บทที่ 4 โอบกอด

“หัวหน้าคะ”

แม่ง! ไม่ตอบอีกละ แต่ฉันก็ยังจะพยายามจะถามเอาคำตอบให้ได้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน ดูในโทรศัพท์มือถือเขาก็ไม่ได้แบตมาหมดอะไรตอนนี้พอดี โอ๊ยยยย! งานลูกน้องท่วมหัวอยู่รู้บ้างไหม ลูกน้องอยากกลับไปทำงานให้เสร็จ รีบตอบมาดิว่าจะให้ไปส่งที่ไหน จะไม่ไหวแล้วนะนี่มันก็จะใกล้เที่ยงคืนอยู่ละ

“เอาวะ เอาไปไว้ห้องตัวเองก่อนแล้วกัน”

จากนั้นฉันก็พาเขามาที่ห้องตัวเองก่อน เพราะฉันไม่รู้จะไปส่งเขาที่ไหน เรียกรปภ.ที่คอนโดให้มาช่วยพยุงตัวเขาขึ้นไปที่ห้อง พอพามาถึงห้องก็พึ่งจะมาคิดไว้ว่ามันไม่ควรทำแบบนี้ นี่หัวหน้านะส่วนเรามันลูกน้อง มันไม่เหมาะสมเพราะอีกอย่างคือเขาเป้ฯผู้ชายเราเป็นผู้หญิงมันยิ่งไม่เหมาะไม่ควรเข้าไปกันใหญ่ ถ้าเขาตื่นมาเห็นว่าอยู่ที่ห้องเราเขาอาจจะเอาเราออกจากงานเลยหรือเปล่าเนี่ย

“อื้อออ!”

สักพักหัวหน้าขยับตัวขณะที่นอนอยู่บนเตียงของฉัน ส่วนฉันกำลังนั่งคิดมากตรงเก้าอี้ฟน้าโต๊ะทำงานพร้อมกับหันไปมองหังหน้าอยู่เรื่อยๆ

“พาผมไปเข้าห้องน้ำหน่อย” หัวหน้ารู้สึกตัวแล้ว

“คะ ค่ะๆได้ค่ะ” เห้อออ!

“หัวหน้าคะ คือว่า” พอหัวหน้ารู้สึกตัวแล้วเป็นการดีที่ฉันจะพูดให้หัวหน้าเข้าใจ

“อือ! ว่า”

“คือหนูไม่รู้จะไปส่งหัวหน้าที่ไหน หนูก็เลยพาหัวหน้ามาที่ห้องหนูก่อนค่ะ อย่าว่าอะไรหนูเลยนะคะ หนูไม่รู้จริงๆว่าจะไปส่งหัวหน้าที่ไหนดีเพราะหนูไม่รู้จักที่อยู่บ้านหรือคอนโดของหัวหน้าเลย”

“อือ!”

“หัวหน้าไม่ว่าอะไรหนูใช่ไหม”

“อื๊ออออ! หรออยากให้ผมว่าอะไรคุณ”

“ไม่ค่ะไม่ๆ”

“จะพาผมไปห้องน้ำได้ยัง”

“อ๋อค่ะ โทษทีนะคะ” แล้วฉันก็รีบพยุงตัวหัวหน้าลุกขึ้นพาเดินไปยังห้องน้ำ ก่อนยืนรอเขาหน้าห้องน้ำรอเขาทำอะไรในห้องน้ำเสร็จจากนั้นพยุงตัวเขากลับไปนอนบนเตียงนอนต่อ

“โอ๊ะ!” จังหวะที่พาเขามาที่เตียงนอนเขาก็โอบเอวฉันไว้ทำฉันเสียหลักล้มลงไปนอนทับบนตัวเขา

“อื้ออออ!”

“หัวหน้าทำอะไรคะ เอามือออกให้หน่อยค่ะหนูลุกขึ้นไม่ได้” ฉันบอกเขาเอามือทั้งสองข้างที่โอบกอดเอวฉันไว้อยู่ออกให้หน่อยแต่เขาก็ไม่ยอมเอาออกให้สักทีแถมยังจ้องมองมาที่ตาของฉันด้วยแววตาของเขาที่ดูลอยๆ “หัวหน้าคะ ปล่อยมือออกได้แล้วค่ะ”

ฉันยังคงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเพื่อไม่เป็นการทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี เพราะฉันกลัวมากคนเมา รู้ว่าถ้าไปสะกิดอารมณ์คนเมาขึ้นมากลายร่างเป็นปีศาจฉันอาจจะแย่แน่ๆ ฉันเคยเห็นเมื่อก่อนพ่อกับแม่ฉันอย่างกับจะฆ่ากันจริงๆ พ่อฉันน่ากลัวมาก

“หัวหน้า!” ไม่ใช่แล้วนี่มันไม่ใช่แล้ว หัวหน้าจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ มือของหัวหน้าข้างหนึ่งเลื่อนสอดเข้ามาใต้กางเกงยีนขาสั้นแล้วแผ่มือออกขย้ำเข้าที่ก้นของฉัน จนฉันตกใจสะดุ้งตัวขึ้นเล็กน้อย

งืออออออ!

แล้วมันอะไรกันไอ้นั่นแข็งทื่อขึ้นมาหรือยังไง จู่ๆฉันก็สัมผัสได้ตรงบริเวณหน้าท้องน้อยของฉันที่มันกำลังถูกดันจากของแข็งเข้าตรงบริเวณหน้าท้องน้อยของเธออยู่ แม้จะมีกางเกงที่เป็นส่วนกั้นกลางไว้อยู่แต่กับรู้สึกร้อนๆและจับสัมผัสอย่างหนาแน่น

ให้ตายเถอะ อิแม่!!!

“หัวหน้าคะ” เสียงของเธอเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆแบบที่เธอยังไม่ทันรู้ตัว

ไม่ทันไรเขาก็ขยับศีรษะเกร็งต้นคอขึ้นมาจูบเข้าที่บริเวณขอบริมฝีปากของเธอเพียงนิดเดียว ถึงแม้จะเป็นการจูบที่ไม่ได้โดนเต็มปากแต่มันคือจูบที่ทำรู้สึกขนลุกไปถึงช่วงล่างด้วยเช่นกัน

จากนั้นผ่านไปไม่ทันได้ถึงวินาทีก็มีจูบที่สองตามมารอบนี้มืออีกข้างของเขามาประคองด้านหลังศีรษะของเธอให้โน้มศีรษะก้มลงไปขณะที่ริมฝีปากของเธอและเขาประกบจูบกันอยู่

{งือ! ขนลุกสุดๆ}

แต่มันกับเป็นความรู้สึกที่รู้สึกดีทำให้ฉันเผลอจูบกับเขาต่ออย่างยาวนานเป็นนาทีสองนาทีได้มือหนาข้างที่ขย้ำที่ก้มของฉันก็ยังคงจะทำต่อไปอยู่แบบนั้นสักพักก่อนจะเปลี่ยนเลื่อนขึ้นมาลูบตรงบริเวณแผ่นหลังของฉัน

ฉันรู้ว่านี่มันไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสม แต่ฉันกับหลงรู้สึกดีไปกับสิ่งที่เขากำลังปฏิบัติต่อฉันตอนนี้ และฉันก็ห่างหายจากความรู้สึกนี้มานานมากๆพอโดนทำแบบนี้เข้าทีก็เหมือนร่างกายได้พักผ่อนได้คลายเครียดซะอย่างนั้น จากที่เครียดๆเรื่องงานอยู่จู่ๆความเครียดนั้นก็จางหายไปเพราะจูบนี้จูบเดียว

หยุดดดดดดดด! ฉันจะมาแพ้เสียงในหัวตัวเองไม่ได้นะหยุดเดี๋ยวนี้

เมื่อเสียในหัวเกือบจะตีกันเพราะมีอยู่สองความคิดที่ไม่ตรงกัน ฝั่งหนึ่งเคลิ้มตามจูบนั่นอีกฝั่งหนึ่งรีบสั่งให้หยุดจูบนั้น และความคิดฝั่งที่ชนะก็คือ

“อื้อ! หัวหน้าคะ ทำแบบนี้ไม่ถูกต้องนะคะ” ฉันรีบถอดจูบนั้นออกให้ไวก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

ถึงแม้ตอนนี้มือไม้ของหัวหน้าแต่แข็งทื่อไม่ยอมปล่อยฉันลงจากบนตัวเขาไปแต่ฉันก็จะพยายามให้สุดความสามารถเพื่อที่จะเอาตัวเองออกจากตรงนี้ให้ได้

“หัวหน้าคะ มันไม่ถูกต้องนะคะ ปล่อยหนูได้แล้วค่ะ”

พูดไปก็เท่านั้นเขาไม่มีวี่แววว่าจะสงสารฉันและปล่อยฉันเลย โอบกอดที่ช่วงเอวของฉันแน่นอย่างกับไรดี

“หัวหน้าาาา!” เมื่อมือหนาข้างนึงได้เลื่อนลงไปสอดเข้าใต้กลางเก่งยีนขาสั้นของฉันอีกครั้ง ทำเอาเสียงเรียกหัวหน้าจากฉันมันก็ดังขึ้นจนหัวหน้าตั้งรู้สึกเอ๊ะบ้าง ถึงแม้จะเมาอยู่แต่อาการตัวกระตุกเล็กน้อยเมื่อกี้บ่งบอกว่าเขาแอบตกใจบ้างเล็กน้อย

“ถ้าหัวหน้าปล่อยหนูตอนนี้หัวหน้าต้องการอะไรเดี๋ยวหนูหามาให้เลย” บ้าละนี่เราพูดอะไรลงไปเนี่ย หัวหน้าเขารวยไม่ใช่คนแบบเรา เขาก็คงมีทุกอย่างแล้วเขาจะอยากได้อะไรอีก พูดอะไรลงไปเนี่ยเรา

“พูดจริงไหม”

“หือ!” หัวหน้าเสือกตอบเฉยเลย

“ถามว่าพูดจริงไหม”

“คะ อ๋อ ค่ะๆๆ”

จากนั้นหัวหน้าก็ปล่อยมือที่โอบกอดฉันไว้อยู่ให้ฮันลุกออกจากบนตัวของฉันลงจากเตียงแล้วจู่ๆฉันก็รีบวิ่งมาเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ

“รีบอาบน้ำนะ”

ห๊ะ! จู่ๆก็มีเสียงหัวหน้าแทรกขึ้นมาขณะที่ฉันกำลังเปิดน้ำล้างมือที่ในห้องน้ำ แล้วอะไรคือสั่งให้เรารีบอาบน้ำนี่ไม่ใช่ที่ทำงานเขาสั่งเราไม่ได้อย่าลืมสิเรา เกือบไปทำตามที่เขาบอกซะงั้น

แต่เชื่อเถอะว่าตื่นมาพรุ่งนี้ตอนเช้าหัวหน้าก็จำอะไรไม่ได้แล้วเพราะตอนนี้เขาเมาเขาก็เลยเป็นแบบนี้ เพราะงั้นเราก็ไม่ต้องกลัวถ้าเราจะเอาอะไรไปฟาดที่หัวเขาให้สลบแล้วหลับไปทันทีในตอนนี้ เราจะได้ไม่ต้องระแวงอะไรแล้ว

แล้วฉันไม่ใช่แค่คิดแต่ฉันทำจริงทำให้หัวหน้าสลบนอนนิ่งไปแล้วด้วยด้ามไม้กวาดแข็งๆเข้าที่หลังศีรษะของหัวหน้า เอาละได้เวลาลุยงานต่อแบบไม่ต้องระแวงแล้ว

เวลา 10:00 นาฬิกา วันอาทิตย์

ตื่นขึ้นมาอีกทีอยู่ที่กองงานของตัวเองตรงโต๊ะทำงาน ฉันหลับไปตั้งแต่ตอนไหนยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ งานถึงไหนแล้วยังไม่รู้เลย

หันหลังไปเูที่เตียงนอนตัวเองไม่เจอหัวหน้าอยู่บนเตียงนอนแล้ว เขาไปไหนเข้าห้องน้ำเหรอ ฉันเดินไปดูที่หน้าห้องน้ำก็ไม่มีคนอยู่ด้านในเพราะประตูไม่ได้ล็อคเปิดดูแล้วไม่เจอ

“หรือเขาไปแล้ว” ใช่แน่ๆละ เขาไปแล้ว แต่เขาตื่นมาเห็นตัวเองอยู่ในห้องเราแบบนี้เขาจะไม่ว่าอะไรเราใช่ไหม