

"เอาเถอะ! จะโดนจับไปทำกระต่ายตุ๋นก็ค่อยหาทางหนีเอาแล้วกัน!"

กระต่ายน้อยตัดสินใจกระโดดเหยง ๆ พุ่งตัวออกจากแปลงผัก มุ่งหน้าไปยังศาลาอย่างว่องไว นางสปริงตัวขึ้นไปบนตั่งหินอ่อนด้วยความเบาหวิวดุจขนนก ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งปุ๊กลุกอยู่บนตักของพระพันปีทันที!

"เจ้า...เจ้ากระต่าย...มาจากไหนกัน?"

พระพันปีพึมพำเสียงแผ่ว พระนางรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มและไออุ่นที่แผ่ออกมาตรงหน้าตัก พยายามจะลืมตาและผลักสิ่งแปลกปลอมออกตามสัญชาตญาณ แต่ความปวดหนึบที่ศีรษะกลับพรากเรี่ยวแรงไปจนหมด น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลพรากจนมองภาพเบื้องหน้าไม่ชัด

ไป๋ซินไม่รอช้า นางยืดตัวขึ้นด้วยขาสองข้าง ใช้เท้าหน้านุ่ม ๆ เล็ก ๆ ทั้งสองข้างแตะเข้าที่ขมับของพระพันปีอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง นางหลับตาลง รวบรวมพลังเซียนที่เพิ่งได้รับจากการกินผักสดเมื่อครู่ กลั่นกรองมันผ่านจิตอธิษฐานจนกลายเป็นพลังงานอุ่นๆ สีชมพูอ่อน ถ่ายทอดผ่านอุ้งเท้าเข้าสู่ร่างกายของพระนาง

เพียงครู่เดียว ความเย็นเยียบที่แสนสบายก็แล่นเข้าสู่จุดที่ปวดหนึบ ความร้อนระอุในสมองของพระพันปีค่อย ๆ ทุเลาลงราวกับมีน้ำทิพย์มาชโลมใจ ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มสม่ำเสมอ ความเครียดและความเจ็บปวดมลายหายไปจนพระนางรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่ามกลางเสียงนกร้องร้องขับขานในอุทยาน พระนางเผลอเข้าสู่ห้วงนิทราสั้น ๆ ไปด้วยความสบายวรกาย...

เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ เมื่อพระพันปีลืมตาขึ้นอีกครั้งท่ามกลางสายลมโชยชาย ศาลาแห่งนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีก้อนขนสีขาวอยู่บนตักอีกต่อไป มีเพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผักสดและสมุนไพรป่าที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ

พระพันปีลุกขึ้นยืน ทรงรู้สึกเบาสบายและสดชื่นอย่างประหลาด พระนางก้มมองที่พื้น...แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นรอยเท้ากระต่ายเล็ก ๆ ที่ยังเปื้อนคราบดินจากแปลงผัก ทอดยาวไปตามทางเดินหิน และหายลับเข้าไปในซอกกำแพงของตำหนักท้ายวังที่ไป๋ซินพักอยู่

พระนางมองตามเงาสีขาวที่หายวับไปในเงามืด พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"หรือว่าจะเป็นเจ้าตัวเดียวกัน...กับของจวินเหยียน?