ท่านอ๋องฟื้นแล้ว

น้ำใสๆ ถึงกับคลอเบ้าเต็มหน่วยด้วยความซาบซึ้งใจ แต่ความซาบซึ้งนั้นกำลังจะหลั่งออกมาเต็มที่ในจังหวะนั้นเสียงทหารเฝ้ายามหน้าประตูก็วิ่งพรวดเข้ามาหาแม่บ้านด้วยท่าทีตื่นตระหนก

"แย่แล้ว องค์ชายหานอี้หรานพยายามจะเข้ามาให้ได้ ทำอย่างไรดี ทั้งที่ท่านอ๋องก็สั่งไว้แล้วห้ามให้เข้ามาข้ากลัวโดนทำโทษเหลือเกิน"

ท่าทีทหารขาสั่นก้าวไม่ออกลมหายใจติดขัดในขณะเอ่ยออกมา

"อะไรนะ ตอนนี้ท่านอ๋องรักษาตัวอยู่องค์ชายมาทำอะไรกันแน่"

ในขณะที่แม่บ้านกับทหารกำลังสนทนากันด้วยความร้อนใจ

ฉู่เยว่หลิงนึกย้อนตัวละครในนิยายหรือองค์ชาย หานอี้หราน

'นี่องค์ชายหานอี้หรานรึ ทำไมแม่บ้านถึงกลัวละ ในนิยายเขาเป็นสุภาพบุรุษพูดจาดีชอบช่วยเหลือคน หรือว่าเนื้อเรื่องจะเปลี่ยนไป'

"พระชายา ท่านรีบไปหลบซ่อนในห้องเก็บของก่อนเพคะ"

แม่บ้านสะกิดไหล่ในขณะที่นางนั้นกำลังยืนนึกคิด

"เหตุใดข้าต้องไปหลบซ่อนด้วย" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

" พระชายาเชื่อข้าเถิดเพคะ"

"ไม่ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้นข้าก็อยากจะรู้เช่นกันว่าองค์ชายนั้นมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อะไร"

นางนั้นเอ๋ยเด็ดขาดไม่ยอมซ่อนตัวทำให้แม่บ้านและทหารถึงกับเขาทรุดลงกับพื้น

"ลุกขึ้นพวกเจ้าจะทำอะไร" นางย่อตัวลงโอบไหล่แม่บ้านให้ลุกขึ้นจากพื้น

"พระชายาข้าขอร้องได้โปรด" แม่บ้านเอ่ยเสียงสั่นเครือ

ในขณะนั้นเสียงฝีเท้าเริ่มดังเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงชุดเกราะเสียดสีกันกับจังหวะเดิน

ฉู่เยว่หลิงค่อยๆ เหลียวมองตามเสียงแววเข้ามา ทันใดนั้น ชายร่างสูงโปรงสวมชุดสีดำธรรมดาพร้อมกับทหารข้างกายนับสิบคนกำลังมุ่งหน้าไปยังตำหนักที่ท่านอ๋องนั้นพักอยู่

ฉู่เยว่หลิงคว้ามือแม่บ้านหลบอยู่ด้านหลังกำแพงคอยเฝ้าสังเกตสถานการณ์เมื่อเหล่าทหารที่คอยคุ้มกันเดินไปพ้นสายตาแล้วนางค่อยๆแอบย่องเบาตามไปทีละก้าวไม่ให้พวกเขารู้ตัว

ในระหว่างนั้นแม่บ้านก็คอยห้ามตลอดแต่นางก็ไม่ฟัง

"พระชายาท่านจะตามไปหรือ" แม่บ้านคว้าแขนนางไว้แน่น

"ก็ข้าอยากรู้เจ้าเองก็ไม่อยากรู้รึ" คิ้วขมวดชนกัน

" หากถูกจับได้พระชายาจะไม่ปลอดภัยเพคะ เชื่อข้าเถิดอย่าไปเลยนะ" น้ำเสียงออนวอนอย่างใจร้อน

ฉู่เยว่หลิงไม่ฟังตำเตือนแต่กลับถาแม่บ้านกลับไปว่า

"มีทางลัดไปยังห้องของสามีข้าหรือไม่"

"โธ่ พระชายาอย่าทำเช่นนี้เลย" แม่บ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้มหน้าคอตกราวกับยอมแพ้ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับนางอีกครั้ง

"มีเพคะ แต่พระชายาต้องสัญญากับข้าว่าจะไม่ตื่นตระหนกให้องค์ชายหานอี้หรานจับได้"

"ได้ เจ้าเชื่อมืออาชีพนักสืบอย่างข้าเถิด"

"พระชายาเป็นนักสืบรึ"

" เปล่าข้าแต่พูดให้กำลังใจตัวเอง มีอะไรหรอก"

แม่บ้านพยักหน้าโล่งอกก่อนจะปรายตามองรอบๆ ว่ามีผู้ใดเฝ้าทางด้านหลังหรือไม่

เมื่อเห็นว่าทางด้านหลังนั้นปลอดภัยแม่บ้านจึงเร่งฝีเท้านำทางฉู่เยว่หลิงไปยังช่องลับในใต้ดิน

ไฟคบเพลิงถูกจุดขึ้นมาสว่างวาบในทางเดินแคบๆ

ทั้งสองเร่งฝีเท้าเบาๆ จนถึงที่หมาย

" นี่มันด้านหลังตู้เก็บของส่วนตัวในห้องท่านอ๋อง" นางกระซิบเเผ่วเบาถามแม่บ้านด้วยความตื่นเต้น

แม่บ้านได้แต่พยักหน้าตอบกลับกลัวเสียงจะเล็ดลอดออกไปข้างใน

ในจังหวะนั้นฉู่เยว่หลิงเริ่มได้ยินเสียงองค์ชายหานอี้หรานพยายามจะเข้าประตูห้อง ในขณะที่องค์รักษคนสนิทท่านอ๋องนั้นยื้อสุดกำลังที่หน้าประตู

"ถอยไป ข้าจะไม่พูดซ้ำ" รังสีจากแววตาแผ่ซ่านกดดันให้องค์รักษ์ทำตามคำสั่งตน

"องค์ชายท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย อย่างไรเสียท่านก็เข้าไปไม่ได้"

หรานอี้หรานเม้มริมฝีปากขบกรามจนใบหน้าสั่นเล็กน้อย เขาพยายามผ่อนคลายอารมณ์และเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างใจเย็น

"เจ้ากล้าขัดคำสั่งฝ่าบาทผ่านตัวแทนในฐานะบุตรชายคนรองเช่นข้าหรือ"

องครักษ์ทรุดตัวลงคุกเข่าคำนับพร้อมเอ่ยว่า

"ข้ามิกล้าบังอาจขัดขวางท่าน แต่ข้านั้นทำตามหน้าที่ตามท่านอ๋องสั่ง ว่าห้ามให้คนนอกเข้ามารบกวน"

"ฮ่าๆ คนนอกรึ"

เขาหัวเราะในลำคอเพียงชั่วครู่ก่อนจะเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

"แม้แต่ข้ายังเป็นคนนอกแล้วฝ่าบาทเล่าเป็นอะไร"

พี่ชายตั้งใจดูถูกข้าก็เท่ากับว่าดูถูกพ่อตัวเองช่างเป็นลูกกตัญญูเสียจริง"

องครักษ์พูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งโค้งคำนับกันประตูทางเข้าไม่ยอมไปไหน

หานอี้หรานไม่ฟังคำเตือนที่สั่งให้ทหารทั้ง 2 นายจับกุมตัวองครักษ์ไว้

ฉวับ...! เสียงชักดาบทั้งสองฝั่งดั่งพร้อมกันฝ่ายทหารกระโจรบุกเข้ามาพร้อมกับหอกแหลมราวกับหมายจะเอาให้ตายไม่ใช่แค่ล็อคตัวไว้

เคร่ง! เสียงดาบปะทะหอกแหลมเสียงดังสนั้นจนเกิดสะเก็ดไฟ องครักษ์ใช้แรงที่มีต้านทานไว้ลำตัวหมุนขึ้นพร้อมกับยกขาสับฝีเท้ากระโดดถีบบเต็มแรงจนทหารทั้งสองล้มหงายเงิบกระแทกพื้นหัวแตกไปตาม ๆ กัน

ทันใดนั้นองครักษ์ค่อยๆโปรยตัวลงมายืนหยัดบนพื้นอย่างมั่นคง พร้อมกับชี้ดาบไปข้างหน้าราวกับท้าทายทหารที่เหลืออย่างไม่เกรงกลัว

หานอี้หรานกำมือแน่นเมื่อเห็นทหารมือดีได้รับบาดเจ็บจึงสั่งให้ทหารนับสิบที่เหลือบุกเข้าไปที่หน้าประตูพร้อมกัน

เสียงฝีเท้าหลายคู่ดันกระเพื่อมเข้ามาพร้อมๆกันในจังหวะนั้นเอง ดอกเข็มเล็กๆจากห้องท่านอ๋องกระจายวงกว้างขึ้นบนอากาศเกิดเสียงหวีดหวิวบาดลึกเข้าสู่ผิวหนังจนร่างกายและลมปรานหยุดชะงักไปชั่วคราว

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นข้าขยับไม่ได้"

"นี่มันเข็มมสะกดลมปราน"

เหล่าทหารนับสิบรู้ตัวทันทีว่าโดนอะไรเข้าไป แม้ว่าปากจะพูดได้แต่ส่วนอื่นกลับแข็งดังก้อนหิน