All Chapters of รักลับๆ ฉบับสาวเงอะงะ: Chapter 1 - Chapter 10

“อันนี้คือคุณสอบผ่านเข้ามาได้เองแน่นะ” หัวหน้าถามฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงกันนะ “ใช่ค่ะ” “ก็นึกว่าใช้เส้นสายเข้ามา ทำงานไม่ได้เรื่อง” ………………………………………………….. ในคืนที่ดูแสนจะยากเย็นของขวัญข้าว วันนี้เป็นวันที่สามในการทำงานของเธอและตอนนี้เป็นเวลา 18:00 นาฬิกาที่เธอยังอยู่ที่บริษัทเพราะเธอทำงานพลาดเธอเลยพยายามจะแก้ไขงานนั้นคนเดียวแบบเงียบๆไม่บอกใคร ถึงกับไม่ยอมกลับบ้านสักทีเพราะแก้ไขงานที่ตัวเองทำพลาดไม่เสร็จสักที นี่มันเป็นงานแรกของฉันและฉันก็ทำงานพลาด ยังดีที่พี่รปภ.เห็นใจฉันให้เวลาฉันได้อยู่ในห้องทำงานนี้ต่อตั้งแต่ช่วงเวลาเลิกงานจนถึงตอนนี้หกโมงเย็นเข้าแล้วแต่ฉันก็ยังแก้งานไม่เสร็จ โง่ได้ใจจริงๆ จนกระทั่ง… เวลาผ่านไป 20 นาที ฉันก็เจอหัวหน้ากลับเข้ามาบริษัท ฉันรีบหลบเข้าได้โต๊ะทำงานอย่างไวแต่ลืมว่าตัวเองเปิดไฟไว้หนึ่งหลอดตรงที่ใกล้โต๊ะทำงานตัวเอง เขากำลังจะเดินเข้าห้องทำงานตัวเองแต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงหยุดเดินนิ่งไปสักพัก แล้วเสียงเดินได้เริ่มขึ้นใหม่อีกรอบแต่เหมือนเสียงเดินนั้นจะมาทางนี้ ‘งือ!!!!!! อย่ามานะ อย่าเดินมาาาาา’ เมื่อฉันได้ยินเสียงเดินมาทางนี้ก็เริ่มตั้งจิตภาวนาในใจให้เ

ผ่านไปหนึ่งวันกับการทำงานกับเอกสารกองสูงเกือบเท่าหัว“ขวัญข้าวจ๊ะ”“คะรุ่นพี่” “มาดูคอมให้พี่หน่อย มันเป็นอะไรไม่รู้”เอ่อ! ฉันล่ะอยากจะบอกรุ่นพี่คนที่เรียกฉันไปดูคอมให้จริงๆว่าฉันไม่ได้เรียนจบสาขาคอมพิวเตอร์มานะที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นของคอมพี่ได้ ฉันมองไปในห้องนี้ก็เหลือแค่ฉันที่อยู่ในห้องทำงานกับรุ่นพี่คนนี้เรียกฉันไปดูคอมให้ โอเคเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเรียกฉัน คนอื่นออกไปทานข้าวกันหมดแล้วสินะ“ได้ค่ะ” ก็นั่นแหละสุดท้ายฉันก็เดินไปดูคอมให้พี่คนนั้น ถึงแม้ฉันจะไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องคอม แต่ฉันพอจะเดาๆทำไปก่อนเผื่อฟลุ๊คแก้ไขได้ขึ้นมา“เห้ย! ได้แล้ว” แล้วพี่คนนั้นก็สะดุ้งพูดขึ้นมาอย่างน่าตกใจในขณะที่เขากำลังเฝ้ามองฉันทำอยู่‘ขวัญเอ้ยขวัญมายัยขวัญข้าว’ ตกใจอะดิตกใจเสียงรุ่นพี่เมื่อกี้ แต่ไม่ใช่แค่ตกใจที่พี่เขาพูดขึ้นเสียงดังหรอกนะ ฉันตกใจตัวเองด้วยที่จู่ๆฉันก็แก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับคอมพี่คนนี้ได้เฉยเลย พระเจ้า!“ขอบคุณนะจ๊ะน้องขวัญข้าว” “ค่ะไม่เป็นไรค่ะ”“เนี่ยแหละพี่รู้แล้วว่าถ้าคอมเป็นอะไรอีกที่จะเรียกใครมาดูให้”“คะ? ดะ…ด่ะได้ค่ะ” หน้างงๆของฉันที่เหมือนในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด ค

>วันจันทร์ที่ทำงานมาทำงานปกติแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริงๆงานที่ได้รับมอบหมายให้ไปทำยังไม่เสร็จเลย แต่วันนี้หัวหน้าเข้าบริษัทช่วงบ่ายๆไม่รู้บ่ายไหนแหละแต่เห็นพี่ๆเขาบอกว่ามาช่วงบ่ายๆ เพราะหัวหน้าติดไปทำธุระข้างนอก ถือว่าอาจจะยังทัน…มั้งนะ!“หนูขวัญข้าว หัวหน้าเรียกจ๊ะ”เข้าบริษัทมาปุ๊บเรียกปั๊ป เขาเรียกให้ไปส่งงานที่เรายังทำไม่เสร็จอันนี้แน่เลย ถึงบ่ายโมงแล้วฉันก็ยังทำไมเสร็จ เห้อออ!ก๊อกๆ~“เชิญ! เข้ามา”“หัวหน้าคะคือว่างานนั้น”“เดี๋ยว! หยุดก่อน”เข้ามาห้องงานของหัวหน้าปุ๊บฉันก็รีบพูดเพื่อที่จะหาทางแก้ตัวให้ตัวเองไม่โดนด่าไม่โดนว่าอะไร“ค่ะ หยุดแล้ว” รีบก้มหน้าเตรียมรับคำโดนดุจากหัวหน้าก่อนเลยตอนนี้ “ที่เธอจะพูดคือเธอทำงานนั้นยังไม่เสร็จใช่ไหม”“ค่ะ”“แต่ผมไม่ได้เรียกคุณเข้ามาเรื่องงานนั้น”“คะ? ละ…แล้วหัวหน้าเรียกหนูเข้ามาเรื่องอะไร”“เรื่องคืนนั้น”“เรื่องคืนนั้นไม่มีอะไรเลยค่ะหัวหน้าเมาหนัก หนูไม่รู้ที่อยู่บ้านของหัวหน้าก็เลยพาหัวหน้าไปอยู่ที่ห้องหนูก่อนแต่นั้นเลยค่ะไม่มีอะไร”“ผมยังไม่ได้จะถามรายละเอียดพวกนี้เลยนะ และก็ไม่ได้คิดจะถามด้วย”“เอ้า! ขอโทษครับ ผมจะให้เงินคุณ

เรื่องเมื่อคืนจบไปแล้วมาต่อที่เรื่องของตอนเช้าวันนี้…แต่เช้าเลย“ว่าไงคะหัวหน้า” โดนเรียกมาห้องทำงานหัวหน้าแต่เช้า“ผมอยากให้คุณลืมเรื่องที่ผมกับคุณคุยกันเรื่องแบบนั้นที่มันดูสนิทกันเกินคำว่าหัวหน้ากับลูกน้อง เช่นเมื่อคืน”“ได้ค่ะ” แค่นี้ก็พอรู้แล้วว่าเขาน่าจะเคลียร์ใจกันกับแฟนเขาแล้วทำไมฉันรู้สึกอยากจะลาออกจากที่นี่ ใครมันจะไปทำงานกับคนที่เคย… ที่เขาเคยถึงเนื้อถึงตัวกับเขาที่เป็นหัวหน้าเราได้วะ ยอมรับแหละว่าฉันรู้สึกไปแล้ว ถึงแม้มันจะแค่ไม่กี่วัน“แม่หนูอยากหางานใหม่”“ทำไมละลูก ได้งานแบบนั้นมันก็ดีแล้วจะไปหางานทำใหม่อีกทำไม”“ไม่รู้อ่ะแม่ หนูไม่อยากทำงานแบบนี้หนูรู้สึกว่างานนี้ไม่เหมาะกับหนู”“อ้าวเอาไงละทีนี้ จะหาใหม่จริงเหรอ”“ใช่แม่”“งั้นก็อดทนทำงานนั้นไปก่อน รอไปสอบที่อื่นได้ก่อน”“ไม่เอาแม่หนูอยากออกเลย”“แล้วจะเอาเงินที่ไหนกินละลูก แม่ก็ไม่ได้ทำงานนะ ออกมาก็กว่าจะได้สอบและก็ไม่รู้จะสอบติดได้ง่ายๆ อีกเมื่อไหร่”“เดี๋ยวหนูหางานเล็กๆ ทำไปก่อนได้แม่”“อ่ะๆ ก็แล้วแต่ลูก บอกอะไรก็ไม่ฟังอยู่แล้วนี่”หลังจากที่คุยกับแม่เสร็จ ฉันก็เลือกที่จะลาออกจากที่นั่นทันทีแล้วใครจะไปคิดว่าฉันต้

“ห้องนี้เลยค่ะ” พนักงานคนนี้พูดก่อนเคาะประตูแล้วเปิดให้ฉันเดินเข้าไปก่อน “เชิญด้านในเลยค่ะ” “ขอบคุณค่ะ”พนักงานที่นี่เขายิ้มแย้มดีเนาะ ส่วนฉันตอนนี้ยิ้มไม่ค่อยจะออก เหมือนคนฝืนยิ้มอะไรอย่างนั้น และตอนนี้ฉันเองก็ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมอีกด้วย ไม่ชินสักที สมัครงานมาแล้วก็หลายครั้งสัมภาษณ์มาแล้วไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งแต่ก็ยังหาที่ลงลอยไม่ได้ แต่ แต่ แต่ครั้งนี้นี่แหละอาจจะเป็นที่สุดท้ายก็ได้ ‘ขวัญข้าวเอ๋ยเอาหน่อยเว้ย ขอให้ได้ขอให้โดน เพี้ยงงงงง!’“สวัสดีค่ะ” “ครับ เชิญนั่งครับ”“ขอบคุณค่ะ”พอฉันนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานนี้ปุ๊บ… แล้วเขาก็เงียบไม่พูดอะไรต่อ ในหัวฉันกำลังคิดถกเถียงในกันอยู่ว่าจะเอาไงจะเริ่มพูดก่อนหรือรอเขาพูดก่อนดี หรือเขายุ่งอยู่เห็นเขามองจอคอมตั้งแต่เราเข้ามาแล้ว งั้นปล่อยแล้วกันเผื่อเขากำลังยุ่งอยู่”คุณเป็นลูกพี่ศรใช่ไหม” ผ่านไปเกือบ 5 นาทีเขาถึงหันมาพูดกับฉัน“ใช่ค่ะ”“ผมขอดูหน่อย” เขาพูดก่อนหยิบแฟ้มเรซูเม่สะสมผลงานที่ฉันวางบนโต๊ะทำงานตรงหน้าไปดู“ได้ค่ะ”“เลือกรูปได้ไม่เหมือนตัวเองมาก” แต่กลับไม่เปิดเข้าไปดู เขาดูแค่ด้านหน้าของแฟ้ม ไปโฟกัสแค่รูปนั่น…อะไรกันเนี่ยฉ