“บทเรียนที่ 1 นั่งสมาธิเหนือน้ำ..”

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าเหนือวังหลวงโปร่งใสไร้เมฆหมอก แสงแดดรำไรฉาบไล้ลงบนผิวน้ำในสระบัวขนาดใหญ่หลังตำหนักเฉินซีจนดูคล้ายกับถูกโรยด้วยผงทองคำ ทว่าบรรยากาศแห่งความสุนทรีย์นั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของสตรีร่างบางในชุดผ้าไหมสีขาวสะอาดตา

"ฝ่าบาท...ท่านแน่ใจนะเจ้าคะว่าตำราเล่มนี้ไม่ได้เขียนโดยคนสติฟั่นเฟือน?”

ไป๋ซิน ยืนเท้าสะเอวมอง "สนามฝึก" ของนางด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

สิ่งที่อยู่ตรงหน้านางคือ ใบบัวยักษ์ (บัววิกตอเรีย) ขนาดมหึมาที่แผ่กว้างพอๆ กับเตียงนอนขนาดเล็ก มันลอยนิ่งอยู่กึ่งกลางสระน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น รอบข้างรายล้อมด้วยดงบัวหลวงที่กำลังชูช่อชูไหวตามแรงลม

เย่จวินเหยียน ในชุดลำลองสีนิลขลิบทองดูสง่างามและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน เขายืนเอามือไพล่หลัง พลางพยักหน้าอย่างสุขุม

"ตำราว่าไว้ชัดเจน 'ขั้นที่หนึ่ง: กายเบาดุจขนนก ใจสงบดุจผิวน้ำ' เจ้าต้องกระโดดลงไปนั่งสมาธิบนใบบัวนั่น โดยห้ามทำให้ใบบัวยุบตัวลงไปในน้ำแม้แต่ชี่เดียว (ประมาณ 3 ซม.)"

"ข้าเป็นกระต่ายนะเจ้าคะ! ไม่ใช่แมลงปอหางกิ่ว!"

ไป๋ซินประท้วง

"กระต่ายเขามีไว้กอด มีไว้เลี้ยงด้วยแครอท ไม่ได้มีไว้ให้มานั่งเล่นเป็นกบจำศีลกลางสระน้ำแบบนี้ ถ้าข้าตกลงไป ข้าจะกลายเป็นกระต่ายแช่น้ำนะเจ้าคะ!"

"ไป๋ไป๋...ถ้าเจ้าทำสำเร็จ ข้าสั่งให้ห้องเครื่องเตรียม 'หัวไชเท้าหมักน้ำผึ้งพันปี' และ 'ผักกาดหอมยอดน้ำค้าง' ชุดใหญ่รอไว้แล้ว" เย่จวินเหยียนยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

”แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมฝึก… คืนนี้เจ้าต้องกินข้าวต้มจืดๆ ที่มีแต่ข้าวไม่มีวิญญาณผักสักชิ้น"

คำว่า "หัวไชเท้าหมักน้ำผึ้ง" พุ่งเข้าชนโสตประสาทของไป๋ซินอย่างแรง หูกระต่ายที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ผ้าคลุมหัวถึงกับ "ป๊อป!" ออกมาสั่นระริกด้วยความกระหาย

"ท่านมันมังกรใจร้าย! มังกรข่มเหงสัตว์ตัวเล็ก!"

นางบ่นอุบอิบ แต่เท้ากลับขยับถอยหลังเพื่อเตรียมวิ่ง

"เอาเป็นว่าถ้าข้าจม ท่านต้องลงไปงมข้าขึ้นมาทันทีนะเจ้าคะ!"

"ย้ากกกกกก!"

ไป๋ซินรวบรวมพลังเซียนที่พุ่งพล่านอยู่ในกาย กระโดดทะยานตัวออกไปจากตลิ่ง ร่างบอบบางลอยละลิ่วกลางอากาศดุจปุยเมฆขาว ด้วยพลังของยาเม็ดทองและสัญชาตญาณเซียน นางร่อนลงตรงกึ่งกลางใบบัวยักษ์ได้อย่างพอดิบพอดี ใบบัวเพียงแต่ไหวเอนเล็กน้อยก่อนจะนิ่งสนิท

"โอ้...ข้าทำได้! ฝ่าบาทดูสิ! ข้าตัวเบาเหมือนนุ่นเลย!"

นางหันมาโบกมือยิ้มร่าอย่างภาคภูมิใจ

"ดีมาก...ตอนนี้หลับตาลง สำรวมจิต อย่าให้กิเลสเข้าครอบงำ"

เย่จวินเหยียนสั่งเสียงเข้ม

ไป๋ซินนั่งขัดสมาธิช้าๆ หลับตาพริ้ม พยายามทำใจให้ว่างเปล่าดุจห้องโถงที่ไร้ผู้คน แต่อนิจจา...ความว่างเปล่านั้นอยู่ได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ เพราะจมูกเซียนของนางดันทำงานดีเยี่ยมเกินเหตุ

"ฟุดฟิด...ฟุดฟิด..."

กลิ่น "เกสรบัวหลวง" ที่กำลังบานสะพรั่งรอบตัวมันช่างหอมหวานเหลือเกิน มันเป็นกลิ่นหอมที่เข้มข้น ล้ำลึก และยั่วยวนดุจน้ำผึ้งทิพย์ที่นางฝันถึง ยิ่งนางพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำสมาธิ กลิ่นนั้นก็ยิ่งพุ่งเข้าสู่ปอดจนสติเริ่มกระเจิง

"อา...ดอกบัวพวกนี้ พลังงานเซียนหนาแน่นนัก ถ้าได้ลองชิมซักคำ พลังข้าต้องเสถียรแน่ๆ เลย"

ไป๋ซินเริ่มให้เหตุผลข้างๆ คูๆ เข้าข้างพุงตัวเอง

ในขณะที่นางกำลังเข้าสู่ "กิเลสฌาน" พลังเซียนในกายที่ยังคุมไม่ได้ก็เริ่มรั่วไหลออกมาเป็นไอสีทองจางๆ กระจายลงสู่ผิวน้ำ ทันใดนั้น ปรากฏการณ์อัศจรรย์ก็เกิดขึ้น! ดอกบัวหลวงนับร้อยที่เคยเป็นเพียงยอดตูมกลับ "เบ่งบาน" พรึบพรับขึ้นมาพร้อมกันทั้งสระ ส่งกลิ่นหอมแรงกว่าเดิมสิบเท่า

เย่จวินเหยียนที่ยืนดูอยู่บนฝั่งเริ่มตาโต

"ไป๋ไป๋! ใจเย็นๆ พลังเจ้ามันรั่วออกมาหมดแล้ว!"

แต่ไป๋ซินไม่ได้ยินอะไรแล้ว นางยังคงหลับตาอยู่ แต่ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งกลับเริ่มมีรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม นางเริ่มเผยอปากเล็กๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว พลางสูดกลิ่นเกสรเข้าอย่างหิวกระหาย แต่กลิ่นอย่างเดียวมันจะไปอิ่มได้อย่างไร?

"กึด...ครืด...กึด..."

เย่จวินเหยียนถึงกับกุมขมับ เมื่อเห็นไป๋ซินที่ควรจะนั่งสมาธิอย่างสง่างาม บัดนี้กลับเปลี่ยนท่าทางเป็นหมอบคลานสี่ขาเหมือนกระต่ายไม่มีผิด นางยื่นหน้าลงไปในน้ำข้างใบบัว พลางใช้มือเล็กๆ ควานลงไปใต้น้ำอย่างรวดเร็ว

"ไป๋ซิน! เจ้าทำอะไรน่ะ! นั่นมันสระน้ำนะ ไม่ใช่ถังข้าวสาร!"

"ฮึด! ตูม!"

ไป๋ซินไม่ได้สนใจเสียงห้าม นางออกแรงดึงบางอย่างจากใต้น้ำขึ้นมาอย่างสุดกำลัง พลังเซียนที่มหาศาลทำให้นางมีแรงดุจยักษ์ปักหลั่น รากบัว (ไหลบัว) ขนาดขาวอวบอ้วนเท่าท่อนแขนถูกกระชากขึ้นมาเหนือน้ำ ดินโคลนก้นสระพุ่งกระจายจนน้ำที่เคยใสสะอาดกลายเป็นสีนิลในพริบตา

นางไม่รอช้า จัดการอ้าปากงับรากบัวสดๆ นั้นทันที

"ง่ำ! อื้อออ...หวานนนน หวานเหลือเกินเจ้าค่ะฝ่าบาท!"

"เจ้า...เจ้ากินรากบัวสดๆ ทั้งโคลนแบบนั้นเลยรึ!"

เย่จวินเหยียนตะโกนลั่นอย่างหมดรูปฮ่องเต้

เพราะมัวแต่ห่วงกิน พลัง "กายเบา" ที่เคยคุมไว้ก็สลายวับไปกับรากบัว ใบบัวยักษ์ที่เคยรองรับร่างนางได้ บัดนี้เมื่อต้องรับทั้งน้ำหนักตัวไป๋ซินและแรงดึงจากรากบัวที่นางยังไม่ยอมปล่อย มันจึงเริ่มเอียงกระเท่เล่

"จ๋อมมมม!"

"ว้ายยยย! ช่วยด้วยยยย!"

ไป๋ซินเสียหลักจมดิ่งลงไปในน้ำทันที แต่ที่น่าอัศจรรย์คือ นางยังคงกอดรากบัวที่ยาวเกือบสองเมตรไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ! ร่างป้อมๆ ของนางจมหายลงไปในน้ำที่ขุ่นคลัก มีเพียงฟองอากาศบุ๋งๆ และหูกระต่ายที่โผล่ขึ้นมาพะงาบๆ อยู่เหนือผิวน้ำเพียงแวบเดียว

"ยัยกระต่ายบ้าเอ๊ย!"

เย่จวินเหยียนไม่รอช้า เขาถอดเสื้อคลุมมังกรทองตัวนอกออกสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วกระโดดลงไปในน้ำดัง

"ตู้ม!"

เขาดำลงไปใต้ผิวน้ำที่มองไม่เห็นอะไรเลยเนื่องจากโคลนที่นางขุดขึ้นมา จนกระทั่งเขาคว้าเอา "ก้อนขาวๆ" ที่กำลังดิ้นพราดๆ ได้ เขาจึงรวบเอวบางนั้นไว้แล้วพุ่งขึ้นเหนือน้ำทันที

"แค่ก! แค่ก! อื้อ...ฝ่าบาททท...น้ำมันเค็มมม!"

ไป๋ซินโผล่หน้าขึ้นมาสะบัดขน (หู) จนน้ำกระจายใส่หน้าฮ่องเต้เต็มรัก สภาพของนางบัดนี้ช่างน่าอนาถนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกโชก มีโคลนติดอยู่ที่ปลายจมูกจิ้มลิ้ม และในอ้อมแขน...นางยังคงกอดรากบัวโชกโคลนไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต

เย่จวินเหยียนอุ้มนางขึ้นมาบนฝั่งด้วยสภาพที่เปียกปอนพอกัน เขาว่างนางลงบนม้านั่งหินอ่อนพลางจ้องเขม็ง

"เจ้าเกือบจะจมน้ำตายเพื่อรากบัวเพียงอันเดียวเนี่ยนะ?"

"มันไม่ใช่แค่รากบัวนะเจ้าคะ! นี่มันคือผลผลิตจากพลังเซียนของข้า!”

ไป๋ซินเถียงกลับเสียงอู้อี้พลางใช้แขนเสื้อที่เปียกเช็ดหน้าตัวเองจนโคลนเลอะไปทั้งแถบ

"ดูสิ...มันอวบมากเลยนะเจ้าคะ"

เ ย่จวินเหยียนมองดูชุดไหมสีขาวของนางที่บัดนี้เปียกโชกจนแนบไปกับทุกส่วนสัดของร่างกาย เผยให้เห็นเนินอกสล้างและเอวคอดกิ่วที่สั่นระริกเพราะความหนาว แสงแดดยามบ่ายที่ส่องกระทบผิวกายขาวผ่องที่โผล่พ้นรอยขาดของชุด (ที่เกิดจากการสู้กับรากบัว) ทำให้ใจของจอมมังกรเริ่มเต้นผิดจังหวะ

ความโกรธที่นางซนจนเกือบตาย เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ "ร้อนแรง" กว่าน้ำในสระหลายเท่า

“ไป๋ไป๋…อวบจริงนั่นแหละ” สายตามังกรจับจ้องก่อนลอบกลืนน้ำลาย

“เจ้ารู้ไหมว่าการฝึกจิตครั้งนี้ เจ้าสอบตกอย่างแรง"

เขาพูดเสียงต่ำพร่า พลางเอื้อมมือไปเช็ดคราบโคลนที่พวงแก้มให้นางอย่างแผ่วเบา

"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ...ข้าแค่หิว..."

ไป๋ซินทำตาละห้อยหูลู่ตก

"ในเมื่อบทเรียน 'สมาธิเหนือน้ำ' มันล้มเหลวเพราะเจ้าคุมกิเลสไม่ได้..."

เย่จวินเหยียนช้อนตัวนางขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็ว จนไป๋ซินอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ข้าก็คงต้องเปลี่ยนไปใช้ บทเรียนที่สอง...บทเรียนที่ต้องใช้ร่างกายฝึกฝน เพื่อให้พลังเซียนในตัวเจ้ามันสงบลงจริงๆ เสียที!"

"บ...บทเรียนอะไรเจ้าคะ? ต้องนั่งบนใบบัวอีกไหม?"

ไป๋ซินถามหน้าซื่อ

"ไม่ต้องนั่งบนใบบัว...แต่นั่งบนตัวข้าแทน”