รับเงินแล้วไปซะ

"องค์ชายเชิญท่านกลับไปเถิดขอรับ"  องค์รักษ์กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ปัง!  เสียงบานประตูเปิดออกจ้าวอี้หรานปรากฏตัวต่อหน้าหานอี้หราน 

รูปร่างสูงง่าออร่าแรงกดดันจากภายในทำให้ทหารที่ยืนนิ่งอยู่ถึงกับตัวสั่นจากข้างใน 

ทันใดนั้นจ้าวอี้หรานจึงใช้แรงลมปรานดึงเข้มพิษออกมากจากเหล่าทหาร ก่อนจะหันไปมองน้องชายหานอี้หรานด้วยแววตาเรียบเฉย

"เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใด"  

"ข้าแค่เป็นห่วงท่านพี่ กลัวว่าปีศาจในตัวท่านจะกำเริบทำร้ายเจ้าสาวจนตาย ข้านั้นไม่อยากให้ข่าวนี้แพรออกไปกลัวจะทำให้ราษฎรนั้นหวั่นกลัวจนไม่กล้าส่งบุตรสาวเข้าวังมาเป็นนางกำนัล" 

สิ้นสุดประโยคจ้าวอี้หรานกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน เขาพยายามจะระงับโมสะ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อครู่จึงไม่อาจจะซ่อนความโกรธเอาไว้ได้"

"บังอาจ" 

ลมหายใจหอบกระชั้นจนอกกระเพื่อมปลายเท้ายกสูงปะทะยอดหน้าฝ่ายตรงข้ามจนกระเด็นไปติดรั้วกำแพง 

แค่ก..แค่ก  เสียงไอสำลักเลือดออกปากหานอี้หรานค่อยๆ พยุงตัวเองยืนขึ้นในระหว่างนั้น จ้าวอี้หรานเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาน้องชายพร้อมกับย่อตัวลงต่ำกดไหล่หานอี้หรานไว้

"เจ้ามาเยาะเย้ยข้ารึ"  เขากระซิบถามเบาๆที่ข้างหู

"ท่านพี่ ข้าแค่เป็นห่วงเหตุใดท่านถึงคิดเช่นนี้ข้าเป็นน้องชายท่านนะ" 

"ใช่น้องชาย น้องชายต่างแม่ถึงจะถูก" 

พูดจบกำปั้นยกขึ้นกลางอากาศก่อนจะชัดสุดแรงลงไปที่ใบหน้า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้องชายหมดสติอยู่แน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

องครักษ์ยืนอึ้งแต่อีกมุมหนึ่งกลับเข้าใจท่านอ๋องว่าที่ผ่านมาท่านต้องเจอคำกล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริง ต้องกลายเป็นฆาตกรชั่วช้าในสายตาราษฎร ยิ่งมาเจอน้องชายต่างแม่ยั่วยุตลอดเวลา ตนเลยคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ 

จ้าวอี้หรานยืนโชเชค่อย ๆ หันหลังกลับเข้าที่พักมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย  ส่วนเหล่าทหารรีบไปพยุงหานอี้หรานกลับที่พักพร้อมตามหมอหลวงมาดูอาการ

ส่วนด้านฉู่เยว่หลิงที่แอบฟังอยู่นางรีบออกจากห้องใต้ดินทันที ในระหว่างนั้นแม่บ้านค่อยอาบน้ำสระผม ขัดขี้ไคลให้ฉู่เยว่หลิง เพราะอีกไม่นานท่านอ๋องต้องเรียกนางไปเข้าเฝ้า 

"พระชายาท่านช่างงดงามยิ่งนัก" 

แม่บ้านเอ่ยชมด้านหลังกระจกในขณะที่กำลังทำผมเผ้าให้เรียบร้อย 

"ท่านพูดจริงรึ"  นางจ้องใบหน้าตัวเองในกระจกก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

"จริงเพคะ มองอย่างไรก็ไม่มีวันเบื่อ" 

"ข้ายังไม่รู้จักชื่อท่านเลยฉันมีชื่อว่าอะไรหรือ"

นางถามแม่บ้าน

"ข้า มีนามว่า อาซิ่วเพคะ" 

" อาซิ่วชื่อไพเราะดี" 

"ไม่หรอกเพคะชื่อนี้มันช่างต่ำต้อยนักไม่มีผู้อยากให้ใช้" 

"นี่เจ้า จำไว้นะ ชื่อไม่ได้วัดค่าความเป็นคน" 

อาซิ่วหยุดมือชงักไปชั่วขณะ เพราะนอกจากท่านอ๋องแล้วไม่มีผู้ใดรับนางมาเป็นบ่าวรับใช้ 

ฉู่เยว่หลิงกล่าวแบบเดียวกันกับท่านอ๋องไม่มีผิด 

"อาซิ่วเจ้าคิดอะไรอยู่"  

"เปล่าเพคะ ข้าแค่คิดว่าท่านอ๋องกับพระชายาน่าจะเข้ากันได้" 

ฉู่เยว่หลิงลุกขึ้นยืนหน้ากระจกรอสวมใส่เสื้อผ้าพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ 

"ไม่มีทาง ท่านอ๋องผู้เย็นชาจะเข้ากับข้าได้" 

"ถึงเวลาสวมชุดแล้วเพคะ" 

" ว้าวนี่มันชุดฮั่นฝู เนื้อผ้าไหมทอละเอียดสีสันไม่ฉูดฉาดเกินไป แต่ก็ไม่ธรรมดา"

"ก๊อก ๆ.!" 

" อาซิ่ว ท่านอ๋องให้มาถามว่านางแต่งตัวเสร็จหรือยัง" 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทั้งสองคนหันขวับ

" ใกล้แล้ว อีกประเดี๋ยว"

ทันใดนั้นอาซิ่วกำลังจะหยิบกำไรและเครื่องประดับหลายชิ้นมาสวมใสให้ ฉู่เยว่หลิงมองว่ามันไม่จำเป็นเลยพูดขึ้นทันที

"อาซิ่ว ของพวกนี้ไม่จำเป็นหรอก รีบไปเข้าเฝ้าสามีข้าเถิด ปานนี้คงนั่งหน้าเขียวรอตำหนิข้าเป็นแน่" 

ฉู่เยว่หลิงคว้าแขนอาซิ่ววิ่งพรวดไปยังตำหนักรอง 

"ถึงแล้ว"  นางเอามือค้ำเข่าพร้อมเสียงลมหายใจเต้นระรัว

"ใจเย็นไว้ ฉู่เยว่หลิงเราเป็สสตรีต้องคงความเรียบร้อยเอาไว้" 

นางเอื้อมมือผลักประตูเข้าไป หน้าเชิดหลังตรงเดินช้าๆ 

จ้าวอี้หรานจ้องมองท่าทางอีกฝ่ายราวกับซากวิญญาณเดินได้ เขาขโมยคิ้วเล็กน้อยปรายตามองหญิงสาวด้วยความเคลือบแคลงใจ

"คำนับท่านอ๋อง"  นางย่อตัวลงพร้อมโคลงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยืนหลังตรงกุมมือไว้ด้านหน้าด้วยความเรียบร้อย

'อะไรกันเป็นใบ้หรือยังไงไม่ยอมพูดเสียที'

ฉู่เย่วหลิงสบถในใจ ชำเลืองมองสามีตัวเองนั่งนิ่งไม่ขยับตัวแม้กระทั่งกระพริบตาสักครั้งยังไม่มี เขาเย็นชาเกินไปแล้ว

ในขณะนั้นจ้าวอีัหรานควักถุงเงินปักลายดิ้นทองออกมาจากสาบเสื้อ ก่อนจะสะบัดมือทิ้งก้อนเงินลงบนพื้นเสียงดัง

 'เคร้ง'

" ไปซะ วันนี้คงจะมากพอให้สตรีเจ้าได้เสวยสุขถึงบั้นปลายชีวิต" 

น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกในขณะที่เอ่ยมาพร้อมกับการกระทำที่หยามเหยียด 

ฉู่เยว่หลิงกำมือแน่นใต้แขนเสื้อกุมหมัดข้างลำตัวจนเส้นเลือดบนมือปูดนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

'หนอยแน่...!'

'นี่มันดูถูกกันชัดๆ'

ฉู่เยว่หลิงพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยคำนั้นออกมา 

"ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น! ข้าเป็นภรรยาของท่านที่ถูกต้องตามกฎหมาย" น้ำเสียงฉะฉานพ่นถ้อยคำออกมายังกล้าหาญ

จ้าวอี้หรานชะงักค้างไปชั่วครู่นัยน์ตาเบิกกว้างจ้องมองฉู่เยว่หลิงด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเป็นครั้งแรกที่เขานั้นได้ยินสตรีปฏิเสธเงินของก้อนใหญ่